9 Kasım 1938... Bir millet, tarihinin en hüzünlü gecelerinden birini yaşıyordu.
Dolmabahçe Sarayı’nda endişeli bir bekleyiş vardı. Ömrünü vatanının bağımsızlığına adamış, bir milleti esaretten kurtararak Cumhuriyet’i kurmuş olan Mustafa Kemal Atatürk’ün sağlık durumu giderek ağırlaşıyordu.
8 Kasım’da yeniden ağır komaya giren Atatürk’ün durumunu bütün Türkiye büyük bir kaygıyla takip ediyordu. Dolmabahçe Sarayı’nın kapılarında toplanan vatandaşlar, aynı sorunun cevabını arıyordu: “Atatürk nasıl?”
9 Kasım günü, Atatürk’ün sağlık durumuna ilişkin üç resmî tebliğ yayımlandı. Gece yarısı yayımlanan son tebliğde şu ifadeler yer alıyordu:
“Saat 20’den itibaren dalgınlık artmıştır. Umumi ahval vahamete doğru seyretmektedir.”
Bu birkaç satır, bir milletin yüreğine çöken endişenin en ağır ifadesiydi. Cephelerde ordulara komuta eden, bağımsızlık mücadelesine öncülük eden, yokluklar içinde bir Cumhuriyet kuran o büyük insan, şimdi Dolmabahçe’de yaşamının en zorlu mücadelesini veriyordu.
O gece bir milletin duaları Dolmabahçe’ye, bütün umutları Mustafa Kemal’e çevrilmişti.
Türkiye, sabaha kadar aynı umuda tutunuyordu: Atatürk iyileşsin...
— Kaynakça:
- Anadolu Ajansı, Büyük Önder Atatürk’ün Son Saatleri AA Bültenlerinde (9 Kasım 2022).
- Atatürk Araştırma Merkezi, Atatürk Ansiklopedisi.
- Bilal N. Şimşir, Atatürk’ün Hastalığı, Belleten.
@KIZILBOZKURT1@GICIKOTTOMAN@GICIKOTTOMAN doğum günün kutlu olsunnn, yeni yaşın şansıyla gelsin 🎂 eşin, çocukların ve sevdiklerinle beraber sevgi dolu bol kahkahalı bir yılınız olsun çok amin 🤲
🙆🏻♀️🤌🏻❣️
Bir ömrü hebâ etmenin en kolay yolu nedir deseniz…
“Takılıp kalmak” derim.
Sönmüş bir ateşin külleri arasında ısınmayı ummak..
Kapanmış bir defterin satırlarında kendine yer aramak..
Değiştiremeyeceği bir geçmişi aklında tekrar tekrar yaşayıp, bugünü soldurmak..
Ve o hikayeye sıkıca tutunayım derken, kendi ellerini bırakmak.
Bazen yapman gereken tek şey; üç noktanın ikisini silip’ şikâyet etmek yerine yeni bir hikaye inşa etmeye cesaret etmektir.
@meldakyol
Bir ömrü hebâ etmenin en kolay yolu nedir deseniz…
“Takılıp kalmak” derim.
Sönmüş bir ateşin külleri arasında ısınmayı ummak..
Kapanmış bir defterin satırlarında kendine yer aramak..
Değiştiremeyeceği bir geçmişi aklında tekrar tekrar yaşayıp, bugünü soldurmak..
Ve o hikayeye sıkıca tutunayım derken, kendi ellerini bırakmak.
Bazen yapman gereken tek şey; üç noktanın ikisini silip’ şikâyet etmek yerine yeni bir hikaye inşa etmeye cesaret etmektir.