سخن چو تیر و زبان چو کمانِ خوارزمیست
که دیر و دور دهد دست، وای از این دوری!
ز حرف و صوت بباید شدن به منطقِ جان
اگر غفار نباشد، بس است مغفوری
کزان طرف شنوااند، بیزبان دلها
نه رومیست و نه ترکیٌ و نی نشابوری
مولانا
آدام پدرش را شناخت که پدرش آدم بزرگی نیست ... آنگاه است که خدا در مغز كودک سقوط میکند.
«شرق بهشت» - جان اشتاین بک
آگاهی ناگهانی از اینکه پدر مردی بزرگ نیست، همان درک «اختگی پدر» و نبود خدای ضامن قوانین نمادین است. باید از فانتزی داشتن پدری همهتوان و واجد کاستی دست شست.
لکان
هیچ داستانی اگر ما احساس نکنیم مربوط به خودمان است نه قدرتی دارد نه اثری از خود باقی میگذارد. آدمها چه بار سنگینی از گناهکاری بر دوش دارند!
«شرق بهشت» - جان اشتاین یک
آنچه در آبلوموف به شکل انفعال یا کاهلی ظاهر میشود تا حد زیادی محصول یک ساختار تربیتی و طبقاتی است نه یک صفت ذاتی. وی نمایندهی نوعی اشرافیت زمیندار است که جهان تاریخیاش دیگر امکان بازتولید آرامش مقدس را ندارد.
گنچاروف در اوایل کتاب مینویسد:
«ای کاش تاریخ کمی استراحت میکرد.»
حتی جانهای بزرگ نیز تنها بهاندازهی انگشتان یک دست تجربه دارند. در فضای تهی فراتر از آن، اندیشه بهجای پرواز، سقوط میکند. پس هرگاه اندیشه ادعا کند که مستقل از فیزیولوژی، غرایز و حواس میتواند به حقیقت برسد دقیقاً به «فضای تهی و بلاهت» سقوط کرده است.
نیچه (نقل به مضمون)
رنج انسان از واقعیت برنمیخیزد، بلکه از تفسیر اخلاقی واقعیت برمیخیزد. «این نه خود چیزها بلکه عقیده دربارهی چیزهایی که مطلقا وجود ندارند است که بشریت را سخت آشفته کرده است!»
«سپیدهدم (۵۶۳)» - نیچه
[هومر: آینده در دست خدایان است.]
از دیوژن پرسیده شد که فلسفه چه چیزی برای او داشته، پاسخ داد: «اگر هیچ حاصلی نداشته، حداقل آموختهام که برای هر سرنوشتی آماده باشم.»
«فیلسوفان یونان» - دیوگنس لائرتیوس
در تاريخ تحلیل ميل، سه پرسش است که همواره تكرار مىشود:
- موضوع ميل چيست؟ شی گمشده، خير فراموششده، يا فرایندی كه خودش شى را مىسازد.
- جايگاه ميل کجاست؟ كيهان، نفس، بازنمایى، ساختار نمادين يا جامعه.
- با ميل چه بايد كرد؟ نظم دادن، درمان، پسگیری از دیگری، یا رها کردن تولید آن.