Eski bir Türk sözü der ki: Birini gerçekten seviyorsan, onu iki kez seversin. İlk sefer hızlıdır; kalbindeki o kelebeklerdir. Gülüşüne kapılırsın, sana en kolay sevilecek hâlini gösteren tarafına çekilirsin. Ama zaman geçer, maskeler düşer. Sakladığı yanlarını, güvensizliklerini görmeye başlarsın. Ve işte çoğu insan tam bu noktada gider. Ama eğer kalırsan… Dağınıklığını, kusurlarını gördükten sonra bile onu seçmeye devam edersen; her şey romantik ya da kolay olmadığında bile vazgeçmezsen, işte o zaman ikinci sevgi başlar. Gerçek olan sevgi budur. “Seni olduğun gibi görüyorum ve yine de buradayım” diyen sevgidir. Çünkü zor zamanlar geldikten sonra söylenen “Seni seviyorum” artık bir duygu değil, bir karardır. Bir sözdür.