Yπάρχουν αυτοί που βλέπουν τον κόσμο όπως είναι κι αναρωτιούνται ''γιατί''. Κι υπάρχουν κι αυτοί που τον θέλουν όπως τον ονειρεύονται κι αναρωτιούνται ''γιατί όχι''
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα στην επιχειρησιακή κυνολογία.
Οι σκύλοι διάσωσης δεν κατανοούν την έννοια τ θανάτου όπως ο άνθρωπος. Δεν αντιλαμβάνονται ότι «δεν υπάρχουν άλλοι ζωντανοί».
🧶⬇️⬇️🦮
Στο Μουντιάλ ένας άνδρας με κόκκινο κοστούμι στεκόταν εντελώς ακίνητος για 90 λεπτά στις κερκίδες. Στη συνέχεια κάλυψε το στόμα του και έφερε ένα πιστόλι στον κρόταφό του.
Οι κάμερες της FIFA έκοψαν αμέσως τη μετάδοση.
Το όνομά του είναι Μισέλ Κούκα Μπολαντίγκα
Το συνεργείο της @Cosmote που έσκαψε για οπτικές ίνες αποφάσισε μόνο του να συνδέσει το σπίτι μου από την πλευρά που πρέπει τα καλώδια να περάσουν γκαραζοπορτα και να τρέξουν όλη την προσοψη και όχι από εκεί που περνάνε ΟΛΑ τα υπολοιπα. Και δεν βρίσκω με ποιον να συνεννοηθω
400 χρόνια πριν ο Σαίξπηρ έγραψε αυτόν τον μονόλογο.
Μου σηκώθηκε η τρίχα, 86 χρονών ο Ίαν Μακελεν και την στιγμή που αρχίζει να παίζει μεταμορφωνεται σε 30αρη.
Τι φωνάρα, τι ηθοποιαρα.
Ο κόσμος πιστεύει ότι η γη είναι ένα ήσυχο και γαλήνιο μέρος. Λάθος.
Η ταχύτητα περιστροφής της Γης στον ισημερινό είναι περίπου 1.670 χλμ./ώρα (≈ 465 μ./δευτ.).
Επειδή η Γη είναι σφαίρα:
✅Στον ισημερινό → 1.670 χλμ./ώρα
✅Μεσαία γεωγραφικά πλάτη (π.χ., Ευρώπη, ΗΠΑ) → 1.000–1.300 χλμ./ώρα
✅Κοντά στους πόλους → σχεδόν 0 χλμ./ώρα
Όλοι ολοκληρώνουν μία περιστροφή την ημέρα, αλλά διανύουν διαφορετικές αποστάσεις ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος.
Γιατί δεν το αισθανόμαστε? Γιατί η κίνηση είναι συνεχής και ομαλή.
Εμείς (και η ατμόσφαιρα) κινούμαστε με τη Γη. Δεν υπάρχει επιτάχυνση που να μπορούμε να αισθανθούμε (πρώτος νόμος του Νεύτωνα).
Είναι ο ίδιος λόγος πχ που δεν αισθάνεστε τα 900 χλμ./ώρα σε ένα αεροπλάνο που κινείται — μέχρι να στρίψει ή να σταματήσει.
Την ίδια στιγμή:
✅Η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο με 107.000 χλμ./ώρα.
✅Το ηλιακό σύστημα κινείται μέσα στον γαλαξία με 828.000 χλμ./ώρα
Και να 'μαστε εδώ όλοι, καθισμένοι ήρεμα, ακίνητοι απολαμβάνοντας τη ζωή.
▶️Ποιο το νόημα?
Οι πιο ισχυρές δυνάμεις που υπάρχουν, δεν είναι αυτές που νιώθουμε, αλλά αυτές που δεν σταματούν ποτέ.
Ο χρόνος κινείται με τον ίδιο τρόπο. Το ίδιο και η αλλαγή. Το ίδιο και η εξέλιξη. Δεν φωνάζουν όταν μας προσπερνούν. Απλώς μας μεταφέρουν μπροστά ενώ εμείς διαφωνούμε για το αν είμαστε έτοιμοι.
Συχνά περιμένουμε ένα σήμα - μια στιγμή που ο κόσμος θα μας πει να ξεκινήσουμε. Αλλά ο κόσμος είναι ήδη σε κίνηση, αδιάφορος για τον δισταγμό μας.
