@boudewijnsteur@bibliofilie Hij begon altijd met een volzin waarin al direct allerlei politiek commentaar verwerkt zat, voordat hij begon met zijn eigenlijke column. Als bijna tiener viel me dat al op eind jaren '60. (Dat woord 'column' zal hij met dédain hebben afgewezen als ongepast.)
@mooiman57@WillemdePrater Aan de architectuur van het bovenste deel zie je dat de Renaissance begint. Dat stuk is nauwelijks nog middeleeuws. Een verdedigingswerk in de Middeleeuwen heeft bijvoorbeeld geen ramen met glas en luiken ervoor.
@WillemdePrater Ik ben geboren op de Broederweg op nr 8. Vanaf het balkon van ons huis hadden het uitzicht op deze poort. Ik word altijd blij, als ik die poort zie. De naam van de poot verwijst naar het destijds nabij gelegen monnikenklooster.
Als je het verslag van verkenner @wkoolmees leest, wordt meteen duidelijk wat hij probeert te doen: hij haalt de formatie weg uit de loopgraven en legt haar terug in het midden. Hij leest de uitslag niet als een uitnodiging voor experimenten, maar als een opdracht aan D66 en CDA om het initiatief te nemen, met de VVD als logische partner, omdat die combinatie het meeste draagvlak in beide Kamers kan organiseren.
De spannende laag zit bij de VVD. Die heeft publiek een grens getrokken richting GroenLinks-PvdA, terwijl juist die combinatie de stevigste meerderheden kan opleveren. Koolmees legt die werkelijkheid wel op tafel, zonder de VVD te dwingen gezichtsverlies te lijden. Hij laat zien dat die grens politieke kosten heeft, maar dat zij ook te herformuleren is wanneer het landsbelang daarom vraagt.
Opvallend is ook zijn volgorde: eerst een inhoudelijke ruggengraat laten schrijven, daarna pas partijen laten aanhaken. Zo reageert iedereen op een concreet programma over migratie, wonen, veiligheid en defensie, stikstof, de economie en het investeringsklimaat voor bedrijven, in plaats van op elkaars partijidentiteit.
Daarmee doet Koolmees meer dan een formatietechnisch voorstel. Hij probeert het vertrouwen in bestuurlijke samenwerking te herstellen in een tijd waarin het politieke midden onder druk staat. Zijn verslag is daarmee vooral een volwassenheidstest: wie stabiliteit zegt te willen, zal dit middenpad moeilijk kunnen afwijzen.
De grens tussen leiderschap en ijdelheid
Waarom Timmermans waardigheid toont en Wilders het tegendeel bewijst
Soms zegt één zin meer dan een hele politieke campagne.
Toen Frans Timmermans aankondigde dat hij zijn functie neerlegt, deed hij dat met waardigheid, zelfreflectie en respect voor de kiezer. Een man die begreep dat leiderschap niet alleen draait om macht, maar ook om het moment waarop je weet ruimte te maken voor de volgende generatie.
Daarmee toonde hij wat echte democratische volwassenheid is: verantwoordelijkheid boven ego.
En dan, aan de andere kant van het politieke spectrum, die ene uitspraak van Geert Wilders na het uitbrengen van zijn stem:
“Ik ga door tot mijn tachtigste, dus u bent nog lang niet van mij af.”
Een luchtige zin, misschien bedoeld als grap, maar inhoudelijk onthullend.
Ze verraadt een mentaliteit waarin politiek geen publieke dienst meer is, maar een persoonlijk bezit.
Het idee dat macht iets is wat men moet behouden, niet doorgeven.
Hier ontmoeten twee werelden elkaar:
•de democratische traditie waarin eer, verantwoordelijkheid en bescheidenheid centraal staan,
•en de populistische verleiding waarin politiek verwordt tot theater, macht tot zelfdoel, en de kiezer tot publiek dat applaudisseert voor de hardste stem.
Waar Timmermans laat zien dat idealen ook waardigheid vragen, bewijst Wilders dat populisme verslaafd is aan het idee van de onsterfelijke leider.
De één neemt afscheid met klasse, de ander kondigt aan te blijven tot het bittere eind.
Dat verschil is niet alleen stijl, het is de grens tussen democratie en persoonlijke ijdelheid.
In een tijd waarin politiek steeds meer een permanente campagne lijkt, is het moedig om te zeggen: “het is goed zo, nu is het aan een ander.”
Timmermans heeft laten zien dat politiek nog steeds iets kan betekenen wat groter is dan de persoon zelf.
En misschien is dat precies wat Nederland vandaag het hardst nodig heeft: leiders die weten wanneer ze moeten spreken en wanneer ze waardig moeten zwijgen.
Teachers are the foundation of education.
In a rapidly changing world, they guide students in navigating complexity & change.
UNESCO is working to ensure they’re supported, valued & equipped to lead the #FuturesOfEducation.
https://t.co/b55AjODwCl