"Gerçekten sevdiğim çok az insan var. Saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı ve insanları tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor. Her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına; akıllı ve duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım artıyor."
kendi halinde olmak ne güzel bir gayrettir. kimse bilmese de, kimse görmese de kendi içindeki o derin sükuneti, o berrak ve temiz köşeyi büyütmek başlı başına bir zaferdir. içindeki o sade dünyayı koruyanlar, bu hayatta asla kaybetmez.
Geriye dönüp baktığımda aldığım tüm kararlar attığım bütün adımlar çevremde ki insanları mutlu etmek içinmiş kendime ne istiyorum diye bile sormamışım hiç hayat maalesef en önce kendini yok sayanları harcıyor
Şefkate ve merhamete en çok ihtiyaç duyduğumda aklıma sadece annem geliyor bunun bir tanımı yok ama insanı sarıp sarmalayan bir hissi var çok uzaktayken bile