içerisinde bulunduğunu kabul etmek başlı başına zamanlama yetkisine sahip olmadığınızı, olmadığımızı ifade eden bir şeyken bir başkasının hayatına dair yorum ve belirteçler kurmanızı sağlayan şey tam olarak ne ? imsanları bu kalıplarla koşullama yetkisini size kim veriyor?
mesele, geç kalındığını kabul edip etmemek değil. mesele ettiğimiz şey “geç” veya “erken” gibi etiketlerle zaten zor olan hayatı daha da zor kılmanız. Kime göre geç, neye göre geç insanların farklı hayatlar
geç kaldığını kabul ederek yapmak neden mümkün değil? daha mı az pişman olacaksınız geç olmadığında? ama geç? ve hayır, daha az pişman olmayacaksınız. çünkü geç.
Resul-i Kibriya’nın dünyaya teşrif ettiği şu günü hissedemeyip gafletli bir hüzünle, kandilden bağımsız bir şeyler yazmış olmaktan haya ettiğim saatlerdeyim.sebebi mevcudatımız hoş geldin. varlığının tesellisi de olmazsa gafletle küf tutacak bu yürekle salât ü selâm sana olsun
bazı arkadaşlarım var, onlar ne yazsa doğruymuş gibi geliyor sorgulamadan kabulleniyorum. hem zaten oturup ben de mi düşünücem, yerime bacım düşünmüş işte
yengemin yaptığı kurabiyelerin bir iki tanesinin arkası çok hafif yanmış Babama yanmışlardan bir tanesi denk geldi diye yengem, onu yeme baba yanmış o dedi. Babam da yok kızım o yanmış değil kızarmış diyip yedi reisimize yeniden hayranlık duyduktan sonra dualadık
az önce saatimi dolaptan almam gerektiğini düşünerek ayağa kalktım ayakta olduğum o kısa
zamanda, sağa sola çantamı bulmak için baktığımı fark ettim. Halbuki çantam zaten yerdeydi. çantamı gördükten sonra aradığım şeyin çanta olmadığını, saat olduğunu fark ettim ..velhasılı kelam
hayatta tam olarak böyle: yaşamın içinde neyi aradığımızı fark ettiğimiz o anlık farkındalıkta, bulmak için harekete geçtiğimizde an bile yönümüz kayabiliyor; aradığımızı, ihtiyaç duyduğumuz bir başka şey sanabiliyoruz...