تهران اون عکسها و فیلمها نیست. تهران اونجاست که مردم خسته، نگران، پریشون و مستأصلند. با سبدهای خرید کوچیکتر، با اینترنتی که نیست، با روزمرگیای که فقط میگذره. شگفتی این شهر، نه توی قابهای فیک، که توی دوام آوردن بعد از هر بار حساب کردن پای صندوق سوپرمارکته. بقیهش اداست..
من انقدری که از این پرچمای کیری و ترافیک درست کردنشون که اصن نمیدونم چی میخوان چشونه هدف چیه اصن با کی هستن اعتراضشون به کیه خیابون مال بابای کدومشونه اذیت میشم از اون همه صدا و لرزش بمب اذیت نشدم
خبر آتش بس رو که شنیدم، یهو زدم زیر گریه… از اون گریه هایی که بند نمیاد.
انگار دوباره پرت شدم دی ماه، همون لحظهای که خبر کشته شدن سارا رو شنیدم…
واقعاً خسته م…
از این همه امیدی که هر بار ساختم و هر بار فرو ریخت… از این چرخه لعنتی امید و فروپاشی…
اگر قرار باشه بین اون بچه ۱۸ ساله که امروز اعدام شد، و اون پل کرج که در جنگ ویران شد، یکیشون بمونه، من به زنده و خوشبخت بودن امیرحسین رای میدم.
هزارتا از اون پلها رو میشه به زندگی برگردوند، امیرحسین رو نه!
پنج دهه است که سپاه و آخوند،
کشتن بیگناهترین انسانها رو به امری روزمره تبدیل کردن.
اگر جنگ، تضعیف یا نابودشون کنه، شما کنار کدوم یکی میایستید؟
پل یا نوجوون بیجان؟
‘THANK YOU, PRESIDENT TRUMP!’: Hundreds of Iranian-Americans flooded the streets of Washington, D.C. chanting in support of U.S. and Israeli military action against Iran.
Demonstrators marched through the city holding signs saying “Make Iran Great Again” and “Thank you! Prime Minister Netanyahu, President Trump, U.S. & Israeli Military.”