I romani facevano strade dritte 500 km senza GPS.
Con un bastone a croce.
Groma, 300 a.C. Croce di legno con 4 fili a piombo, paletto. Allinei fili, tracci retta perfetta per km. Errore 15 cm su 1 km.
Via Appia dritta per 90 km. Senza laser, senza satellite.
Con groma hanno diviso tutto l'impero in centuriazioni ancora visibili dal satellite.
Un bastone con 4 fili batte GPS per 500 km.
Come facevano a non sbagliare mai?
Dos economistas demostraron matemáticamente que la IA destruirá la economía.
Investigadores de Wharton y la Universidad de Boston publicaron un artículo aterrador titulado "The AI Layoff Trap".
Mapearon el fin del juego económico de la transición a la IA, y expone un defecto fatal en el capitalismo competitivo.
Cuando una empresa reemplaza a un trabajador con IA, captura el 100% de los ahorros salariales.
Pero ese trabajador desplazado también es un consumidor. Cuando pierden su empleo, dejan de comprar cosas.
La empresa obtiene todos los ahorros, pero la pérdida de la demanda del consumidor se distribuye por toda la economía.
Si hay 20 competidores en un mercado, un CEO solo absorbe 1/20 de los daños económicos que sus despidos acaban de crear.
Por lo tanto, cada CEO racional tiene un incentivo matemático para automatizar lo más rápido posible.
Pueden ver literalmente el precipicio acercándose, y aun así pisan el acelerador.
Desata un Dilema del Prisionero inevitable. Si no automatizas, tus competidores lo harán, y te aplastarán en precio.
No solo daña a los trabajadores. Destruye las empresas también.
La economía queda atrapada en una carrera armamentística de automatización. Las empresas despiden a su fuerza laboral para mantenerse competitivas, hasta que toda la base de consumidores queda completamente vaciada.
En el límite, el artículo concluye: “Firms automate their way to boundless productivity and zero demand.”
¿Y la parte más aterradora?
Los investigadores probaron matemáticamente cada solución popular.
¿Ingreso Básico Universal? Falla. Eleva el nivel de vida pero no cambia el incentivo corporativo para recortar empleos. ¿Reconversión? Falla. ¿Equidad para trabajadores? Falla.
El artículo demuestra que más competencia hace que el colapso ocurra más rápido. Y una IA "mejor" hace que el daño sea peor.
Lo único que matemáticamente detiene el colapso es un impuesto a la automatización dirigido, obligando a las empresas a pagar por el poder adquisitivo que destruyen antes de automatizar el empleo.
Why is this 1969 solo from Santana’s “Soul Sacrifice” at Woodstock still considered one of the greatest in rock history?It’s not just about the speed.
It’s about the construction.
It’s because Shrieve wasn’t competing with the percussionists… he was having a conversation with them.
He turned the drums into just another voice within the music.
Did you know this performance?
Federico Macheda es el máximo ejemplo de que hay futbolistas que nacen exclusivamente para un instante eterno. 💥
Corría abril de 2009. El Manchester United de Ferguson se desangraba en la Premier y perdía 1-2 ante el Aston Villa, arriesgando el título contra el Liverpool. En el minuto 61, Sir Alex quema las naves y mete a un desconocido italiano de 17 años.
Lo que pasó después es folclore de Old Trafford:
•El debut soñado: Minuto 93. Control de tacón de espaldas, media vuelta celestial y derechazo combado al segundo palo. 3-2 y locura colectiva.
•El factor campeonato: Una semana después, entra contra el Sunderland y anota el 2-1 definitivo en su primer toque. 6 puntos vitales directos a su cuenta.
•El desenlace: Aquellos goles valieron una Premier League, pero la magia se esfumó. Las lesiones y la presión apagaron su estrella, iniciando un periplo por la Serie B, Grecia y Turquía.
