Hemingway şöyle der: "yetişkinlikte öğrendiğim en zor ders şuydu: içim paramparça olsa da, yürümeye devam etmekten başka çarem yoktu." çünkü hayat, yaralarımız iyileşene kadar beklemez. büyümek, acının dinmesi değil; acıya rağmen yürüyebilmektir.
Bazı şeyleri normalleştiremiyorum. Yalana, iki yüzlülüğe, çıkarcılığa, vicdansızlığa alışamadım insanlar bunları ustalıkla yapıyor diye bende bunları yapmalıymışım gibi hissetmiyorum.