Ülke olarak hayatımız gitgide 19. yüzyıl Rus romanlarına benzemiyor mu? Karanlıkta işe gidiyor, geçim derdi çekiyor, bir paltoya servet ödüyor, Raskolnikov gibi kasvetli sokaklarda tütün içip öksürüyoruz. Tek farkımız, kurtuluşu kumar masasında değil, şans oyunlarında arıyoruz.
Kitap okumaya başlayınca insanın başına gelen en tuhaf şey şu: Bir süre sonra okumadığı kitaplar, yaşayamadığı hayatlar gibi gelmeye başlıyor. Ömrünün kısalığına ilk kez bu kadar üzülüyorsun. İnsan bazen yaşayamadığı hayatlara değil, okuyamadan öleceği kitaplara yanıyor.
Anne baban senin nasıl yaşlandığını göremeyecek.Partnerin seni çocukluğundan beri tanımıyor. Çocukların genç halini çok az hatırlayacak. En yakın arkadaşların bile geçmişinin tamamını bilmiyor. Hayatının ilk gününden sonuna kadar seninle olacak tek kişi sensin
Kendine iyi davran
İnsanlar niye İstanbul’da yaşar? Deprem tehlikesi üst seviyede. Seli, yangını, afeti bitmez. Kalabalık. Katili, mafyası, adli vakası bitmez. Kiralar pahalı. İnsanları Anadolu şehirlerinde yaşamaları için teşvik etmeli. İstanbul daha çok iş şehri olarak dizayn edilmeli.
İş yorar.
İşsizlik korkutur.
Çocuk büyütmek tüketir.
Çocuksuzluk başka bir boşluk bırakır.
Ev sahibi olmak borçlandırır.
Kiracı olmak bağımlı kılar.
Bekârlık yalnızlaştırır.
İlişki taviz ister.
Kalmanın bedeli vardır.
Gitmenin de.
Hayat, kusursuz seçeneği bulmak değildir.
Hangi yükü taşıyabileceğini seçmektir.
Uzaktan bakınca her hayat daha kolay görünür.
Çünkü onun yalnızca ihtimalini görürsün;
kendi hayatınınsa bütün faturasını bilirsin.
Bilinmeyeni romantize etme.
Her hayat, görünmeyen bir bedelle gelir.
Olmadı diye şükrettiğim dualar var. İnsan Rabbine sığındığı zaman hakkında hayırlı olan bütün kapılar açılıyor.
Olan ve olmayan her duam için çok şükür Allah'ım. Hayrı ömrümüzden eksik etme 🤲🏻