Η περιστροφή δεν σταματάει από αμφιβολία, ούτε και η ζωή. Η σταθερότητα, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι η απουσία κίνησης, αλλά η παρουσία ρυθμού..
Σε συζήτηση προ ημερών, με ρώτησε ένας της ομήγυρης: ποιο το νόημα της ζωής?
▶️Του είπα, η ζωή, το μεγάλο αυτό δώρο, είναι ότι η ζωή είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα.
Είμαστε σχεδιασμένοι να της δίνουμε νόημα. Και το νόημα που της δίνουμε καθορίζει το αποτέλεσμα που λαμβάνουμε από αυτήν.
▶️Ένα παράδειγμα: The Dartmouth Scar Experiment
Ένα συναρπαστικό πείραμα που διεξήγαγε ο Robert Kleck τη δεκαετία του 1970 αποκαλύπτει τη βαθιά επίδραση των αντιλήψεών μας στις εμπειρίες μας.
✅Ο σχεδιασμός: Στους συμμετέχοντες ειπώθηκε ότι θα μελετηθούν για διακρίσεις σε σχέση με τις παραμορφώσεις του προσώπου και θα τους εφαρμοστεί μια ρεαλιστική ουλή στο πρόσωπό τους.
✅Η ανατροπή: Πριν αλληλεπιδράσουν με αγνώστους, οι μακιγιέρ αφαίρεσαν κρυφά την ουλή με το πρόσχημα ενός «ρετουσαρίσματος».
✅Αλληλεπίδραση: Οι συμμετέχοντες στη συνέχεια είχαν συνομιλίες με αγνώστους, αγνοώντας ότι φαίνονταν φυσιολογικοί.
✅Αποτελέσματα: Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι ένιωσαν ότι τους έκριναν, τους στιγμάτιζαν και ότι οι ξένοι τους φέρονταν άσχημα (αποφεύγοντας την οπτική επαφή μεαμηχανία), ερμηνεύοντας τις φυσιολογικές αλληλεπιδράσεις μέσα από το πρίσμα των φερόμενων ως παραμορφώσεων.
Να ξέρετε ότι ο εγκέφαλος σας είναι εξελικτικά προγραμματισμένος να μεγεθύνει αυτό στο οποίο εστιάζετε. Εσείς επιλέγετε που θα στρέψετε την προσοχή σας.
Αν δεις τον καθρέφτη και δεις την αντανάκλαση να συνοφρυώνεται, δεν της φωνάζεις να χαμογελάσει, αλλά αν χαμογελάσεις εσύ, ο καθρέφτης δεν έχει άλλη επιλογή από το να σου χαμογελάσει κι αυτός...
«Η ΛΥΣΣΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας.
Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».
Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο μια υπαρξιακή μάχη. Περιγράφει την αντίδραση των υποταγμένων απέναντι σε όσους αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί.
Και αυτή η δυναμική εξηγεί σχεδόν τέλεια το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.
Η Μαρία Καρυστιανού προκαλεί τόση εχθρότητα γιατί κάνει κάτι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να δουν. Αντιστέκεται εκεί όπου οι άλλοι έχουν παραδώσει τα όπλα.
Η δύναμή της, η καθαρότητά της, η επιμονή της, η αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση της αλήθειας, ξεσκεπάζουν όχι απλώς το πολιτικό σύστημα, αλλά την υποταγή πολλών σε αυτό.
Γι’ αυτό η επίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι υπαρξιακή.
Η παρουσία της υπενθυμίζει στον καθένα τι δεν έκανε, τι δεν τόλμησε, πότε υποχώρησε, πού ντράπηκε, πού βολεύτηκε.
Η Καρυστιανού λειτουργεί σαν καθρέφτης της ατομικής και συλλογικής μας υποταγής και ανεπάρκειας.
Κι αυτό είναι αφόρητο για όσους έχουν χτίσει την ταυτότητά τους πάνω στη συμβατότητα, στην υποταγή, στην προσαρμογή.
Ο Καμύ θα έλεγε όποιος δεν τολμά να αντισταθεί, μισεί εκείνον που τολμά.
Γι' αυτό και τα emoji γελάκια, ο κυνισμός των διαδικτυακών σχολίων, οι χυδαίες ύβρεις, η παρανοειδής δυσπιστία στις προθέσεις της ή οι σοβαροφανείς αναλύσεις που την εγκαλούν για το "πολιτικό της λίγο" και οι λοιδορίες για τους υποτιθέμενους συνεργάτες της. Ο συστημικός οχετός έχει ανοίξει διάπλατος και...σας εύχετε καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα.
