@nickynicky78 Ach gossiepossie, zie je misschien eventueel mogelijk een patroon? Wie zijn toch die "kleine groepjes jongeren" die zo ondeugend doen? Wat een belhamels zeg, Poeh.
@A_thefonz Jetten is net zo'n slappe zwans als Kier Starmer. Hij weet nog net hoe je het woord "leiderschap" spelt, maar dat is het dan ook wel...de wal zal het schip eens gaan keren.
Veel Nederlanders kennen Javier Milei vooral als die razend gekke Argentijn met de kettingzaag.
Wat hier zelden of nooit wordt uitgelegd, is waar die kettingzaag eigenlijk voor bedoeld is.
Neem het Garrahan ziekenhuis in Buenos Aires.
Stel dat iemand het Prinses Máxima Centrum, het Sophia Kinderziekenhuis en een nationaal transplantatiecentrum zou samenvoegen tot één instelling. Dat is ongeveer de positie die het Garrahan in Argentinië inneemt. De moeilijkste kinderkankers, transplantaties en operaties van het land komen daar terecht. Jaarlijks behandelt het ziekenhuis honderdduizenden patiënten en verricht het duizenden complexe ingrepen. Voor veel Argentijnen is het een nationale trots.
Toen Milei audits en hervormingen aankondigde, verschenen onmiddellijk verhalen over een president die zou bezuinigen op zieke kinderen met kanker.
Veel normale Argentijnen stelden een andere vraag.
Hoe kan een topkinderarts in het belangrijkste kinderziekenhuis van Argentinië slechts €1.300 tot €1.500 per maand verdienen?
Hoe kan een arts-assistent die werkt in een van de beste kinderziekenhuizen van Latijns-Amerika rond de €600 per maand verdienen?
Hoe kan een instelling met meer dan 4.500 werknemers voortdurend geld tekortkomen?
En waarom bestaat bijna een derde van het personeel uit administratieve functies terwijl artsen en verpleegkundigen blijven klagen over salarissen, personeelstekorten en werkdruk?
Om die vragen te begrijpen moet je een paar Argentijnse woorden kennen.
- Een “ñoqui” is iemand die op de loonlijst van de overheid staat zonder een duidelijke productieve functie te vervullen.
- Een “empleo militante” is een baan die wordt verkregen dankzij politieke loyaliteit, vakbondsactiviteiten of partijactivisme.
- Een “kiosco” is een publieke instelling die door politieke groepen wordt gebruikt als bron van banen, contracten, invloed en inkomsten.
Vrijwel iedere Argentijn begrijpt onmiddellijk waarover je het hebt.
Gedurende tientallen jaren bouwden opeenvolgende regeringen, vooral peronistische regeringen, een systeem op waarin publieke instellingen niet alleen een publieke functie hadden, maar ook een politieke functie. Ministeries, staatsbedrijven, universiteiten, ziekenhuizen en agentschappen werden plekken waar politieke macht werd verdeeld, beloond en gereproduceerd.
De discussie rond het Garrahan ging daardoor over veel meer dan gezondheidszorg. Ze ging over de vraag hoeveel geld daadwerkelijk terechtkomt bij artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en patiënten.
En hoeveel geld terechtkomt bij bureaucratische structuren, vakbondsapparaten, politieke benoemingen en cliëntelistische criminele netwerken.
Dat is ook waarom zoveel Argentijnen het conflict anders zagen dan veel Europese media.
Zij zagen geen strijd tussen Milei en artsen of verpleegkundigen.
Zij zagen artsen van wereldniveau die minder verdienen dan veel Nederlandse vakkenvullers bij Albert Heijn. Zij zagen een ziekenhuis dat behoort tot de beste van Latijns-Amerika.
En zij zagen een politieke klasse die onmiddellijk fanatiek begon te schreeuwen zodra iemand vroeg waar het geld eigenlijk bleef.
Interessant genoeg eindigde het verhaal niet met de ineenstorting die door veel critici werd voorspeld.
Het Garrahan bestaat nog steeds. De operaties gaan door. De transplantaties gaan door. De patiënten worden nog steeds behandeld.
De salarissen van echte medewerkers werden stevig verhoogd.
De audits gingen door. En miljoenen Argentijnen kregen voor het eerst inzicht in de schandalige manier waarop publieke instellingen werden beheerd.
Dat is misschien wel de grootste politieke overwinning van Milei in dit dossier.
Hij slaagde het debat te verschuiven van “hoeveel geld geven we uit?” naar “waar gaat het geld eigenlijk naartoe?”
Dat is een vraag waar niet alleen Argentinië iets van kan leren. Ook in Den Haag hebben we dit nodig. Een kettingzaag tegen de maffia.
