“Her Atatürk diyenin peşinden giderseniz yalılarını finanse edersiniz. İyi b•k yiyorsunuz.”
Jahrein, hem Cumhuriyet Bayramı’nı kutlayan hem Sırrı Süreyya Önder’i ananlar hakkında konuştu:
• Kendisi Türkiye Cumhuriyeti’nin en büyük düşmanı Abdullah Öcalan’dan ‘o benim babamdır’ diye bahseder.
• Önderi’nin emir ve söylemlerini bizzat Kandil’e ileten kişidir.
• Adıyamanlı sıradan bir berberin oğlu olan Sırrı Süreyya Önder, Cumhuriyet’in ‘ne hıyrını görmüştür’ bir bakalım.
• Kendisi güçlü bir siyasi figür olmanın yanı sıra TBMM Başkanvekilliği’ni yürütmüştür.
• Hiçbir jenerasyonel kaynağı olmamasına rağmen inanılmaz bir zenginliğe ulaşmıştır.
• Bodrum, Alaçatı ve İstanbul’da sahil kenarında toplam 13 tane beach club’ın sahibi olmuştur.
• Bir insan ve ailesi Cumhuriyet’in daha ne kadar ‘hıyrını’ görebilir bilmiyorum.
• Türkiye Cumhuriyeti nefreti bu kadar ortada olan insanın ölümüne hüzünlenen insanların her 29 Ekim’de Cumhuriyet Bayramı’nı kutlaması artık beni çıldırtıyor.
• Beni daha çok çıldırtan bu insanların ekmeğini daha çok Atatürkçü insanlardan kazanması ve Atatürkçü insanların bu iki yüzlülüğü yemesi.
• Ata Demirer, ‘Ah be Sırrı abi, anlatacak ne çok şeyin vardı’ diyor ardından utanmadan Cumhuriyet Bayramı’nı kutluyor.
• Demet Evgar, resmen boğazı düğümleniyor. Sonra ‘29 Ekim kutlu olsun…’
• Özlem Gürses, Sırrı Süreyya Önder öldüğünde ağlıyor, bugünse çıkıp “103. yaşın kutlu olsun Cumhuriyet…” Hadi ablacım, devam et.
• Cüneyt Özdemir, gençliğinden beri yağlama uzmanıdır. Yakın arkadaşlardır. Aynen Cumhuriyet kanka.
• Bir de Kafa Dergisi var… “Seni çok sevdik Sırrı Abi.” Gece 12’yi geçince 2 tane Atatürklü paylaşım.
• Her Atatürk diyenin peşinden giderseniz yalılarını finanse edersiniz. İyi bok yiyorsunuz.
• Kendinize gelin!
sen öleceksin.
sıradan, can sıkıcı derecede güneşli bir salı günü öğleden sonra kalp krizinden, yahut saçma sapan bir trafik kazasında gideceksin.
gideceksin ve her şey tam da korktuğun umursamazlıkla devam edecek. cüzdanında taşıdığın çok mühim kartvizitler, taksitini yeni bitirdiğin ankastre set, şuraya buraya attığın imzalar falan hepsi bitecek.
acil servisin florasan lambaları altında, üzerinde sadece beyaz bir örtüyle yatarken, yan odadaki hemşire nöbet değişiminde yiyeceği tostun kaşarlı mı yoksa karışık mı olacağını tartışıyor olacak. kasiyer kız aldığı makarnayı kasadan geçirirken, dışarıda kornalar çalmaya devam edecek. ve evren senin nefesinin kesilmesini zerre kadar umursamayacak.
birkaç saat sonra eve gelecek akrabalar. halıların üzerine alelacele serilen gazeteler, sokağın başındaki fırından alınan kıymalı pideler. senin bedenin toprağın altında yavaş yavaş soğurken, en yakın arkadaşın ayranı kafasına diktiğinde bıyığında kalan beyaz köpüğü diliyle sıyıracak.
çok acıktılar.
sabahtan beri koşturuyorlar, mezarlık yokuşuydu, defin işlemleriydi derken herkesin şekeri düştü. ekmeği koparacaklar. fırından yeni çıkmış, dumanı tüten sıcak somunu tam ortasından neşeyle bölecekler. karnı doyan bir köşeye çekilip cebinden telefonunu çıkaracak. kimse kötü niyetli değil. hayat sadece çok arsız. hayat öylesine arsız ki, senin yere göğe sığdıramadığın kibrini, benliğini, bensiz yapamazlar triplerini bir bardak açık çayın buharında saniyeler içinde havaya karıştırıyor.
senin cenazen kalkarken mahalledeki manav tezgahını sulamaya devam edecek. üst kat komşun gece yarısı tuvalete kalktığında yine sifonu çekecek, suyun borulardan aşağı inerken çıkardığı gürültü aynı umursamazlıkla yankılanacak.
sen yoksun. bitti.
bunları kime anlatıyorum. sana anlatıyorum. gece yatağa girdiğinde tavana bakarak ertesi gün söyleyeceği havalı cümlelerin provasını yapan sana. aynada kendine bakıp "ben farklıyım" diyen sana. değilsin.