Και βέβαια οι συστημικοί πολιτικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι που την στοχοποιούν ή την υπονομεύουν δεν το κάνουν επειδή διαφωνούν μαζί της. Το κάνουν επειδή εκθέτει τη θεσμική γύμνια τους.
Η κυρία Καρυστιανού μιλά για ευθύνη όταν οι ίδιοι την αποφεύγουν, μιλά για δικαιοσύνη όταν εκείνοι βρίσκουν πρόσχημα, μιλά για αλήθεια όταν εκείνοι ζουν από τη διαχείριση του ψεύδους, μιλά για αξιοπρέπεια όταν εκείνοι -χρόνια τώρα- υπογράφουν την υποταγή.
Καταλαβαίνουμε ότι για έναν πολιτικό παράγοντα που η καριέρα του στηρίζεται στο να μη θίγει κανέναν συστημικό "ογκόλιθο",
μια γυναίκα που θίγει τα πάντα -δικαστές, θεσμούς, κυβερνήσεις, Ευρώπη- είναι πραγματικά εφιάλτης.
Γιατί δείχνει στον λαό ότι δεν είναι όλοι το ίδιο, ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν φοβούνται.
Και αυτό είναι πολιτικά καταστροφικό για όσους έχτισαν καριέρες που βασίζονται στον φόβο και την αδράνεια.
Κι ύστερα είναι όλη αυτή η μεγάλη τέχνη της μικρότητας που τόσο ανθεί στην έρμη πατρίδα μας. Η επίθεση των πάσης φύσεως σχολιαστών του διαδικτύου.
Δημοσιογράφοι, opinion makers, σχολιαστές στα social, όλοι αυτοί που βγάζουν χολή απέναντί της, στην πραγματικότητα αμύνονται απέναντι σε ένα απλό γεγονός: Η γυναίκα αυτή δεν εξαρτάται από το σύστημα. Εκείνοι εξαρτώνται.
Η κυρία Καρυστιανού τους θυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που
δεν δέχονται χορηγίες, δεν προσκυνούν κόμματα, δεν κολακεύουν εξουσίες, δεν ζουν από χαρτζιλίκια ισχυρών, δεν σιτίζονται στο πρυτανείο των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, δεν ανησυχούν μην χάσουν την καβάντζα που βολεύτηκαν και δεν φοβούνται την κοινωνική σύγκρουση.
Η ύπαρξή της κάνει τη δική τους ύπαρξη να μοιάζει ανούσια,
ηθικά άδεια, δειλή και απονοηματοδοτημένη.
Γι’ αυτό αντιδρούν με λύσσα. Όχι επειδή δεν συμφωνούν μαζί της.
Αλλά επειδή τους ακυρώνει ως ηθικά υποκείμενα.
Ακόμη και το "ανώνυμο μίσος" στο διαδίκτυο δεν είναι “τυχαίο”.
Είναι το καθαρότερο παράδειγμα αυτού που περιέγραψε ο Καμύ:
η μικρότητα που μισεί εκείνον που σηκώνει ανάστημα.
Ο απλός άνθρωπος που είναι εγκλωβισμένος στην αίσθηση ότι “τίποτα δεν αλλάζει”, ότι “όλοι ίδιοι είναι”, ότι “δεν γίνεται τίποτα”, βλέπει ξαφνικά μπροστά του μια γυναίκα που κάνει το ⬇️
🧱 Το Ελληνικό Τείχος της Ατιμωρησίας | Πώς το Άρθρο 86 & η Ευρώπη Πρόδωσαν τη Δικαιοσύνη
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν απλώς ένα δυστύχημα· αποκάλυψε μια συνταγματική ασπίδα που προστατεύει τους πολιτικούς εδώ και δεκαετίες.
Αυτό το βίντεο ερευνά το Άρθρο 86, το «φεουδαρχικό προνόμιο» που επιτρέπει στους Έλληνες Υπουργούς να κρίνονται από τους συναδέλφους τους στη Βουλή αντί από την τακτική δικαιοσύνη. Αποκαλύπτουμε πώς η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία απέτυχε να αμφισβητήσει αυτή την ασυλία και γιατί η Συνταγματική Αναθεώρηση του 2019 δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει τη συγκάλυψη.
