R🌞b

[R🌞b @robkojo]

@visacashapprb Spa

[R🌞b @robkojo]

@MikeJari Van harte G’s. 🥰

[Peter van der Helm @petor76]

De nieuwe rijken in amsterdam.

Er is in Amsterdam een nieuwe elite ontstaan.
Niet de ondernemers. Niet de mensen die risico nemen. Niet de mensen die iets bouwen of echt iets produceren en toevoegen aan de maatschappij.

De nieuwe elite zijn de ambtenaren.

De stad wordt bestuurd door mensen die zichzelf presenteren als kampioenen van “gelijkheid”, maar hebben ondertussen een van de best betaalde, best beschermde riante baantjes van Nederland zijn geworden.

Een gemiddelde beleidsadviseur bij de gemeente verdient vaak €5.000 tot €7.000 per maand, exclusief pensioen, vakantiegeld en vrijwel volledige baanzekerheid. Afdelingshoofden en directeuren gaan daar ver overheen. Wethouders zitten rond de €9.000 per maand. Dit betekend ook dat de gemeente een concurrent op de arbeidsmarkt is trouwens. Maar dat is voor een ander moment.

Dat alles is betaald door mensen die hun bedrijven moeten sluiten, hun huur niet meer kunnen betalen, of hun energierekening nauwelijks rond krijgen. En te kampen hebben 9,5 miljoen toeristen voorheen en nu zou het verbazen als er 3 miljoen geweest zijn.

Het wordt nog ironischer.

Neem Zita Pels, wethouder in Amsterdam.
Terwijl ondernemers vechten om te overleven, staan bestuurders op demonstraties waar leuzen als “Fuck capitalism” worden geroepen. Maar Zita is er voor alle Amsterdammers hè!

Dat gebeurt overigens vanuit de comfortabele positie van een vast overheidssalaris, betaald uit belastinggeld dat juist uit datzelfde kapitalisme komt.

En waar lopen die bestuurlijke mensjes?
In de Stopera!

Een kolossaal stadhuis dat gebouwd werd op de plek van de oude Jodenbuurt, een wijk die tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels werd leeggeroofd en de mensen gedeporteerd. Past wel een beetje bij wat ze nu met de rest van de stad doen afpakken en liefst deporteren. Wilde de vergelijking niet maken maar hij is treffend.

De symboliek is bijna te scherp om satire te zijn:
een revolutionair klinkend bestuur dat antikapitalistische slogans scandeert, vergadert in een marmeren paleis dat letterlijk bovenop een verdwenen en gebagatelliseerde, geroofde gemeenschap staat. De hypocrisie.

Ondertussen wonen veel van deze bestuurders niet in de wijken waar hun beleid het hardst ingrijpt. Ze wonen in ruime huizen, vaak gekocht voordat de huizenprijzen explodeerden of gematst door het partij bestuur, of ze zitten in buurten waar de gemiddelde Amsterdammer al lang niet meer kan wonen.

De paradox is compleet:
•Ze spreken over ongelijkheid
•terwijl ze zelf een van de veiligste inkomensposities hebben
•zonder ondernemersrisico
•. zonder enig (levens) ervaring
•zonder risico op faillissement
•zonder concurrentie.
& zoder enig moreel besef.

In de geschiedenis is er een vergelijking te treffen;

Tijdens de Franse Revolutie ontstond ook een klasse die zichzelf zag als moreel superieur terwijl ze comfortabel leefden van een systeem dat anderen betaalden (ik onderstreept even dat dit exact nu aan de hand is in Amsterdam).

Toen de kloof tussen bestuur en bevolking te groot werd, herinnerde men zich plots dat macht niet vanzelfsprekend is.

Da kwam toen we vernuftig apparaatje wat symbool voor deze tijd stond: de guillotine. Voila. Simpele edocb bloederige oplossing.

Niet omdat geweld iets oplost. maar omdat geschiedenis rijmt en laat zien wat er gebeurt wanneer een bestuur zó ver van de realiteit raakt dat het echt denkt onaantastbaar te zijn. Niet dat een guillotine moeten willen. Just stating history and facts.

Amsterdam zou er verstandig aan doen dit soort geschiedenis lessen in ogenschouw te houden.

Want een stad waarin bestuurders zichzelf revolutionair noemen terwijl ze leven als aristocraten en compleet naïef en zonder enig (levens)ervaring in een overheidsgebouw rondlopen gaat dit vroeg of laat schuren. Ironisch en nodig blijkbaar.

1/2

[R🌞b @robkojo]

@cobben206 @deSunShineBand Wees geen John!

[Rob Roos 🇳🇱 @Rob_Roos]

Voordat ik iedereen een zalig kerstfeest toewens nog wat stof tot nadenken over de afstand die is ontstaan tussen de EU en de VS.

