norma luna

to remember myself’s essential at the time

[norma luna @psamahh]

It’s a vulnerable time to accept the fact that you will never be mine.

[norma luna @psamahh]

Taiwan Travelogue

[norma luna @psamahh]

lolita lolita lolita

[femiiiiii. @femiiiszn]

read more books. read to escape reality. read to understand reality. read to challenge what you believe. read to think better. read to write better. read to argue better. read to know yourself. read to build something. a single book can completely rewire your brain.

[norma luna @psamahh]

@Herointohero yoooo!! this is the coolest thing i’ve seen on the internet!! congratulations on ur journey!!👍🏻👍🏻👍🏻

[` @lisaawrites]

How lucky we are to experience boring, ordinary, uneventful days. Somewhere in the world, that kind of safety is unimaginable.

[detach @detachdaily]

i’m not confused anymore and that’s probably the biggest change. things make sense now, even if i don’t like the answer.

[norma luna @psamahh]

. https://t.co/PPiBVrpn5i

[norma luna @psamahh]

Carole King sounds like a way back home but the home is the one inside you.

[norma luna @psamahh]

not the revelation at this time
no pls

[norma luna @psamahh]

i don’t want to put myself in ur vulnerable momentum over and over again could u pls just let me go

[norma luna @psamahh]

It all started with Rudy.

[norma luna @psamahh]

นี่คือเหตุผลที่ไม่เคยใจร้อนใส่น้องเด็กๆ ในที่ทำงานเลยเพราะเรื่องง่ายๆ ของเราสามารถเป็นเรื่องใหม่ของใครบางคนเสมอ เราควรใจกว้างกับทุกคนเพื่อไม่ไปขัดการพัฒนาของใคร (และทุกคนที่ว่าก็รวมถึงตัวเราเองด้วยเช่นกัน ใจดีกับคนอื่นแล้วก็อย่าลืมใจดีกับตัวเองด้วย)

[Champ Wuttipitayamongkol @tpagon]

เมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนช่วงเพิ่งเริ่มวิ่ง ตอนนั้นวิ่งไม่ได้เร็วมาก แต่ก็พยายาม วิ่งได้อยู่ที่เพซราวๆ 8 ครึ่งกว่า (ชั่วโมงละประมาณ 7 กิโล) พออัปสเตตัสว่าได้เริ่มวิ่งที่เพซเท่านี้ ก็มีพี่คนหนึ่งมาคอมเมนต์ว่า "อันนี้ไม่เรียกวิ่งน้อง อันนี้เรียกเดิน" จำได้ชัดว่าเป็นคอมเมนต์ที่ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์อะไร บั่นทอนกำลังใจคนที่เพิ่งเริ่ม เปลืองพลังงานทั้งพี่คนที่มาคอมเมนต์และเปลืองพลังงานคนอ่านโดยไม่ได้ทิ้งอะไรดีๆ ไว้บนโลก จนตอนนี้ยังจำได้อยู่เลย (และได้ห่างหายไม่คบหากับพี่คนนั้นไปแล้ว)
.
ทุกคนมีสปีดในการเริ่มวิ่ง เริ่มเดิน เริ่มทำอะไรเป็นของตัวเอง
.
เราอาจไม่รู้เลยว่าเพซ 8.30 ที่ดูเชื่องช้าในสายตาใครบางคน มันอาจเป็นเพซที่เร็วที่สุดที่อีกคนนึงเคยทำได้ในชีวิต เพซที่เป็นจุดเริ่มต้นให้เขาก้าวจาก "ไม่เคยขยับ" ไปสู่ "กล้าออกไปลอง" การเปลี่ยนจากศูนย์ไปหนึ่งนั้นมักจะยากกว่าการขยับจากหกไปเจ็ดเสมอ นักวิ่งหลายคนพูดตรงกันว่า ช่วงเวลาที่หนักที่สุดคือตอนใส่รองเท้าออกจากบ้าน ไม่ใช่ตอนก้าวเข้าสู่กิโลที่สิบ เพราะการเริ่มมันคือการต่อสู้กับแรงเฉื่อยของร่างกายและเสียงในหัวที่คอยบอกว่า "ไม่ไหวหรอก"
.
แรงเสียดทานในการเริ่มต้น (activation energy) ของกิจกรรมใหม่ๆ มักจะสูงกว่าการทำซ้ำ สมองต้องใช้พลังงานมากในการเอาชนะแรงต้านและความไม่แน่นอน นั่นทำให้การออกตัวด้วยสปีดที่ช้าหรือการทำอะไรอย่างเก้ๆ กังๆ กลายเป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่ใช่ข้อบกพร่อง
.
การคอมเมนต์แบบ "อันนี้ไม่ใช่วิ่ง อันนี้คือเดิน" สะท้อนความเข้าใจผิดที่ฝังลึกในสังคมไทยหลายวงการ เรามักเชื่อว่าความเร็วคือคุณค่า ความเก่งคือสิ่งที่ต้องโชว์ตั้งแต่วันแรก แต่เราลืมไปว่าระบบนิเวศแห่งความพยายามมันต้องมีพื้นที่สำหรับความเชื่องช้า พื้นที่ให้คนเริ่มต้นได้หายใจ
.
ผมสังเกตเห็น pattern แบบเดียวกันในงาน ในการเรียนรู้ หรือแม้กระทั่งในความสัมพันธ์ หลายครั้งคนเราชอบดูถูก "เพซช้า" ของคนอื่น มองว่าคนที่เรียนรู้ช้ากว่าหรือยังไม่เข้าใจเป็นการ "เดิน" ในขณะที่ตัวเอง "วิ่ง" อยู่ แต่ถ้าลองย้อนกลับไปดูจริงๆ คนที่เริ่มต้นช้า บางทีพวกเขาอาจมีความทนทานและต่อเนื่องกว่า สิ่งที่ต่างกันคือเขาไม่ได้แข่งกับใคร เขาแข่งกับตัวเอง
.
คอมเมนต์ที่บั่นทอนกำลังใจจึงเป็นการทำร้ายวงจรการเรียนรู้ของสังคมโดยรวม เพราะทุกครั้งที่ใครสักคนถูกดักตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม เราอาจจะสูญเสีย "นักวิ่ง" "นักเขียน" "นักสร้างสรรค์" ที่น่าจะเติบโตได้หากได้รับพื้นที่ปลอดภัยให้ก้าวช้าๆ ในวันแรก
.
ช่วงนี้กลับมาวิ่ง กลับมาวิ่งได้ด้วยกำลังใจของแก๊งที่วิ่งด้วย
.
ผมจำได้ว่าวันที่ไปวิ่งกับพวกเขาครั้งแรก ไม่ได้วิ่งเร็วเลย ต้องให้พวกเขาลากด้วยซ้ำ และไม่ได้วิ่งไกลเลย แค่สามกิโล แต่พอวิ่งจบ เพื่อนก็บอกว่า "เก่งมากที่วิ่งได้" และทุกครั้งที่มีสมาชิกใหม่มา เพื่อนกลุ่มนี้ก็จะต้อนรับ ยอมวิ่งช้าหน่อย วิ่งรอหน่อย เพื่อให้ได้ไปด้วยกัน และจบด้วยคำว่า "เก่งมากๆ" เสมอ ฟังแล้วก็อยาก pay it forward ให้คนที่เริ่มวิ่งต่อไป
.
แม้จะน้อย แม้จะช้า แม้จะไม่ไกล ก็ไม่เป็นไร ทำต่อไปเรื่อยๆ เชียร์อัปกันต่อไปเรื่อยๆ กำลังใจหยดนั้นมันทำให้เราวิ่งต่อมาได้เรื่อยๆ เหมือนกัน
.
บางทีเราทุกคนต่างก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ต้องการเสียงตัดสิน เราแค่ต้องการเสียงเล็กๆ ที่บอกว่า "ฉันเห็นความพยายามของเธอแล้ว" เพราะสุดท้ายแล้ว การวิ่งที่แท้จริงไม่ใช่การเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเร็วแค่ไหน แต่คือการไม่หยุด และไม่ทำให้ใครต้องหยุดเพราะคำพูดของเรา
.
ถ้าวันนี้เราเพิ่งเริ่ม ไม่ว่าจะเริ่มวิ่ง เริ่มเขียน เริ่มธุรกิจ เริ่มเรียนภาษาใหม่ หรือเริ่มต้นอะไรก็ตาม อย่ากังวลว่าเพซเราจะช้าไปในสายตาใคร เพราะทุกก้าวที่คุณก้าว มันมากกว่าศูนย์เสมอ และนั่นแหละ คือการวิ่งในความหมายที่แท้จริง

[lulla @nogoodwithcat]

ที่ศิลปะมันจรุงใจไม่ใช่เพราะมันเป็นสิ่งสวยงาม (ที่ไม่มีนิยามชัดเจน) แต่เพราะมันสามารถเชื่อมโยงกับเราด้วยบางสิ่งที่นอกเหนือจากความเข้าใจ เราดูศิลปะด้วยความไม่เข้าใจก็ได้ สุดท้ายประสบการณ์ของบุคคลจะช่วยถักทอเรื่องราวกับความรู้สึกระหว่างที่เราใช้ผัสสะรับรู้ศิลปะเอง

[we’re not really strangers @wnrstweets]

feelings aren’t final answers, they’re starting points

[norma luna @psamahh]

well i’ve been afraid of changing
cause i’ve built my life around you

but time makes u bolder
even children get older
and i’m getting older too

.
https://t.co/JGaaHtc2A5

[norma luna @psamahh]

อย่างน้อยที่สุดฉันในวัยนี้สามารถใจดีกับตัวเองในขณะที่ยังรักษาวินัยในเรื่องที่ตั้งใจเอาไว้ได้

[norma luna @psamahh]

and if u never bleed
ur never gonna grow
and it’s alright now

[norma luna @psamahh]

why am i so good at turning beautiful things right way round

[norma luna @psamahh]

Do we really need to sacrifice something in order to maintain something?

[norma luna @psamahh]

i’d give u my sunshine, give u my best
but the rain is always gonna come
if ur standing with me
.
https://t.co/YhwHCKt5xE