من همیشه برای آکادمی��ا زیادی بازاری بودم، و برای بازاریا زیادی آکادمیک. برای مهندسا زیادی هنرمند بودم، و برای هنرمندا زیادی مهندس. برای عالما زیادی شاعر بودم و برای شاعرا زیادی عالم. همیشه در وضعیتی بینابینی؛ شبیه وجود نداشتن.
خب آقای دکتر امید
ملقب به دکتر عصبی در توییتر
که اکانت خودتو پاک کردی و رفتی تو سوراخ موش
از این وویس و ۳۰ ثانیه اولش که صراحتا
رفتار های احمقانه و کثافتت توش توسط مرحوم (( دکتر درخش )) بیان شده
چطور میخوای فرار کنی؟
به نظرت از این سند تاریخی میشه فرار کرد؟
وجدانت چطوره ؟
یه عده میگن چرا رزیدنت زیر بار زور میره! تقصیر خودشه!
تصور کنید یه کارخونه دارید که سی نفر کارگر میخواد. ولی شما عوضی اید و فقط ده تا کارگر استخدام میکنید. از همشونم سفته سنگین میگیرید که حق استعفا نداشته باشن. حالا چه کلکی سوار میکنید؟ به سه نفرشون میگید شما صاحب اختیار/
چرا بیمارستان آموزشی، از بیمارستان خصوصی بهتر است؟
۱) در بیمارستان آموزشی بهترین اساتید دانشگاهی و باسواد ترین پزشکان حضور دارند.
سطح علمی یک بیمارستان دانشگاهی با بیمارستان های خصوصی قابل مقایسه نیست.
ولی...
هیچکدوم از اینا به فکر پیشرفت نیستن،هیچ کدوم تلاش نمیکنن خودشون رو رشد بدن،جلو ببرن.
همشون راکدن.
و من دارم بین این همه آدم خودمو با وجود یه رابطه خوب و یه تراپیست خوب سالم نگه میدارم...
۱/من توی محیط کارم،همکارایی دارم که میشینن پیش آدم و از ظاهر این و اون ایراد میگیرن ولی استوری هایی میذارن که میگه نباید انسان هارو از ظاهر قضاوت کنیم.
۲/آدمایی رو دارم که میشینن پیشم و میگن از دورویی بیزارن ولی خودشون هزارچهرهان.
۲۱/همکاری داریم که همیشه مسخنده و خوشحاله!
۲۲/همکاری داریم که به همه بدبینه و هیچ کس باهاش جور درنمیاد!
۲۳/یکی هست که خبرچینه بخشه!
۲۴/یکی هست هرچی بگیم همونجا بین خودمون میمونه!