Heel normaal straattafereel in Amsterdam. Het ziet er niet alleen verschrikkelijk uit, het is ook een gevaar voor de volksgezondheid. Na de falende PvdA'er Hester van Buren is nu de raaskallende PRO'er Lian Heinhuis ('niet normaal dat mensen geld in prullenbakken mikken') verantwoordelijk voor de gemeentereiniging. Als inwoners betalen we zo'n 200 miljoen per jaar om die zooi op te laten ruimen. "We want our money back" zei Margaret Thatcher ooit. Hoogste tijd dat we als Amsterdammers haar dat gaan nazeggen. Deze wanprestatie is niet langer te accepteren.
De kusttram in De Haan. De multiculturele nachtmerrie slaat opnieuw toe. Allochtoon tuig gaat in gevecht met een tramchauffeur en controleurs van De Lijn. We moeten recht en orde herstellen, maar dat kan enkel met de oplossingen van het Vlaams Belang!
Ondertussen in Amsterdam Slotermeer:
Een soort all-inclusive pretpark voor reljongeren. Vuurwerk als attractie, scooters als botsauto’s en de politie staat erbij alsof ze kaartjes controleren voor de volgende voorstelling.
🚨 SCANDAL ALERT: Ursula’s doctorate 76% PLAGIARIZED and INVALID!
Her claim of 6 years at a top company is a TOTAL LIE. The firm just DENIED it.
Fake CV, fake credentials, real embarrassment!
BREAKING:
The UAE announces it will cuts funds for citizens who want to study in the UK out of fear of Emirati students being radicalized by Muslim Brotherhood Islamists on British campuses.
An Arab state now views a European state as a dangerous Islamist radicalization hotspot
𝐃𝐄 𝐆𝐑𝐎𝐄𝐈𝐄𝐍𝐃𝐄 𝐖𝐎𝐄𝐃𝐄 𝐕𝐀𝐍 𝐃𝐄 𝐁𝐔𝐑𝐆𝐄𝐑
Het is een ziedende, machteloze razernij die door je heen trekt als je weer hoort van miljarden – 𝘮𝘪𝘭𝘫𝘢𝘳𝘥𝘦𝘯 ! – die in de krochten van bureaucratie verdwijnen. Geld dat met veel bombarie wordt uitgegeven, zogenaamd voor het ‘algemeen belang’, maar waar niemand precies van weet waar het landt. Ngo’s, media, vage projecten – 7,4 miljard euro tussen 2021 en 2023, en geen mens die een helder overzicht kan krijgen. De Europese Rekenkamer slaat alarm, maar wat verandert er? Niets. De vuile, glibberige handen die dit systeem draaiende houden, wassen zichzelf schoon en gaan door. En wie betaalt de prijs? Wij. Altijd wij.
Het is niet zomaar geld. Het zijn de belastingen die we jaar in, jaar uit ophoesten. Het zweet van de gewone man en vrouw, die werken om de steeds hoger wordende kosten het hoofd te bieden, terwijl de tekorten die deze wanpraktijken achterlaten doodleuk worden aangevuld met nóg hogere belastingen. Ze plukken ons kaal, zonder schaamte, zonder verantwoording. En ondertussen? Ondertussen lacht de elite in hun ivoren torens, terwijl het geld naar een handjevol organisaties stroomt – organisaties die, o schrijnende ironie, soms zelfs betaald worden om te lobbyen voor dezelfde EU die hen financiert. Een perverse kringloop van macht en invloed, waar de burger buiten staat, met lege handen en een groeiende woede.
En dan de hypocrisie. Want o wee als een politieke tegenstander een misstap begaat. Neem Marine Le Pen – ineens is er wél een vergrootglas om elk bonnetje te controleren, elke transactie te ontleden. Dan is er geen genade, geen nuance. Dan wordt het narratief van ‘misbruik’ en ‘fraude’ breed uitgemeten om iemand kalt te stellen. Maar als het gaat om de eigen vriendjes, om de ngo’s met de juiste politieke kleur, of om de mediabedrijven die braaf de gewenste verhalen vertellen? Dan is het stil. Dan zijn de databases ineens ‘versnipperd’, de regels ‘vaag’, en de controles ‘ingewikkeld’. Wat een dystopisch toeval.
Het is een spel, een smerig spel, waarbij de regels alleen gelden voor wie niet in de kring van macht zit. De pijn van de burger, die elke cent omdraait terwijl de staat meer en meer eist, wordt genegeerd. De frustratie van het zien hoe miljarden verdampen zonder spoor, terwijl onze lasten stijgen, wordt weggelachen. En de onmacht? Die snijdt het diepst. Want wat kun je doen? Schreeuwen, stemmen, protesteren – toch blijft het systeem onveranderd. Ze komen ermee weg, steeds weer. Maar hoe lang nog? Hoe lang laten we dit toe?
Dit is geen roep om geweld, maar een schreeuw om rechtvaardigheid. Om transparantie die geen loze belofte is. Om een systeem dat de burger dient, niet uitmelkt. Want als dit zo doorgaat, als de kloof tussen volk en elite blijft groeien, dan breekt er iets. En dat zal niet onze schuld zijn – maar die van de vieze, vuile smeerlappen die denken dat ze onaantastbaar zijn.
𝙃𝙞𝙚𝙧𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙙𝙚 𝙩𝙚𝙠𝙨𝙩 𝙪𝙞𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙉𝙞𝙚𝙪𝙬𝙍𝙚𝙘𝙝𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙩𝙞𝙠𝙚𝙡:
De Europese Rekenkamer onderzocht hoe de EU subsidies toekent aan ngo’s. Uit het rapport blijkt dat er geen betrouwbaar totaaloverzicht bestaat. De EU verdeelt de gegevens over verschillende databases, wat het onmogelijk maakt voor burgers, onderzoekers en zelfs controle-instanties om inzicht te krijgen in de geldstromen.
