بلند بلند فکر کردنهای خیلی مفصل من راجع به نقش AI و اینکه زندگی شخصیمون چی میشه در چند سال آینده.
۲۵ آگوست ۲۰۲۶
(این متن تماماً با دست و بدون AI در نُت گوشی در ۴ بخش و با ۴ پیشنهاد نوشته شده.)
#رشتو 👇
@mnori671@babakzanjani_ch@DotOne_channel تخصص من نیست، طبق مطالعهای که کردم به لحاظ حقوقی و سیاسی گرفتن عوارض از تردد هزینه بالایی داره و در قیاس با رفع تحریمها که شامل افزایش صادرات نفتی و حذف تخفیفهای فعلی میشه درآمد عملیاتی قابل توجهای نمیشه ازش انتظار داشت. امتیاز مدیریت تنگه هرمز بیشتر سیاسی هست تا اقتصادی.
برای من این صحنه نشونه جالبی بود از سطح مدارا در جامعه.
شاید خیلیها شرایط سختی داشته باشن، ولی همین که بفهمیم نمیدونیم دیگری چرا خشمگینه، شاید بیمار باشه یا هرچی، میتونه جلوی مشکلات بزرگتر رو بگیره و قطعاً یکی از ملزومات ساختن چنین فضایی، نحوه اداره جامعه توسط حکومته.
مترو، دماسنج اجتماعی
به نظرم مترو آینه جالبیه از نگاه حاکمیت و حال و هوای مردم،
پر از سیگناله.
معمولاً هم تو کشورهای اروپایی ترکیب خوبی از طبقات مختلف اجتماعی ازش استفاده میکنن.
ایستگاه بعد میگذره.
دو سه نفری که بهشون توهین شده بود حالا دارن گفتوگویی نسبتاً دوستانه با اون جوون میکنن.
میرسیم به King’s Cross.
جوون خشمگین که حالا آروم شده از رفتارش عذرخواهی میکنه.
فکر میکنم مهمترین اقدام مدنی اینروزها
بر شعلههای خشم ندمیدن است.
بخصوص در شبکههای اجتماعی که برای خشمگین شدن و قطبی کردن و نفرتپراکنی طراحی شدهاند.
بر یکجای مشترکی بایستیم؛
میشود انسان بود و حامی از دست رفتن جانِ بیگناهان و کودکان و از بین رفتن وطن؟
تو شعبه اپل استور، Vision Pro رو حدود نیمساعت با قرار قبلی تست کردم. تجربه فیلمهای 3D فوقالعاده بود؛ تو حوزه سرگرمی خیلی حرف برای گفتن داشت. تو حوزه بهرهوری هنوز UX سادهای نداره، مخصوصاً کیبورد مجازیاش. خیلی هم روی سر راحت نبود، ولی آینده رو میشد باهاش دید. چی بشه AI!