@ATlardonmedi_ 10 sene tüm mallara rağmen o partide örgütlü kalmış ve sonrasında hep çevresinde kalmış biri olarak söylüyorum TKP gerçek bir solcu genç öğütme umutsuzluk makinasıdır! Üzücü ve hala hiçbir şey değişmemiş!
yeni parti'nin süreç komisyonuna katılmama kararını "demokrasi mücadelesinden kaçış, barış karşıtlığı, statükoculuk vs." diye eleştirenler, bu sürecin üzerine mücadele verilebilecek bir nitelik taşımadığı ve bütünüyle bir ikbal pazarlığı oldugu gerçeğinin üzerini örtüyorlar.
Stalin'in Sovyetler Birliğinde yaşanan iş kazaları sonucunda yaptığı bir konuşma vardır. Stalin, bu konuda partiyi eleştirir.
“İnsanları, kadroları, çalışanları değersizleştiren çirkin tutuma sık sık rastlıyoruz.”
Aynı konuşmada şöyle devam eder:
“İnsanlara satranç taşları gibi davranılıyor. Makinelere değer vermeyi öğrendik. Fakat insanlara, çalışanlara, kadrolara değer vermeyi henüz öğrenemedik.”
Stalin bu konuşmasında Sibirya'da sürgündeyken yaşadığını anlattığı bir olayı aktarır.
Nehirde sürüklenen keresteleri toplamak için otuz kişi gider. Akşam yirmi dokuzu geri döner. Stalin, otuzuncu kişinin nerede olduğunu sorduğunda kayıtsızlıkla boğulduğu söylenir.
Stalin bunun üzerine insan hayatına duyulan ilgisizliği eleştirir:
“Bana öyle geliyor ki bazı yöneticilerimizin insanlara karşı kayıtsız tutumu ve insanlara değer vermeyi bilmemesi, insanın insana karşı bu garip tutumunun bir kalıntısıdır.”
Ardından şu sonuca varır:
“Dünyadaki bütün değerli sermayeler arasında en değerlisi ve en belirleyici olanı insanlardır, kadrolardır.”
Kaynak: Stalin, 4 Mayıs 1935 konuşması
Leyendo sobre la visita de Gabriel Garcia Márquez a la URSS (1957) confirmo lo que decía Jaime Canales Garrido: se intentó obligar al pueblo soviético a odiar a Stalin, pero estos nunca dejaron de llevarle flores, hasta el día de hoy.
Tasarlanmış Doğallık: Sinemada Taklit ve Hakikat
Bir Başkadır dizisinin ikinci sezonunu izledim. İçerik üzerine ayrıca tartışılmalı fakat bu dizi vesilesiyle son zamanlarda giderek yaygınlaşan bir yönetmenlik anlayışına dair eleştirim var.
Bir Başkadır’da her şeyi gerçekçi kılma kaygısıyla gösterilen aşırı çaba, bir noktadan sonra bütün gerçeklik hissini ortadan kaldırıyor. Hayata benzemekle onun hakikatini yakalamanın aynı şey olmadığını bir kez daha görüyoruz.
Dizide doğallığı yakalamak için ayrıntıcılık bir saplantıya dönüşmüş. Karakterlerin konuşmaları, duraksamaları, bakışları, mimikleri, kadraja yerleştirilen ayrıntılar… Gündelik hayatta fark ettiğimiz ama üzerinde durmadığımız bütün o detaylar gözlemlenmiş ve neredeyse bir mühendislik çalışmasıyla oyunculuklara ve mekanlara yerleştirilmiş. Fakat hiçbiri atmosferle kaynaşmamış, aksine hepsi gözümüze giriyor.
Ortaya çıkan şey doğallık olmamış, buram buram tasarlanmış doğallık olmuş. Bir süre sonra karakterlerin yaşadığı hayattan kopup o hayatın ne kadar ustalıkla taklit edilmeye çalışıldığını seyrediyoruz.
Berkun Oya'nın terapi sahnelerindeki oyunculuk performansının da kimilerince Ercan Kesal'ın muhtar performansına benzetilmesi hiç tesadüf değil.
