seule

Are we alone!?

[seule @resteseule]

“قلبت می‌شکند. و شکسته باقی می‌ماند، و شما با تمام تکه‌هایش به زندگی ادامه می‌دهی."

[Homayuon @homayuon5784]

وَ...

در آخر ؛
همین که او راضی به اندوه و غمم شد،
پاسخ تمام سوال هایم را گرفتم...

[تک مصرع @TakMesra]

آن فاجعه را نمی‌توان از یاد برد.
نه امروز، که تا پایان تاریخ.

[علی 🍁 @parsa_ma]

اینترنت «آزاد» نشد.
«اینترنت محدود» دوباره «وصل» شد.

کلمات رو از معنا خالی نکنیم.

[پَر @kheilimeow]

نگید مهندس بود، دکتر بود، جوان بود، زیبا بود؛ بگید انسان بود، حق زیستن داشت، کشتنش.

[3 @saymewooo]

کارد بزنی ازم اضطراب و تپش قلب می‌ریزه بیرون

[Masoud Kosari @masoudkosari]

آنچه مرا رنج می‌دهد این است که زندگی نکرده‌ام،
با این حال خواهم مُرد.

[برادران کارامازوف | داستایوفسکی]

[3 @saymewooo]

من اگر خوبم و گر بد، حداقل توله آخوند نیستم.

[سِباسْتین @rsh7nd]

من مرگ عزیز ترین را دیدم، خیانت معشوق را دیدم، دشمن شدن دوست را دیدم، کرونا٫ جنگ٫ گرانی را دیدم؛ چشمانم دیگر شوق دیدن ندارد.

[آن؛ @monadchannel]

«این چنین دلتنگی‌ای، باید زمین را منفجر می‌کرد.»

- از میان‌ خاطرات سیمون دوبووار.
#یادخنجراست

[ققنوس @Phoenix_LTR]

"تو کشته شدی
ملتی زنده‌به‌گور می‌شود ...!"

شمس لنگرودی

[شمام درست میگی @ggehhry2]

ما در دی‌ماه "حوادث تلخ" نداشتیم، آنچه بود "جنایت" و "نسل‌کشی" بود.

[Bahram @Verethragnan]

پدر کشته را کی بود آشتی…

[تک مصرع @TakMesra]

چراغ‌های کوچه را شکسته‌اند
زورشان به صبح که نمی‌رسد
درخت‌های قد کشیده را سر زدند
زورشان به جوانه که نمی‌رسد
زمستان است
زمستان است، قبول
زورشان به بهار که نمی‌رسد...

• مجتبی رجبی

[آن؛ @monadchannel]

گفت: «سرم بازار مسگرهاست.» دستش را روی سینه‌اش گذاشت: «این‌جام ایستاده. یک چیزی این‌جا مانده که هی حالم را خراب‌تر می‌کند.»

- سمفونی مردگان؛ عباس معروفی.

[Vanished violet @kimpossible9111]

سوگی که هر روز صبح باهاش بیدار میشی و میبینی هنوز توی اتاقه.

[شاوشَنک @mohammadaleph]

بسیاری از کسانی که از آشوویتس زنده بیرون آمدند، هیچگاه آن خالکوبی شماره روی دستشان را پاک نکردند، زیرا برگشتن به «زندگی عادی» یک جورهایی غیر ممکن بود. آنها راوی چیزی بودند که نباید فراموش می‌شد. همیشه کسانی هستند که چنان رنج بزرگی را انکار کنند، آن شماره‌ها سندی بود بر اینکه «من آنجا بودم و دیدم چه شد. من سند زنده آن شرایطم.» حقیقت این است که شما هیچوقت قرار نیست هیچ چیز برایتان عادی بشود، یعنی نمی‌تواند که بشود. بعضی زخم‌ها چنان ویران‌کننده‌اند که حتی با تغییر نظم سیاسی موجود هم ترمیم کردنشان نسل‌ها زمان می‌برد. یک نسل می‌جنگد و زخم می‌خورد، نسل بعد راوی زخم نسل پیشینش می‌شود و نسل بعدتر می‌تواند ثمره زندگی عادی را بچشد. شما می‌جنگید تا نسل‌های بعدی‌تان این روزها را که شما به چشم دیدید، فقط در کتابهای تاریخ بخوانند. اگر اشتباه نکنم، سولژنیتسین بود که می‌گفت: مسئله اردوگاه‌های شوروی این بود که انسانی را می‌ساخت که دیگر بلد نبود عادی باشد. من پیتزا می‌بینم یاد سارینا می‌افتم. کلمن آب می‌بینم یاد ربیعی می‌افتم. رنگین کمان می‌بینم یاد کیان می‌افتم. به هرچیزی که نگاه می‌کنم، نشانه‌ای از یک رنج بزرگ است. نمی‌شود این همه جنایت را زیر فرش جارو کنی و بگویی هیچی نشده است و به زندگی ادامه بدهید، این جامعه کاملا ویران شده است.

[kieslowski @kiesloskii]

عدالتی در کار نبود.
و گرنه جهان با کُشتن تو،
پایان می گرفت.

[neda borhanfard 🇮🇷 @nborhanfard]

گرگها خوب بدانند ، در این ایل غریب
گر پدر مرد ، تفنگ پدری هست هنوز
گر چه مردان قبیله همگی کشته شدند
توی گهواره چوبی پسری هست هنوز
#IranMassacre
#KingRezaPahlavi

[Air @Airf0rArts]

برای جاویدنامان سرزمینم
طراح: مریم فرحزادی

[مرتضی🇮🇷𓄂✺ @M0rtezaaaa]

@m_fazaeli بچه شیعه باخت نداره. کیر خر هم تو کونش باشه باز هم می‌گه این کون منه که کیر خر رو به اسیری گرفته.