“Transparantie is de sleutel tot geloofwaardige deelname van ngo’s aan EU-beleidsvorming,” stelt Laima Andrikienė, het lid van de Rekenkamer dat het rapport coördineerde. “Maar ondanks vooruitgang sinds ons vorige onderzoek, blijft het beeld onduidelijk."
30 ngo’s krijgen 40 procent van het geld
Van de meer dan 12.000 ngo’s die geld ontvingen tussen 2021 en 2023, ging meer dan 3,3 miljard euro naar slechts dertig organisaties. Vooral in de sector milieu en klimaat zou ruim de helft van de subsidies bij deze selecte groep zijn terechtgekomen. De Rekenkamer noemt dit "concentratie van middelen", wat risico's met zich meebrengt op het gebied van belangenverstrengeling en beïnvloeding.
Op sociale media spreekt oud-Europarlementariër Rob Roos van een 'ngo-cratie'. Hij voegt eraan toe: 'Als dat echt zo was, zou het resultaat voor zich spreken—zonder één cent nodig te hebben. Laat dat even bezinken!'
Subsidies met politieke opdracht
Volgens het rapport werden sommige ngo’s zelfs verplicht om actief te lobbyen voor EU-beleid. Met name in programma’s als LIFE (klimaat en milieu), Horizon Europa (onderzoek), het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+) en AMIF (migratie en integratie) zouden clausules zijn opgenomen die ngo’s aanzetten tot beïnvloeding van het publieke debat.
De Europese Commissie erkende deze praktijk pas tijdens het onderzoek en vaardigde toen pas richtlijnen uit om dit te verbieden. De Rekenkamer schrijft: "De Commissie heeft de informatie over belangenbehartigingsactiviteiten van ngo's die met EU-subsidies werden gefinancierd, niet naar behoren openbaar gemaakt."
Mogelijke reputatieschade
De controleurs waarschuwen dat het gebrek aan controle over de naleving van fundamentele EU-waarden door deze organisaties kan leiden tot reputatieschade. Er wordt gewezen op het risico dat subsidies worden gebruikt voor politieke of ideologische doeleinden, waarbij weinig controle bestaat op de inhoudelijke koers of verbondenheid met politieke partijen of vakbonden.
Een extra probleem is volgens het rapport de vage definitie van wat een ngo precies is. In sommige gevallen kregen instellingen met overheidsbestuurders in de raad van toezicht toch een ngo-status, wat de onafhankelijkheid in twijfel trekt.
Parlement eist opheldering
De aanleiding voor het rapport was een verzoek vanuit het Europees Parlement, dat openheid eiste over de besteding van EU-gelden aan ngo’s. Dat verzoek kwam mede voort uit het zogenoemde Green Deal-lobbyschandaal, waarbij milieuorganisaties met EU-geld invloed zouden hebben uitgeoefend op beleidsvorming. Hoewel de Rekenkamer het schandaal niet bij naam noemt, bevestigt ze in het rapport wel degelijk dat dergelijke praktijken voorkwamen.
De Commissie heeft nog niet inhoudelijk gereageerd op het rapport, maar laat weten de aanbevelingen "zorgvuldig te bestuderen". De Rekenkamer stelt echter duidelijk dat de huidige situatie onhoudbaar is. “Burgers moeten weten wie EU-geld ontvangt, waarvoor dat gebeurt, en of die ontvangers de Europese waarden respecteren.”
Het rapport toont aan dat er dringend behoefte is aan meer openheid over de toekenning van EU-subsidies aan ngo’s. Niet alleen om belangenverstrengeling en politieke beïnvloeding te voorkomen, maar ook om het vertrouwen van de burger in de Europese instellingen te behouden. Hoe de Commissie met de kritiek omgaat, zal de komende maanden blijken.
Betalingen aan Europese media
De Europese Unie betaalt niet alleen geld aan ngo's op ontransparante wijze, maar ook aan Europese mediakanalen. Dit gebeurde bijvoorbeeld in aanloop naar de Europese verkiezingen, voor een bedrag van maar liefst 132,82 miljoen euro. De bestemming en het doel van de betalingen bleven echter geheim, onthult de Italiaanse krant Il Fatto Quotidiano. De krant stelt dat de Europese Commissie en het Europees Parlement tekortschieten in transparantie.
Ook DPG Media, eigenaar van onder meer De Volkskrant, https://t.co/0QPX5LBYhR en Trouw, ontvangt momenteel miljoenen euro's van Brussel. De Europese Investeringsbank (EIB) verstrekte recent een lening van 120 miljoen euro, als onderdeel van een bredere financiering van 392 miljoen euro voor digitalisering en innovatie. In 2022 gaf Brussel al een lening van 100 miljoen euro aan DPG Media om fors te investeren in digitale transformatie, kunstmatige intelligentie en databeheer. Dit roept bij critici vragen op over de onafhankelijkheid van de journalistiek en de invloed van internationale overheden op de media.
Daarnaast investeert de EU veel geld in journalistieke initiatieven in het westelijke balkangebied, als ook in de publieke media aldaar. In de periode van 2014 tot 2020 hevelde Brusse 20 miljoen euro naar Oost-Europese media. Ook organiseert Brussel seminars, evenementen en opleidingsprogramma's voor Oost-Europese journalisten om zelf verklaarde 'desinformatie' te bestrijden in het westelijke balkangebied. In landen als Servië en Roemenië heerst er bijvoorbeeld relatief veel scepsis bij de bevolking over de Europese Unie en de militaire EU-steun aan Oekraïne.