kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.
hiç kimsenin ne ile mücadele ettiğini bilmiyoruz, boşluğa bakarken ne düşündüğünü, aynada ne gördüğünü, duanın kabul olacağına inandığı vakitlerde ne söylediğini, gece uykudan uyandıran derdini bilmiyoruz. yandığı ateşi görmüyoruz göremeyiz de
günler, haftalar, aylar geçecek…iyi rüzgar alan bir balkon köşesinde, neyi başarıp başaramadığımı umursamayan insanlarla birlikte gülüp eğleneceğim. öyle ki, beni ilk defa görenler hayatımda hiç mutsuz olmadım sanacak.
evde kedi olması konseptini az bile abartıyoruz, yabani bir avcının minyatürü var, unicorn ejderha falan gibi bir şeye tekabül ediyor. yalnız hissettirmiyor, temas kuruyor ama seni yargılamıyor da, görüş de belirtemiyor, ne yaparsan yap sadece kendi işleriyle meşgul. safi AŞK
zor günlerin akşamlarında, herkes ne kadar güçlü olduğunuzdan bahsederken, siz eve dönerken yolda ağladıysanız, bunları birine anlatamadıysanız, daha bir yalnız geliyorsunuz kendinize. bak bunlar benim yüklerim, ağır geldiler bana, birazını alsan olmaz mı diyemiyorsunuz kimseye.
Ulan devir çok değişmiş ya her öğrencinin elinde tablet hepsi tabletten ders çalışıyor kimsede kağıt kalem yok kendimi bi ayağım çukurda olacak kadar yaşlı hissediyorum İMDAT ALLAHIM MEZUN OLAYIM ARTIK
Az önce kampüste hüngür hüngür ağlarken gören bi kız bana mendil verdi ve sarılmak ister misin diye sordu buna duygulandığım için daha fazla ağlamaya başladım