Από τη Σύμβαση 717 έως το Ταμείο Ανάκαμψης, το μοτίβο παραμένει το ίδιο: Τα τεχνοκρατικά τεκμήρια απάτης μετατρέπονται σε πολιτική σιωπή. Ήρθε η ώρα να γκρεμίσουμε το τείχος της ατιμωρησίας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το βίντεο αυτό προβλήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2025, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης «Ευρωπαϊκό Δίκαιο και Άρθρο 86 του Συντάγματος σε υποθέσεις διαφθοράς», με κεντρική ομιλήτρια τη Μαρία Καρυστιανού @mkaristianou
#Τέμπη_έγκλημα #Τέμπη_συγκάλυψη #Τέμπη_δικαίωση #ΜΕΧΡΙ_ΤΕΛΟΥΣ #Άρθρο86 #ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ένα κράτος που αδυνατεί να στειλει στη φυλακή ναν άνθρωπο που καταχράστηκε εκατομμύρια από αγροτικές επιδοτήσεις… Για τον οποίο υπάρχουν ηχογραφήσεις στις οποίες ακούγεται να λέει πως δεν εχει πρόβατα αλλά θα δηλώσει 5000 και αφού το σκέφτεται καλύτερα αποφασίζει 50.000. Ηχογραφήσεις στις οποίες ακούγεται πως θα κανονίσει την «εξόντωση» της υπεύθυνης ελέγχων μαζι με τον Υπουργό Δικαιοσύνης αυτού του κράτους. Ηχογραφήσεις με αναφορές σε υπουργικά γραφεία και έναν “μεγάλο" που θα «τακτοποιήσει» τις υποθέσεις του…
Ένα κράτος όπου κάποιος μπορεί να καυχιέται σε ηχογραφήση ότι «μπορεί να φάει» μια δημόσια λειτουργό και να «βγει έξω με 50.000»…
Τέτοιο κράτος είναι ένα κράτος που είτε εκβιάζεται είτε είναι συνένοχο.
Και στις δύο περιπτώσεις, σας ρωτάω το εξής απλο ερώτημα.
"Νιώθεις ασφαλής σε ένα τέτοιο κράτος;"
Καμία, μα καμία, ευρωπαϊκή χώρα δεν θα αποδεχόταν τέτοιες αδιανόητες κατάστασεις.
Κι όμως, σε κράτη που η ίδια η κυβέρνηση πληρωνει τρολ να συκοφαντούν οποιον μιλάει έχουν γίνει η καθημερινότητα και ο λαός τις έχει συνηθίσει...
@Neo1Architect@babis1988 Ευχαριστώ. Η διατροφή είναι άκρως προσεγμένη εδώ και χρόνια . Οπότε καταλήγω (ξανα) ότι έχει να κάνει με την επί σειρά ετών αγωγή με stefaflex . Αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβεί εάν δεν ξαναπάρει τπτ για χοληστερινες και τριγλ
@Neo1Architect@babis1988 Όταν καλή και κακή χολ είναι εντος ορίων αλλά τα τριγλ στο θεό , τι μπορεί να συμβαίνει; συνεχως μου αλλάζουν χάπια για χολ , αλλά σταθερά αυτά ψηλά .
Το Μέχρι Τέλους μετά από αίτημα του κ. Πάνου Ρούτσι ανακοινώνει Ειρηνικό Κάλεσμα την Κυριακή 28/9/2025 και ώρα 18:30 στην Πλατεία Συντάγματος ως ένδειξη συμπαράστασης στον ίδιο αλλά και συνεχής προσπάθειας πίεσης ούτως ώστε να ακουστεί το δίκαιο αίτημα του για την εκταφή του παιδιού του.
Στηριζόμαστε για ακόμη μια φορά στην αγάπη σας και αναμένουμε την έμπρακτη παρουσία σας στις πλατείες ολόκληρης της χώρας‼️
Το κάλεσμα της ομάδας μας θα πραγματοποιηθεί στο Μνημείο ονομάτων θυμάτων των Τεμπών στο Σύνταγμα όπως και κάθε άλλο κάλεσμα μας, Μπορείτε να οργανώσετε καλέσματα σε ολόκληρη την χώρα, ίδια ημερομηνία και ώρα με εμάς!
Παρακαλούμε μόνο να μας ενημερώσετε για την συμμετοχή σας σε άλλες πόλεις για να κοινοποιήσουμε και εμείς τα καλέσματά σας και για να δώσουμε μεγαλύτερη χαρά και δύναμη στον κύριο Ρούτσι!