Macheda no tuvo una carrera de leyenda, pero completó la misión para la que el destino lo llamó: salvar un campeonato. Hay jugadores que no están hechos para durar, sino para aparecer en el momento exacto. 🔴✨
Juntar a Gullit, Rijkaard y Van Basten suponía:
• Para un club: recuperar la grandeza perdida.
• Para una selección: celebrar el único título de la historia del país.
• Para un entrenador: ser considerado el mayor revolucionario táctico de la historia.
🇧🇷🫡🖤 Romário, sobre Franco Baresi: "Quando eu jogava pelo PSV, enfrentei o Milan duas vezes e percebi logo de cara como era difícil superá-lo. Mais tarde, nos reencontramos na final da Copa do Mundo de 1994 — uma das partidas mais importantes de nossas vidas. Posso afirmar com convicção: ele foi o jogador mais difícil que enfrentei em toda a minha carreira. Em 1997, tive a honra de participar de seu jogo de despedida. Ele estava em outro patamar! Foi um ícone do Milan e da seleção italiana. Um dos maiores zagueiros da história. Tenho o maior respeito por tudo o que ele fez pelo futebol, e meus pensamentos estão com sua família e seus amigos. Que Deus o acolha em paz. Obrigado, Baresi."
Un empresario árabe que dejó caer su teléfono al mar mientras celebraba un acuerdo de 33 millones de dólares en un barco consiguió unas imágenes sorprendentes del fondo del océano gracias a que el dispositivo siguió grabando
El único hat-trick en la carrera de Franco Baresi. Los tres goles desde el punto de penalti en un partido de la Coppa Italia ante el Messina en 1990.
🎥 AC Milan
Antrenmanlarda kusursuzlaştırılıp maçlarda uygulanan ofsayt taktiği, başlı başına büyüleyici bir dinamizme sahipti. Ancak Arrigo Sacchi, bu sistemi futbol dünyasına alışılagelmiş biçiminden farklı, vazgeçilmez bir kavramla tanıttı: “elastik ofsayt.”
Bu yöntem, klasik anlamdaki yarı sabit pozisyondan öne çıkılarak yapılan ofsayttan tamamen farklıydı. Savunma hattını adeta bir lastik gibi gerip yöneten isim, iki stoperden biriydi ve hareket şu sırayla gerçekleşirdi: Önce geri, sonra hep birlikte ileri. Rakibi yanıltmak için yapılan bir aldatmaca gibiydi. Sacchi’ye göre savunmacılar yalnızca ileri çıkmayı değil, aynı anda geri koşmayı da zihnine yerleştirmeliydi. Çünkü kritik olan, geri çekilirken doğru anı seçip bir anda ileri fırlayarak rakibi ofsaytta bırakabilmekti.
(Giancarlo Padovan, “Abbasso Sacchi Viva Sacchi”, 1995)
Maradona, Cruyff, Messi ve Zidane ayaklarıyla adeta meleklerin ezgisini sahaya taşıdıysa 1 Kasım 1989’da Santiago Bernabeu’da Milan’ın sergilediği savunma performansı, modern futbolun Keith Jarrett imzalı “Köln Concert”idir. Son derece sofistike, ama şifresini çözdüğünüzde ilahi bir güzelliğe sahip bir eser.
O güne kadar hiç kimse, deplasmanda Real Madrid’i 23 kez ofsayta düşürecek cesareti ve organizasyonu gösterememişti. Büyük ihtimalle ondan sonra da kimse bunu başaramadı. Çünkü birkaç yıl içinde FIFA, pasif ofsayt kuralını değiştirerek bu avantajı ortadan kaldırdı.
Bu, Las Vegas’ta blackjack oynayıp kimsenin fark etmediği bir kural boşluğunu kullanarak Caesars Palace’ı batırmaya benziyordu.
Bir düşünün… Arrigo Sacchi’nin, kaptanlığını Franco Baresi’nin yaptığı Milan’ı, futbolu kurallarını değiştirmeye zorladı. Futbolun gelişmesini sağladı.
Bir spor dalına bundan daha büyük bir katkı yapmak gerçekten mümkün mü?