Herkesin kör olduğu bir köyde tek gözlü kral falan olmak istemiyorsun bir zaman sonra, tek derdin köyün deliliğinden olabildiğince uzağa çadır kurmak oluyor.
Gece konuşmaları farklıdır. Kimse maskesini takmaz, güçlü görünmeye çalışmaz. Kimisi çocukluk travmalarını anlatır. En saçma korkularını söyler. "Ben aslında böyleyim" cümlesini ilk kez dürüstçe kurar ve o an bağ oluşur. İnsanlar gündüz birbirini beğenir ama gece birbirini seçer.
Bir ülke gençliği kaybettiğinde geleceğini kaybetmiştir. Genç insan henüz sisteme entegre olmamıştır, kaybedecek rantı yoktur, korkusu azdır ve en önemlisi statükoya borçlu hissetmez kendini.