Όλοι μαζί για ακόμη μια φορά και Μέχρι Τέλους μέχρι να έρθει η Δικαίωση 🙏
#ΜΕΧΡΙ_ΤΕΛΟΥΣ
#Τέμπη
Πριν 2μισή χρόνια δώσαμε υπόσχεση.
Θα το πάμε μέχρι τέλους
Σήμερα,ακόμη εδώ για αυτές τις ψυχές
Για την μητέρα μου και τους άλλους 56 αδικοχαμένους
Για τους τραυματίες,τους επιβάτες που βγήκαν ζωντανοί
Για όλους όσους πενθούν μαζί μας
Αύριο στις 19:00 σταθείτε δίπλα μας.
«Μέχρι Τέλους»
Το Μέχρι Τέλους δεν είναι απλώς μια ομάδα, είναι μια οικογένεια.
Ξεκινήσαμε ως άγνωστοι, διαφορετικοί μεταξύ μας, με ξεχωριστούς χαρακτήρες και πορείες. Κι όμως, μέσα σε μισό χρόνο καταφέραμε να ενωθούμε και να δημιουργήσουμε δεσμούς που μας κάνουν να αισθανόμαστε πλέον οικογένεια.
Η πορεία μας δεν ήταν εύκολη. Χρειάστηκε χρόνος, προσπάθεια και αμοιβαία κατανόηση. Περάσαμε μέσα από συζητήσεις και διαφωνίες, που τελικά κατέληγαν πάντα σε συμφωνίες. Με αγάπη, σεβασμό και πάνω από όλα με στοχοπροσήλωση, καταφέραμε να σταθούμε ενωμένοι και να φτάσουμε ως εδώ.
Και η πορεία μας δεν τελειώνει εδώ. Αντίθετα, τώρα ξεκινά. Κουβαλάμε μαζί μας τις στιγμές που ζήσαμε, τη δύναμη που αποκτήσαμε, και προχωρούμε πιο δυνατοί και πιο αποφασισμένοι από ποτέ.
Οι μεγάλοι αγώνες είναι μπροστά μας.
Και θα τους δώσουμε όλοι μαζί ενωμένοι! #μέχρι_τέλους 📸: @marian_galatis
🧌 Τα δεξιά αποβράσματα, η ιστορία θα τα θυμάται (εκτός όλων των άλλων) και για ένα πράγμα: ότι βρέθηκαν πάντα απέναντι σε κάθε κοινωνική αντίσταση και μορφή αγώνα, και είχαν μονίμως έτοιμο το ίδιο υποκριτικό σετ επιχειρημάτων. Το «Ναι αλλά…».
🙄 Με βάση τη ρητορική τακτική αυτή (γνωστή και ως whataboutism), αντί να απαντήσεις σε μια κατηγορία ή να συζητήσεις το θέμα που τίθεται, μετατοπίζεις τη συζήτηση αλλού λέγοντας «Ναι αλλά για το x συγκεκριμένο θέμα δεν λες τίποτα». Δεν επιδιώκει διάλογο, αλλά εκτροπή και ακύρωση της αρχικής κριτικής.
📍 Πριν τα μνημόνια: τους έλεγες «έλα σε πορεία, σε μια κινητοποίηση». Η απάντηση: «Ναι αλλά γιατί κλείνετε τους δρόμους και δεν πάει ο κόσμος στη δουλειά;». Δηλαδή πλήρης αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο, τις διεκδικήσεις και τους αγώνες για όλους, προς όφελος του πρόσκαιρου προσωπικού βολέματος. Σε μια μίξη με τον γνωστό κοινωνικό αυτοματισμό που λειτούργησε στα φουλ την περίοδο Σημίτη.
📍 Μετά το παρακρατικό έγκλημα στην Marfin: Για χρόνια, σε κάθε συζήτηση για τα μνημόνια, την ανεργία, την διάλυση της δημόσιας υγείας, η μόνιμη επωδός: «Ναι αλλά για τη Marfin δεν λέτε κάτι». Ακόμη κι όταν η ίδια η κυβέρνηση, που το έκανε προεκλογικό σλόγκαν, ενεργεί εναντίον της δικαίωσης των νεκρών, ακόμη και όταν όλοι όσοι άδικα κατηγορήθηκαν λοιδορήθηκαν επί χρόνια, ακόμη και όταν υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις για τις ευθύνες, συνέχιζαν να το χρησιμοποιούν, γιατί ποτέ δεν τους ενδιέφεραν οι νεκροί – τους ενδιέφερε να φιμώσουν κάθε άλλη συζήτηση.
