تراپیستم بهم یه چیزی گفت که خیلی توی زندگیم کمکم کرد :
"رنج و ناراحتی نباید مانع انجام دادن کارهات بشه، و بعضی روزها با وجود خنجری که در قلبت فرورفته و بار سنگینی که روی شونههات حمل میکنی، باید کارهات رو با دقت و جدیت انجام بدی، چون سرعت زندگی از سرعت ترمیم شدن رنجهای تو بیشتر
گریه کردن برام یک فعالیت عادی شده. مثل سر خاروندن یا خمیازه کشیدن. وسط هر کاری میاد سراغم. وسط غذا خوردن چشمم میافته به ویدئوهای چهلم و گریه و اشک بیهوا شروع میشه و تموم میشه تا چند دقیقه دیگه، یه ساعت دیگه، یه روز دیگه، یه سال دیگه، ده سال دیگه و دوباره شروع میشه.