Adam omuz silkti:
“Kızımız bir tanedir. Şartlarımız bunlardır. Olmuyorsa zorlamayalım.”
Abim ayağa kalktı, usulca gülümsedi:
“Biz evlenmeye geldik, ihale açmaya değil. Kızınıza saygımız var ama bu evlilik değil, taksitli satış.”
Odadaki hava bir anda kesildi. Teşekkür edip çıktık.
Arabaya biner binmez annem “İçimden geçti, biraz daha kalsak inek de isteyeceklerdi” dedi. Abim direksiyonu çevirirken:
“İnek değil anne, muhtemelen traktörle birlikte tarla da eklerlerdi. Biz de damat değil çiftçi olurduk.”
Hepimiz güldük, köyün yolunu geri aldık.
İnsan kızını neden bu kadar şartla pazarlıyor? Karşı tarafın durumunu sormadan bu kadar şey istenmesi sizce normal mi?