زمانی در مسیرت داری سالم و پایدار رشد میکنی که موقع یادآوری سوتیها و اشتباهات مفتضحانهی دو یا پنج یا ده سال پیشت، تأمل کنی و با لبخند به خودت بگی:
«خداییش دمت گرم که هر جور میتونستی تلاش کردی!»
دليل آن باش كه كسی احساس كند ديده مىشود، شنيده مىشود و درک مىشود. آن لبخندى باش كه به كسی يادآورى مىكند تنها نيست. آن اميدى باش كه كسی در ميانِ همهی نا پايداریها به آن چنگ مىزند.
برای من غیر قابل پیشبینی بودن زندگی یا اینکه نتونم کاری یا کمکی کنم بدترین حس دنیاست. امیدوارم اوضاع کشور کم کم بتونه بهتر بشه، مطمئنم میشه. مطمئنم با تلاش و تاب آوردن، هر چقدر هم سخت، اوضاع بهتر میشه.
بقول کوچ توسعه فردیم، با سختی باش و ادامه بده...
ما جاج کردن رو عموماً تقبیح میکنیم، درحالیکه اینکه تشخیص بدی کجا چه حرفی رو بزنی و چه رفتاری رو بروز بدی نیاز به جاجمنت قوی داره.
جاج کردن خارجی آدما قشنگ نیست. اما جاج کردن داخلی حرف و رفتارمون، قبل از وقوع، سالم و مفیده.
خیلی اوقات ساده گرفتن و رها کردن میتونه کمک کنه ولی اگر تو فک کنی همه میخوان به تو حمله کنن، تو همیشه توی گارد هستی. این اجازه رو به بقیه هم میدی که از گاردت سو استفاده کنن یا خیلی اوقات برداشت بد کنن و حتی وقتی حق هم بگی بگن باز میخواد بحث کنه یا دعوا کنه.
اینکه همیشه یه مشکلی پیدا کنیم برای بحث، میتونه آدم رو خسته کنه. تو شرکتم یکی رو داریم که هر چی میگیم مخالفه یا بحث میکنه. بعد از یه مدت تو میگی خب اینم یه بحث دیگه که قراره تو اشتباه کنی.
@Loc0m0 فکر میکنم توی رابطه دوستی یا کاری هم میتونه اینجوری باشه که مثلا تو دوستی انتظار داری دوستت که خودش هم زندگی داره بیشتر به تو بپردازه یا بیرون بیاد. هم آدم باید بتونه خودش، خودش رو سرگرم کنه و هم یه اراده و بلوغی میخواد این همدلی که طرف با من مشکل نداره ولی خودشم زندگی داره.