هر وقت ناامیدی،استرس،شک سراغم میاد،همواره این صدا رو گوش میدم تا یادم بیافته کجا هستمُ وظیفهی من چیه. من یک انسان تحصیلکرده در عصر هوش مصنوعی هستم که عین نیاکان و اجداد اولیهام به جای واژههای روشنفکری و انتکلتی که تو کتابها خوندم، باید بقاء داشته باشم، یعنی زمین، آب، وطن
امروز نهمین روزیه که تنهامون گذاشتنی و من ۱ ماهه که نه صداتُ شنیدم ، نه تونستم ببینمت و نه حتی برای آخرین بار بغلت کنم ،
آخرین بار تو فرودگاه بود که بغلم کردی و گفتی برو خانم مهندس که ۱ ماه دیگه میام پیشت ، اما این چجور اومدنی بود
دلم برات تنگ شده بابا
کاش بودی ...