📍 Μετά το 2015 μεταλλάχθηκαν σε “Μένουμε Ευρώπη”: «Ναι, αλλά αν φύγουμε από το ευρώ;» «Ναι αλλά αν μας διώξουν από την Ευρώπη;» Όποιος αντιστεκόταν στις εντολές των δανειστών ήταν εχθρός της συνέχισης της πορείας της Ελλάδας μέσα στην «Ευρώπη». Όχι της Ευρώπης των λαών – της Ευρώπης των τραπεζών. Και όσοι φώναζαν το σύνθημα, το φώναζαν μόνο όταν οι φτωχοί διεκδικούσαν ένα καλύτερο μέλλον, ποτέ όταν οι πλούσιοι καταλήστευαν το μέλλον όλων μας.
📍 Κι έπειτα ήρθε η εποχή του επιτελικού χάους του Μητσοτάκη: για κάθε πλημμύρα και φυσική καταστροφή; «Ναι αλλά για τη Μάνδρα δεν λέτε κάτι». Για κάθε φωτιά; «Ναι αλλά για το Μάτι δεν λέτε κάτι». Επί των ημερών του, κάηκαν σχεδόν 4,5 εκατομμύρια στρέμματα σε όλη τη χώρα – όσα υπό άλλες συνθήκες θα καίγονταν μέσα σε 15-20 χρόνια – αλλά η συζήτηση έπρεπε να γυρίζει πάντα πίσω, για να μην γίνει ποτέ απολογισμός του παρόντος.
📍 Το ίδιο ακριβώς πράγμα και με τις διαδηλώσεις και τις όποιες αντιδράσεις για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. «Ναι αλλά για τον σταθμάρχη δεν λέτε κάτι».
📍 Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου δεκάδες χιλιάδες βρίσκονται στους δρόμους ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Τα δεξιά αποβράσματα όμως δεν μένουν άπραγα. Ξαφνικά βλέπεις παντού: «Ναι αλλά για την Κύπρο δεν λέτε κάτι». Ή όταν οι φωτιές συμπίπτουν με προγραμματισμένες πορείες για την Παλαιστίνη η κασέτα αλλάζει πρόσκαιρα: «Ναι αλλά για τις φωτιές δεν κάνετε κάτι για να τις σβήσουν».
Όχι ότι τους ενδιαφέρει για τα καμένα, τις ζωές και τις περιουσίες των ανθρώπων από τις πυρκαγιές που καταστρέφουν τη χώρα κάθε χρόνο – απλώς ενεργοποιεί το συναίσθημα για να μειώσει τον αγώνα και για να επιχειρηθεί να αποδυναμωθεί το κίνημα. Έχοντας και εξέχοντα μέλη της κυβέρνησης να συνδέουν (με τις ευλογίες της αστυνομίας) το κίνημα ενάντια στη γενοκτονία με τις φωτιές επιτυγχάνεται νέο ιστορικό χαμηλό ξεφτίλας.
Κι όταν πια 'καίγεται' κι αυτό το χαρτί, όταν δεν μένει ούτε ένα προσχηματικό «Ναι αλλά» να χρησιμοποιηθεί, καταλήγουν στην τελική γραμμή άμυνας: «Ναι αλλά για την κατάσταση στην Ελλάδα δεν κάνετε κάτι».
♻️ Δηλαδή επιστρέφουμε πίσω στην αρχή, λες και όλες οι πορείες, οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις, οι δράσεις δεν έγιναν ποτέ – ή μάλλον έγιναν, κι αυτοί ήταν διαχρονικά απέναντι, με την ίδια νοοτροπία και στόχο που είχαν πάντα: να μην αλλάξει τίποτα.
👉 Αυτή η συμπεριφορά, δυστυχώς, δεν είναι αποτέλεσμα μιας αφελούς σκέψης. Αλλά αποτελεί μια πολιτική γραμμή, μια οργανωμένη τακτική της μόνιμης τοποθέτησης υπέρ της εξουσίας, υπέρ της ατιμωρησίας, υπέρ του να μένει ο λαός στο περιθώριο.
👂 Στα αυτιά μας, όλα αυτά τα «Ναι αλλά» τους, συνοψίζονται σε μια απλή φράση: Σκάσε και βολέψου.
✊ Ναι αλλά, εμείς θα φτάσουμε... #ΜΕΧΡΙ_ΤΕΛΟΥΣ