Önder diye göklere çıkardığınız kişinin beden diline dikkatle bakın. Çökmüş omuzlar, sarkık kollar ve donuk bakışlar… Duruşunda güçlü bir liderlik görüntüsü hiç yok. Aksine, beden dili son derece ezik ve zavallı bir izlenim veriyor. Nerede o dillerden düşürmediğiniz karizmatik önderiniz?
DEM Parti Genel Başkanı Tuncer Bakırhan, Meclis grubunda konuştu:
- Öcalan’ın yeni yerine geçmesiyle birlikte çalışma koşulları değişti.
- Bunu buradan açık bir şekilde ifade edeyim. Daha hızlı ve verimli çalışması için de sekreterya güçlendirildi.
- Bunu ilk defa söylüyoruz.
PKK’yi Tasfiye Etmek Yetmez: Yeni Kürt Ulusal Hareketinin Doğuşu da Engellenmeli!
Abdullah Öcalan ile Türk devleti arasındaki stratejik işbirliğine ilişkin daha önce ileri sürdüğüm tezin temelinde şu düşünce yatıyordu:
Türk devletinin asıl hedefi yalnızca PKK’yi ortadan kaldırmak değil, PKK sonrasında bağımsızlıkçı yeni bir Kürt ulusal hareketinin ortaya çıkmasını da engellemektir.
Bu stratejinin iki aşaması bulunmaktadır. Birinci aşamada Abdullah Öcalan, kendi örgütü üzerindeki ideolojik ve örgütsel otoritesini kullanarak PKK’yi başlangıçtaki bağımsız Kürdistan hedefinden uzaklaştırmış, yıllar içerisinde geçirdiği paradigma değişiklikleriyle Kürt ulusal devlet fikrini reddeden bir çizgiye taşımıştır. 27 Şubat 2025 çağrısıyla başlayan fesih süreci, bu dönüşümün son halkası olmuştur.
Ancak Türk devleti açısından PKK’nin tasfiyesi tek başına yeterli değildir. Çünkü PKK ortadan kalksa bile Kürt milleti ve onun ulusal talepleri ortadan kalkmamaktadır. Dolayısıyla asıl stratejik mesele, PKK’nin bıraktığı siyasi boşluğun yeni bir Kürt ulusal hareketi tarafından doldurulmasını önlemektir.
İşte 9 Kasım 2026’da kuruluşunu ilan eden Hevbendî (Kürdistan Ulusal İttifakı) ve 17 Kasım’da yöneticilerine yönelik gerçekleştirilen gözaltı operasyonu bu açıdan dikkat çekicidir. PKK dışında kalan birkaç Kürt siyasi örgütleri bir araya gelmiş, Kürtlerin ulusal haklarını ve siyasi statü taleplerini açıklamışlardır. Henüz kuruluşlarının üzerinden sekiz gün geçmişken devletin güvenlik aygıtıyla karşılaşmışlardır.
Burada ilginç olan, Abdurrahim Semavi'nin PKK dışındaki Kürtlere sık sık birleşmeleri, örgütlenmeleri ve ulusal taleplerini dile getirmeleri yönünde çağrıda bulunmasıdır. Fakat Kürtler tam da bunu yaptıklarında gözaltına alınmaktadır. Böylece ortaya çarpıcı bir çelişki çıkmaktadır: PKK’ye silah bırak��p demokratik siyasete katılması söylenirken, zaten silahsız ve yasal siyaset yapan Kürtlerin ulusal talepler etrafında birleşmesine müdahale edilmektedir.
Bu gelişmeleri Öcalan–Türk devleti stratejik işbirliği tezim çerçevesinde değerlendirdiğimde, ortada bir çelişkiden çok bir iş bölümü görüyorum. Öcalan, kendi hareketi üzerindeki otoritesini kullanarak Kürt ulusal bağımsızlık fikrini etkisizleştirmeye çalışırken, Türk devleti de onun denetimi dışında filizlenebilecek alternatif Kürt ulusal hareketlerine doğrudan müdahale etmektedir.