De Europese Unie wijst haar problemen graag toe aan externe factoren: aan Poetin, aan Trump, aan “desinformatie van buitenaf”. Maar wie eerlijk kijkt, ziet dat veel van wat vandaag misgaat in Europa het directe gevolg is van keuzes die de EU zelf heeft gemaakt. Structureel, ideologisch en institutioneel.

Al in 2005 trokken burgers in Nederland en Frankrijk een duidelijke grens. Zij stemden tegen de Europese Grondwet. Dat signaal werd niet gerespecteerd. In plaats daarvan werd vrijwel dezelfde inhoud via een omweg alsnog ingevoerd met het Verdrag van Lissabon. Juridisch correct misschien, maar politiek en democratisch ronduit problematisch. Het was het begin van een diepgaande vertrouwensbreuk tussen Europese burgers en Europese instellingen.

In 2016 herhaalde dit patroon zich. De Nederlandse bevolking stemde ‘nee’ tegen het associatieverdrag met Oekraïne. Opnieuw werd de uitslag genegeerd via een aanvullende verklaring. De plechtige belofte dat Oekraïne nooit EU-lid zou worden en dat militaire betrokkenheid uitgesloten was, bleek later weinig waard. Daarmee werd het signaal afgegeven dat democratische inspraak slechts wordt geaccepteerd zolang de uitkomst past binnen de gewenste koers.

Dit raakt aan een fundamenteler probleem: het democratisch tekort van de EU. De Europese Commissie is niet rechtstreeks verkozen, maar bezit het exclusieve recht om wetgeving voor te stellen. Het Europees Parlement kan geen wetten initiëren. Nationale parlementen krijgen vaak pas laat inzicht in EU-voorstellen en hebben beperkte ruimte voor correctie. Macht concentreert zich steeds verder op een niveau dat zich onttrekt aan directe democratische controle.

Die machtsverschuiving wordt versterkt door het Europese Hof van Justitie. EU-recht heeft in de praktijk voorrang op nationaal recht, inclusief grondwetten. Door steeds ruimere interpretaties van verdragen verschuiven bevoegdheden structureel richting Brussel, zonder expliciet democratisch mandaat. Lidstaten hebben nauwelijks mogelijkheden om deze ontwikkeling terug te draaien.

Economisch gezien heeft de EU eveneens fundamentele fouten gemaakt. De invoering van de euro heeft economieën samengebracht die structureel verschillen in productiviteit, schuldenlast en begrotingsdiscipline. Het beleid van de Europese Centrale Bank past niet bij alle lidstaten tegelijk. Dit heeft geleid tot inflatie, vermogensongelijkheid en koopkrachtverlies, vooral in landen die financieel relatief solide waren. Nationale regeringen dragen de gevolgen, maar hebben nauwelijks monetaire beleidsruimte.

Daarbovenop heeft de EU een energietransitie doorgedrukt die onvoldoende rekening houdt met economische realiteit en mondiale concurrentie. Hoge energieprijzen en een overdaad aan regels hebben de concurrentiekracht van Europese bedrijven ondermijnd. Industrie vertrekt, investeringen blijven uit en het levensonderhoud wordt voor steeds meer mensen onbetaalbaar.

Hetzelfde patroon zien we bij migratie en open grenzen. Het probleem is niet alleen de schaal en het gebrek aan controle, maar ook de culturele gevolgen. Massale immigratie zonder integratie tast de sociale cohesie aan. Europese cultuur - gevormd door geschiedenis, tradities, waarden en gedeelde normen - staat onder druk. En cultuur is geen bijzaak. Politics is downstream from culture. Als de culturele basis verdwijnt, volgt politieke instabiliteit vanzelf. Dat zien we terug in spanningen rond veiligheid, onderwijs, woningmarkt en zorg, maar ook in het verlies van een gedeeld maatschappelijk referentiekader.

Tegelijkertijd stapelt de EU regelgeving op regelgeving. Vooral het midden- en kleinbedrijf, de motor van de Europese economie, wordt geconfronteerd met complexe, kostbare en vaak ideologisch gedreven verplichtingen. Ondernemerschap maakt plaats voor bureaucratische overleving.

In de landbouw zien we een vergelijkbaar top-down beleid. Boeren worden geconfronteerd met verregaande maatregelen zonder realistische alternatieven of voldoende draagvlak. Voedselzekerheid wordt behandeld als een sluitpost, terwijl de Covid-crisis juist heeft laten zien hoe kwetsbaar Europa is geworden. Strategische autonomie begint bij energie én voedsel.

