Nutk-u Şerif
Ölüydüm, dirildim; ağlayıştım, gülüş oldum
Aşk devleti geldi de, ebedî bir devlet oldum
Gözüm doydu artık, canım pek cesur bugün
Aslan yüreği bende, parlayan Zühre oldum
Kemâl, “bir şeyin tam ve noksansız dereceye erişmiş olması durumu” mânâsına da gelen bir kelime. Beşerî sınırlar içerisinde imanın bir kemâli olduğu gibi küfrün de bir kemâli var. İnsan hangi kemâle muhabbet duyacağını doğru seçmelidir.
Nâil-i emn ü emândır seni her kim sevse
Sana lâyık mı ki ben böyle perîşân olayım
Bilirim ben beni yoktur bakacak yüz bende
Ne olur merhamet et lutfuna şâyân olayım
Fâhirâ aşkına ben iki cihân serverinin
Vereyim bâşımı da boynu kızıl kân olayım
Yâ Resûlallah o güzel aşkına kurbân olayım
Ayağın hâkine ben hâk ile yeksân olayım
Göreyim gül yüzünü seyrine ver de tâkat
Bakayım hüsnüne ben öylece hayrân olayım
Seni sevmek bile haddim değil ammâ severim
Sen de sev bendeni de nâil-i ihsân olayım
Yâ Resûlallah o güzel aşkına kurbân olayım
Ayağın hâkine ben hâk ile yeksân olayım
Göreyim gül yüzünü seyrine ver de tâkat
Bakayım hüsnüne ben öylece hayrân olayım
Seni sevmek bile haddim değil ammâ severim
Sen de sev bendeni de nâil-i ihsân olayım
Merhûm Hâce Musa Topbaş Efendi Hazretlerinin mezar taşında şöyle yazar;
Sulehâ-i Ümmetden ( Ümmet’in Salihlerinden)
Hâdimu’l Fukarâ (Dervişlerin Hizmetkârı)
Sâhibu’l Vefâ ( Vefa Sâhibi)
Dervişana tarih boyunca Fukara ismi verilmiştir. Sebebi ise maddi değil manevidir. Fakr makamı “Kişinin her daim kendini Allah’a muhtaç hissetmesidir” elbetteki kainatta her şey ona muhtaçtır. Ama insanların çoğu zaman zaman bundan gaflet içerisindedir. Lakin hakiki dervişler bu hakikati hiçbir zaman unutmaz. Daima her zerreleri ile Allah’a muhtaç oluşlarının bilinciyle hareket ederler. Allah bizi onlardan eylesin.
Yâ Muhammed! O büyük ismine hayran olurum.
Yaktığın nûr ile gönlümde hurûşân olurum.
Yâ Muhammed! Ne büyüksün ki, senin nâmını ben,
Ne zaman yâda getirsem hemen insan olurum.
Yâ Muhammed! Seni sevmek, ne saadet beşere,
Sana âşık olanın hâkine kurban olurum.
Yâ Resûlallah aceb kimdir bize senden yakîn
Yâ Habîballah seni bildik şefi'al müznibîn
Biz sana ümmet olunca eyleriz gayri emîn
Es-salâtu ve's selâm ey rahmete'l lil âlemîn
Hep senin'çün halkolundu bu semâvât u zemîn
“Ey insan! Hayatın ağır tekâlifini omuzuna alıp zahmet çekme. Hayatın fenasını düşünüp hüzne düşme. Yalnız dünyevî ehemmiyetsiz meyvelerini görüp dünyaya gelişinden pişmanlık gösterme.”
Kaynak: Risale-i Nur / B.Said Nursi
Derdmendim yâ Resûlallah devâ ol derdime
Destgîr ol yâ Habîballah bu 'âsî mücrime
Sen şefâ'at kânı varken yalvarayım ben kime
Ben Resûl-i Kibriyâ'nın bülbül-i nâlânıyım
Mücrimim gerçi Cemâl-i Mustafâ hayrânıyım