Benzer bir gerçekliğe yaklaşma saplantısını Nuri Bilge Ceylan sinemasında da görüyoruz. Bir Zamanlar Anadolu’da filminde muhtarın evindeki yemek sahnesi bunun çarpıcı bir örneği. Sofradaki davranışlardan diyalogların içeriğine ve ritmine, bakışlardan suskunluklara kadar her ayrıntı, o insanların arasında bulunuyormuşuz duygusunu yaratmak üzere düşünülmüş. Sahne o kadar ustalıkla kurulmuş ki seyircinin zihninde yaşananların anlamından çok, ne kadar gerçekçi göründükleri kalıyor. Oysa gerçeğin başarılı bir taklidi, tek başına sanatsal bir hakikat yaratmaz.
Nuri Bilge Ceylan’ın kamera arkası paylaşımlarında oyuncuların teatral davranışlarına, her jestin belirli bir anlam taşımasına itiraz ettiğini görüyoruz. Evet insanlar gerçek hayatta her hareketini düşünerek yapmaz; duraksar, konuyu dağıtır, anlamsız davranışlarda bulunurlar. Ceylan da oyuncularından bu rastlantısallığı performanslarına katmalarını istiyor.
Fakat sorun tam burada: Hayatın kendiliğindenliğini oluşturan anlamsızlıkları bilinçli olarak ürettiğinizde, kendiliğindenliği değil, onun taklidini üretiyorsunuz.
Oyuncu sadece rol yapmıyor, rol yapmıyormuş gibi de rol yapmak zorunda kalıyor.
Zeki Demirkubuz sinemasında ise farklı bir oyunculuk ve anlatım anlayışıyla karşılaşıyoruz. Masumiyet, Kader, Yazgı gibi filmlerde performanslar kimi zaman son derece teatral ve dramatiktir. Masumiyet filminde Bekir’in uzun konuşmalarını düşünelim. İnsanların çoğu böyle konuşmuyor olsa da biz orada Bekir’in tutkusuna, çaresizliğine, saplantısına inanırız çünkü orada gündelik davranışların kopyasını görmeyiz, insanın yaşadığı çatışmaların sanatsal yorumunu görürüz.
Bu yorum, bizi anlatılan hayattan uzaklaştırmak yerine onun içine çeker. Demirkubuz’da kendimizi olayların geçtiği mekanın içinde, oradaki figüranlardan biri gibi hissederiz. Sanki bir köşede oturmuş, yaşananlara tanıklık ediyoruzdur. Karakterlerin davranışlarında bir doğallık yaratma çabasını hissetmeyiz. Biz orada olmasak da hayat aynı şekilde akıp gidecek gibidir.
Bir Başkadır ve Nuri Bilge Ceylan’da karakterler kamera yokmuş gibi davranırlar. Demirkubuz’da ise seyirci kamera yokmuş gibi hisseder.
Bertolt Brecht’in natüralist tiyatroya yönelik eleştirilerini hatırlatan da bu ayrım. Hayatın kusursuz bir kopyasını sunmak, tek başına sanatsal bir başarı değildir. Sanat hayatı yorumlayıp dönüştürerek başka bir gözle görmemizi sağlar. Sahicilik ile gündelik hayatın kusursuz taklidi farklı şeylerdir. Son derece teatral bir davranış sahici olabilirken, gündelik hayattan kusursuzca kopyalanmış bir davranış bütünüyle yapay görünebilir.
Gerçekliğin taklidi, hakikatin kendisi değildir.
@erenegilmez Berkun Oya sadece şanslı zümrelerden gelip üçümcü sınıf belgeselci olabilmiş bir adamdır. Turkiye’de sanat seviyesi çok düşük iyi pakete hemen kanmak istiyor insanlar! Ama sadece bir tasarım ve içi boş paket!
@egitimvemotivas@ortamdasatarsn Bu gibi hesaplara sürekli para verilip anti sosyalizm propagandası yaptırıyorlar. O parayı alıp alçıya batırıp bir tararına sok Admin! Millet evsi̇zlikten geleceksizlikten intihar ediyor siz köpekten bile daha sadık kölesiniz!
Her kareyi burada, sosyal medyada, ayrı ayrı gördük. Hakikat de hayatlar gibi parçalara ayrılmıştı…
Parçaları birleştirince bu resim çıktı ortaya. Mutsuzluğun da mutluluğun da resmi aynı hayatta, yan yana Abidin.
Nazım Hikmet'in Gözünden Mustafa Kemal: Muazzam Bir Kumarbaz
🟢 "'Muzaffer ve muazzam bir kumarbaz' demiş. Kumarbaz, zannediyorum, Mustafa Kemal Paşa'yı en iyi tanımlayan sıfattır. Hayatı boyunca çılgınca kumar oynamış; attığı her siyasi adım bir kumardır."