Nu zelfs in Parool:
Amsterdamse winkeliers geterroriseerd door jonge asielzoekers (vaak Syriërs).
Wapens, bedreigingen, winkels die om 17:00u sluiten uit angst.
Politie tegen winkeliers: ‘netjes’ winkelverbod in het Arabisch opleggen.
De wereld op z'n kop.
https://t.co/PYfc50uNXK
Je me suis longtemps passionné pour la psychologie, et une période m'obsède plus que toutes les autres.
L'après-guerre.
Le moment où des chercheurs se sont posé la question la plus dérangeante du siècle: comment l'Allemagne nazie avait-elle transformé des pères de famille ordinaires en bourreaux de camp?
La réponse, ils ne l'ont pas trouvée chez des monstres. Ils l'ont trouvée chez des hommes parfaitement banals.
Hannah Arendt a appelé ça la banalité du mal. L'historien Christopher Browning, en étudiant le bataillon de réserve 101 (des policiers d'âge mûr, des pères, des commerçants), a montré que ce ne sont pas des fanatiques qui ont fusillé des civils, mais des hommes normaux incapables de désobéir au cadre dominant.
Puis vint Milgram. À Yale, environ deux tiers de gens ordinaires ont infligé ce qu'ils croyaient être des décharges mortelles, simplement parce qu'une autorité en blouse blanche le leur ordonnait. L'expérience de la prison de Stanford a montré la même chose sous un autre angle: donnez à quelqu'un un rôle et un cadre, et il s'y conformera jusqu'à l'inhumain.
La leçon n'est pas allemande. Elle est humaine.
Le mécanisme s'active dès qu'un cadre moral dominant fait craindre la sanction sociale plus que ne compte le témoignage de ses propres yeux. L'individu cesse de voir ce qu'il voit. Il voit ce que le cadre l'autorise à voir.
Maintenant, regardez Southampton.
Henry Nowak, 18 ans, poignardé, allongé au sol, répète aux policiers « j'ai été poignardé », « je ne peux plus respirer ».
Réponse de l'officier: « I don't think you have, mate. »
Pendant ce temps, son meurtrier retourne la situation d'une phrase: il aurait été victime d'une agression raciste. Quatre mots ont suffi pour déplacer le soupçon de l'agresseur vers la victime.
Et l'officier a obéi. Pas à un ordre. À un cadre.
Un cadre qui lui a appris, pendant des années, qu'une plainte pour racisme est l'accusation la plus dangereuse de sa carrière. Plus dangereuse, dans son réflexe conditionné, qu'un corps qui se vide de son sang devant lui.
Exactement le mécanisme de Milgram, de Browning. Un homme normal qui cesse de croire ses propres yeux parce qu'un cadre moral lui a appris ce qu'il devait craindre.
C'est précisément ça qui me terrifie.
Souvenez-vous: le monde entier s'est agenouillé pour quatre mots, « I can't breathe ». Des entreprises, des gouvernements, des stades entiers.
Henry a prononcé les mêmes mots, en train de mourir. Il n'y aura ni genou à terre, ni hashtag, ni minute de silence.
Parce que sa mort ne sert pas le cadre. Elle le contredit.
Et un système qui apprend à une société entière à faire passer l'accusation de racisme avant les faits, avant le corps, avant la vie, n'est pas une posture morale inoffensive.
C'est une machine à fabriquer des hommes qui, face à un enfant en train de mourir, choisissent les menottes.
@D66@MinPres@RobJetten Het enige dat bij jullie wel kan: 100 dagen onzichtbaarheid, totaal gebrek aan reflectie, onmetelijke zelfoverschatting en volledige blindheid voor wat hier onder de bevolking leeft.
@celalaltuntas1 Volksidentiteit = gedeelde cultuur, gebruiken, taal en erfgoed. Als je dat deelt met een volk dan ben je één van hen anders ben je iemand die op papier en nationaliteit heeft, maar waarvan iedereen direct weet: wij hebben weinig overeenkomsten
@StefVrijman Waarom heb je behoefte aan ad hominems en platitudes? Maakt dat je leven beter? Maakt het ook maar iets beter? Of voelt het gewoon lekker om mensen die een andere mening hebben te voorzien van scheldnamen?
@JeroenStans Dat is geen dilemma. Dat is een keuze. Niet onderhandelen met islamitische vrouwen-haters. Iedere man die gelinkt kan worden aan dat regime: Linea recta terugsturen en vrouwen hier houden en beschermen.
@Martijn5155 Dat geldt dus ook voor Hamas en de gazanen die vanaf steunen, want die roepen op tot geweld tegen Joden...Mmmm... Moeten we hier dan extreemrechtse fascistische gazanen opnemen? Lastig, lastig 😏