hiçbirimiz değiliz.
dağ başında bir meşe ağacı nasıl çıt çıkarmadan kuruyup devriliyorsa, sen de aynı şekilde sırtüstü uzanıp toprakla kucaklaşacaksın. ertesi sabah fırıncı kepengini kaldıracak. bakkal kasaları dükkanın önüne çekecek. iki taze somun alan adam evine gidecek, bıçağı alıp sıcak hamuru neşeyle bölecek. senin soğuyan bedenin kimsenin iştahını kapatmayacak.
zaman akacak.
ilk başta yastığında kalan birkaç tel saç için ağlayanlar, birinci yılın sonunda adını sadece bayram ziyaretlerinde yutkunarak anacak. beş yıl sonra yüzündeki detaylar bulanıklaşacak. on yıl sonra mezar taşına düşen yaprakları temizlemeye gelenlerin sayısı iyice seyreltecek. elli yıl sonra, yeryüzünde senin sesini hatırlayan tek bir canlı bile kalmayacak. sesin yok oldu. gülüşün yok oldu. öfken, banka şubesinde çıkardığın olaylı kavga. hepsi boşlukta eridi. hiçbir yere kaydedilmedi. kimse hatırlamıyor.
sana kalkıp da her şeyi bırak, ormana yerleş demiyorum. zaten yapsan da ağaçların umurunda olmayacaksın. evdeki musluk damlatıyor diye stresten midene kramplar girdiğini biliyorum sadece. iş yerinde duyduğun iğneleyici lafın günlerdir uykularını böldüğünü de biliyorum. ama bütün bunların senin varlığınla beraber bir nefeslik ömrü olduğunu hatırla istiyorum.
bu gece yatağa uzandığında, yorganı çenene kadar çek. karanlık odayı dinle. alt katın televizyonundan gelen boğuk uğultuyu duy. gözlerini kapat ve bir daha uyanmayacağını düşün. herkesin hayatına nasıl da arsızca, nasıl da pürüzsüzce devam edeceğini hayal et. kendi acizliğinin, muazzam hiçliğinin tadını çıkar. kendine bir iyilik yap ve yastığa başını koyduğunda sadece şu cümleyi mırıldan: ben yoksam eksilmeyecekler, o halde bu yükü sırtımda taşımaya mecbur değilim de. bu benim hikayem de ben kendi hikayemi silip baştan yazabilirim de.
bırak dünya sen olmadan dönmenin provasını yapsın. zaten yapıyor. sen sadece izle.
ezgi akgül
20 temmuz 2026 / ankara
Depremde onbinler ölür istifa yok, otelde insanlar yanarak ölür istifa yok, maden kazası olur istifa yok, hastanede bebek öldürülür istifa yok, memleketin 50 yeri aynı anda yanar istifa yok, okul taranır istifa yok. Her felaketin sebebi kader, her güzelliğin sebebi tek bir kişi.
Bir duam da tüm kalbimle; kalbinde kötülük olmayan, iyi niyetiyle kimsenin hakkına girmeden, fitne fesatlık peşinden koşmadan kendi yolunu inşa etmeye çalışan herkesin ama herkesin işi gücü rast gitsin, hanesi bereket, kalbi huzur, etrafı güzel insan dolsun. Şov yapmadan el verenlerin elinden tutan çok olsun, yüzünden kahkaha, zihninden aydınlık eksik olmasın🤲🏻
Epstein denen o iblisin sofrasına bu ülkenin çocuklarını meze yapan, el kadar yavruları okyanus ötesindeki sapıklara satan alçaklar kim bunlar? Hangi mevkilerin, hangi maskelerin arkasına saklanıyorlar? Bu vatansız aracıların isim isim deşifre edilmesi, nefes alamayacak hale getirilmesi şart. Sessiz kalan, üstünü örten, görmezden gelen de en az o sapıklar kadar suçludur. Bu kirli çarkın yerli dişlileri tek tek kırılmalıdır. Adalet Bakanlığı bu iddialara sessiz kalmayacak herhalde.
İmam hatip açarlar, hiç birisi çocuğunu göndermez.
Şehitliği överler, çocukları askerlik yapmaz.
Fakirliği överler, servet içinde yüzerler.
İsraf haram derler, lüks ve şatafat içinde yaşarlar.
Neymiş, millete hizmetkar olmaya gelmişler.
Anladığım kadarıyla SİSTEM şöyle işliyor;
Soru ezberleyebilecek kadar zekası olana, ÇALINTI SORU satıyorlar.
Tamamen MAN KAFA olanlara ise, direkt DİPLOMA satıyorlar.
Nisa 152'ye göre Müslümanlar peygamberler arasında ayrım yapmazlar. Muhammed'in resminin çizilmesi infial uyandırırken Musa'nın çizilmesi kimsenin umurunda olmuyor. Bu nasıl ikiyüzlülük?
Peygamberler resmedilebilir, Kuran'ın böyle bir yasağı yoktur. Gelenek yasak etmiştir.