🟢 "Bütün hayatı boyunca yakınında bulunmuş olan herkese, istisnasız herkese, hepsine ihanet etmiştir; kadın olsun erkek olsun. Her birini kullanıp çöpe atmış bir kişilik özelliği."
🟢 "Alaycı, kavgacı, kurnaz ve hükmedici: nasıl buluyor bu kadar cuk oturan sıfatları Nazım Hikmet! Gerçekten hayran olmamak mümkün değil."
Pazar Sohbeti 199 - 19 Kasım 2023
👆 Tüm kesitler profilimizdeki linkte
82 yıl önce bugün (7 Kasım 1944) Sovyetler Birliği casusu Richard Sorge, Japonya'da idam edildi.
Babası Alman, Annesi Rus olan Richard Sorge'nin büyük amcası Friedrich Adolf Sorge, Karl Marx ve Friedrich Engels'in dostudur. 1. Dünya Savaşında Almanya saflarında yer aldı ve 1916'da ağır yaralandı. Rütbesi onbaşıya yükseltildi ve Demir Haç nişanıyla ödüllendirilerek ordudan terhis edildi. Terhis olduktan sonra Marx'ın eserlerini okumaya başladı ve ardından komünizmi benimsedi.
Savaşın sonuna kadar Berlin, Kiel ve Hamburg Üniversitelerinde ekonomi eğitimi aldı. Ağustos 1919'da Hamburg Üniversitesinde Siyaset Bilimcisi olarak mezun oldu. Alman Komünist Partisine üye oldu. Siyasi fikirleri yüzünden girdiği işlerden atıldı. Moskova'ya gitti ve Komintern için çalışmaya başladı.
Sorge, Sovyetler Birliği için bir casus olarak yetiştirilir ve gazeteci mesleği sayesinde birçok Avrupa ülkesine giderek buralardaki komünist ayaklanmalar hakkında bilgi sağlaı.
1924 yılında Moskova'ya yerleşir ve Komintern'de resmen işe girer. Kasım ayında Almanya'ya gitmesi istenir. Burada Nazi Partisine girmesi ve soldan hiç kimseyle temas etmemesi talimatı verilir.
Mayıs 1933'te Sovyetler Birliği, Sorge'u Japonya'da bir casus şebekesi kurmakla görevlendirir. Görevi gizlemek için önce Ramsay adıyla Berlin'e gönderilir. Burada eski ilişkilerini sağlamlaştıracak ve Japonya'ya Alman gazeteci kimliğiyle girecektir. Berlin'de tekrar Nazi Partisine sık gitmeye başlar ve parti içinde yükselir. Sarhoşken ağzından bildiklerini kaçırmaktan korktuğundan içkiyi bırakacaktır. Sorge 6 Eylül 1933 tarihinde Yokohama'ya gelir.
1933-34 arasında Sorge Japonya'da NKVD için bir casus şebekesi kurmuştur. Şebekedekiler hükûmete yakın isimlerden Japon dış siyasetiyle ilgil ayrıntılı bilgiler almaktaydılar. Ona bağlı casuslardan Hotsumi Ozaki başbakan Fumimaro Konoe ile yakın bir ilişki geliştirecek ve çok gizli bazı belgelere ulaşabilecektir. Resmi olarak Nazi Partisi üyesi olan Sorge, Tokyo'daki Alman Büyükelçiliğine girecek ve elçi Eugen Ott ile yakınlık sağlayacaktır.
Sorge Kızılorduya özellikle Anti-Komintern Paktı ile ilgili değerli bilgiler sağlar. Pearl Harbor Saldırısını önceden haber verir. 1941 yılında ise Moskova'ya Almanların Sovyetlere saldıracağı tam tarihi verdiği iddia edilir. Moskova ise bu istihbarata mesafeli davranacaktır. (Almanya'daki Sovyet casus şebekesi Kızıl Orkestra da aynı tarihi bildirmiştir.) Sorge kendisine ulaşan bilgileri Alman Elçiliğinde askeri ataşe yardımcısı olan Yarbay Friedrich von Schol'dan alır.