Ook fundamentele vrijheden staan onder druk. Onder het mom van het bestrijden van desinformatie wordt steeds vaker gestuurd op wat wel en niet gezegd mag worden, terwijl achteraf blijkt dat officiële EU-standpunten over Covid, klimaat en geopolitiek lang niet altijd volledig of correct waren. Tegelijk wordt de privacy van burgers ingeperkt met argumenten als veiligheid, terwijl de Europese Commissie zelf opvallend weinig transparantie toont. Dat ondermijnt vertrouwen. Wie macht uitoefent namens burgers, moet het goede voorbeeld geven.

Daarnaast wordt publiek geld gebruikt om NGO’s te financieren die beleid beïnvloeden of uitvoeren dat de EU zelf formeel niet kan of mag doen. Daarmee wordt democratische controle omzeild en verantwoording uitgehold.

Op het gebied van buitenlands beleid ontwikkelt de EU zich tot een geopolitieke speler zonder duidelijk democratisch mandaat. Sancties, wapenleveranties en strategische keuzes worden genomen met verstrekkende gevolgen voor burgers, maar zonder breed maatschappelijk debat. De verhouding tussen EU-defensie, NAVO en nationale krijgsmachten wordt steeds onduidelijker.

De EU heeft zichzelf altijd gepresenteerd als een project van vrede en welvaart. Toch is de afgelopen jaren diplomatie rond het conflict tussen Rusland en Oekraïne vrijwel volledig vervangen door escalatie en sancties. Die sancties raken vooral de Europese bevolking in koopkracht en economische zekerheid, terwijl serieuze vredesinitiatieven zijn genegeerd of zelfs gesoboteerd.

Het fundamentele probleem van de Europese Unie is niet extern, maar intern: een systeem dat steeds meer macht concentreert, steeds minder verantwoording aflegt en steeds verder verwijderd raakt van de burgers namens wie het zegt te handelen.

De toren van Babel wankelt. In plaats van anderen de schuld te geven, moeten Europese leiders in de spiegel kijken, verantwoordelijkheid nemen en terugkeren naar de basis: economische samenwerking via de interne markt, respect voor nationale democratieën, culturele soevereiniteit en een realistisch, diplomatiek buitenlands beleid, inclusief steun voor serieuze vredesbesprekingen.

Ik wens iedereen een zalig kerstfeest 🎄✝️

[R🌞b @robkojo]

@Buitenhoftv @SigridKaag @NPO1 Pfffffffffffg

[Jan Roos - woordkunstenaar @LavieJanRoos]

Alle partijen in het rood steunen een terroristische organisatie die ook ons wil vernietigen. Straks verkiezingen.

[Henk Krol @HenkKrol]

Eric Ypma, financial controller, berekende wat de migratie jaarlijks kost.
Hij keek niet alleen naar de instroom, maar ook naar de blijvende druk op huisvesting, zorg, onderwijs, sociale zekerheid en veiligheid.
Zijn conclusie: migratie kost ons land jaarlijks ruim 42 miljard.

[R🌞b @robkojo]

@PantelicPodcast 1

[R🌞b @robkojo]

@NoContextHumans Takumo Sato

[R🌞b @robkojo]

@Brandhout @loopmaatjes @hardlooppodcast @hardlopenisleuk @hardloopvriend @PWNwaternatuur @TeamPositief @hardlooptipsnl Klasse, mattie. 💪👍

[R🌞b @robkojo]

@FabrizioRomano Snake

[non aesthetic things @PicturesFoIder]

There’s cities, there’s metropolises, and then there’s Tokyo.

[R🌞b @robkojo]

@AFCAjax Fitz ie moet ff meelopen. Soepkip

[Sander Sassen @SanderSassen]

Dit is één van de in Amsterdam vermiste Israëliërs, Ben Sharfi, laten we hopen dat hij snel gevonden wordt en niks mankeert. Als hem iets is aangedaan door de hordes Islamitisch tuig kan dat niet zonder consequenties blijven!

#amsterdam #telaviv #joden #jodenhaat #antisemitisme

[Henk Krol @HenkKrol]

Zullen we allemaal aan de ⁦@JumboSupermarkt⁩ laten weten dat we liever Nederlandse dan Marokkaanse sperziebonen hebben? https://t.co/4uw9tByPC9

[R🌞b @robkojo]

Lecce-Atalanta.

[R🌞b @robkojo]

@ianmiles Shame of you!

[Richard de Mos 💚💛 @RicharddeMos]

Door een 85-jarige vrouw op te lichten met een babbeltruc over inbraken in de buurt, is het twee mannen gelukt om haar pinpas in handen te krijgen. Daarmee is vervolgens een flink geldbedrag opgenomen. Wie helpt deze lafbekken te vinden? https://t.co/WWyzOsrwPZ