14 Eylül 1941 günü ise gönderdiği mesajda Japonların aşağıdaki gelişmeler olmaksızın Sovyetler Birliğine saldırmayacağını bildirir:
-Moskova ele geçirilir.
-Kwantung Ordusunun büyüklüğü Sovyetler Birliğinin Sibirya'daki kuvvetlerinin üç katı olur.
-Sibirya'da iç savaş çıkar.
1941 yılının Eylül ayının sonlarına doğru Sorge, Uzakdoğuda Japonya'nın Sovyetler Birliğine saldırmayacağını bildirir. Bu bilgi ışığında Uzakdoğudaki Sovyet birlikleri ana cepheye çekilebilmiştir. Kwantung Ordusunun varlığı yüzünden yine de çok sayıda Sovyet birliği sınırda bulunmak durumundaydı. Alman saldırılarının püskürtülmesi için bu bilgi çok değerli olmuştur. Bu açıdan bakıldığında Sorge'un şebekesi savaş sırasındaki en başarılı casusluk şebekesidir.
Sorge ve ekibini verdiği en önemli ikinci bilgi ise Stalingrad ile ilgilidir. Sorge Moskova'ya gönderdiği mesajda Almanlar eğer şehri ele geçirirse Japonya'nın Uzakdoğudan saldırıya geçeceğini bildirmiştir.
Savaş ilerledikçe Sorge ve ekibi için mesajlarını iletmek çok daha tehlikeli hale gelmekteydi. Ancak her şeye rağmen mesajlarına devam eder. Sorge, gizli servisin ensesinde olduğu uyarılarını dikkate alır ve ülkeyi terk etmeye karar verir. Ancak 18 Ekim 1941 günü Tokyo'da yakalanır. İlk başta Japonlar Nazi Partisi üyeliği ve Almanya bağlarından ötürü Sorge'un Nazi ajanı olduğunu düşünür. Ancak Naziler böyle bir ajanlarının olmadığı bilgisini verince Sorge ağır sorgulamaya alınır. İşkence altındayken bile Sovyetler Birliği'yle ilgili tüm ilişki iddialarını yalanlar. Sorge'un, Japon savaş esirleriyle değiş tokuşu söz konusu olmamış çünkü Sovyet hükûmeti de onunla ilgili tüm bağlantı iddialarını yalanlamıştır.
Richard Sorge Japonlar tarafından 7 Kasım 1944 günü. (Ekim Devrimi'nin 26. yıldönümü) sabahleyin asılır. Aynı gün içinde asılan Hotsumi Ozaki savaş sırasında Japonya'da vatana ihanetten asılan tek Japon vatandaşıdır.
5 Kasım 1964 tarihinde Sorge Sovyetler Birliği Kahramanı ilan edilir. 1964 yılındaki Tokyo Olimpiyatları sırasında Sovyet sporcular Richard Sorge’un mezarını ziyaret etmişlerdir.
Hakkında söylenenler
"Casusluk alanında korkunç bir başarı örneği."
Douglas MacArthur, Amerikalı general
"Tüm hayatım boyunca bu kadar büyük bir insanı tanımadım."
Mitsusada Yoshikawa, Sorge davasında idam kararını veren başyargıç
"Bence Sorge tarihteki en başarılı casustur."
Ian Fleming
"Stalin'in James Bond’u."
Le Figaro gazetesi
Bundan tam 107 yıl önce, yaklaşık bu saatlerde Lenin, Merkez Komite üyelerine giden mektupta şu ifadeleri kaleme almıştı;
"Yoldaşlar! Bu satırları 24 Ekim akşamı (Jülyen takvimine göre) yazıyorum. Durum son derece kritik.
Şimdi ayaklanmayı herhangi bir şekilde geciktirmenin gerçekten ölüm anlamına geleceği gün gibi ortada...
Tarih, bugün muzaffer olabilecekken (ve kesinlikle muzaffer olacakken) yarın birçok şeyi yitirme, evet hatta her şeyi yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalacak devrimcilerin geç kalmasını affetmeyecektir.
Bugün iktidarı ele geçirirsek, onu Sovyetlere karşı değil, onlar için ele geçirmiş olacağız. İktidarın ele geçirilmesi ayaklanma meselesidir; politik hedefi iktidarı ele geçirdikten sonra açıklık kazanacaktır...
Hükümet yalpalıyor. Son darbe indirilmelidir, ne pahasına olursa olsun! Eylemin gecikmesi ölümdür."