Hevbendî operasyonu, bu varsayım altında, söz konusu stratejinin ikinci aşamasının somut bir uygulaması olarak okunabilir.
Çünkü mesele artık yalnızca PKK’nin sona erdirilmesi değildir. Mesele, PKK sonrasında Kürt milletinin yeniden bağımsız bir siyasi irade oluşturmasının önüne geçilmesidir.
Kısacası hedef, yalnızca mevcut Kürt ulusal hareketini tasfiye etmek değil, gelecekte yeni bir K��rt ulusal hareketinin doğabileceği siyasi toprağı da verimsiz hale getirmektir.
HEVBENDÎ: BİR İTTİFAKTAN DAHA FAZLASI
Öncelikle, bu sabah evlerine düzenlenen baskınlarla gözaltına alınan Hevbendî bileşeni siyasi partilerimizin yöneticileri ve Kürt siyasi şahsiyetleriyle dayanışma içinde olduğumu belirtiyor; bu gözaltıları protesto ediyor ve derhâl serbest bırakılmalarını talep ediyorum.
Hevbendî’nin henüz yolculuğunun başındayken dağıtılmasından, bu birlik girişiminin daha filizlenmeden boğulmasından en çok kimler memnuniyet duyar?
Benim siyasi ve tarihsel değerlendirmeme göre yanıt açıktır: Türkiye Cumhuriyeti devleti, Öcalan, DEM Parti, AKP, MHP ve aynı siyasi çıkarları paylaşan çevreler.
Çünkü Hevbendî, yalnızca birkaç siyasi partinin bir araya gelmesi değil; Kürdistan’ın özgürlüğünü ortak payda kabul eden çoğulcu siyasi geleneğin yeniden hayat bulma arayışıdır.
Peki, bu girişimin başarısızlığından en büyük zararı kim görecektir?
Kısa vadede Kürtler ve Kürdistan halkı. Uzun vadede ise, benim kanaatimce, Türk devleti ve Apocu hareket.
Neden mi?
Çünkü Kürtlerin son elli yıldır yaşadığı, derin acılara yol açan ve kuşakların hafızasında ağır izler bırakan Apo-PKK dönemi, giderek tarihsel bir sorgulamanın konusu olacaktır.
Bu sorgulamanın özü, Almancanın güçlü bir ifadesinde karşılığını buluyor:
„Nie wieder!“ — Bir daha asla!
Bir daha asla Apo-PKK’nin Kürt siyasi hayatı üzerinde tek belirleyici güç olmasına!
Bir daha asla farklı Kürt siyasi düşüncelerinin birbirini ortadan kaldırmasına!
Bir daha asla Kürdistan’ın geleceğinin tek bir kişinin, örgütün veya ideolojinin iradesine teslim edilmesine!
Bir daha asla Kürdistan’ın parçalanmasına boyun eğmeye!
Bir daha asla özgürlüğümüzden ödün vermeye!
Peki, şimdi ne yapmalıyız?
Gözaltına alınan veya tutuklanma tehdidiyle karşı karşıya bulunan siyasi temsilcilerimizin yanında durmalı; düşünce, ifade ve barışçıl örgütlenme haklarını savunmalıyız.
Hevbendî’nin ruhu, Kürdistan’da yaşatılmalıdır.
Sürgünde yaşayan bir Kürt sanatçı olarak, bu dayanışmanın ve özgürlük arayışının yanında olduğumu bir kez daha belirtiyor, herkesi gözaltındaki siyasetçilerimizle dayanışmaya çağırıyorum.
#Hevbendi
#Kurdistan
#Diyarbakır
Filistinliler için bağımsızlık ilan eden Yasir Arafat'ın;
Kürtler için bağımsızlıktan vazgeçen Abullah Öcalan'ın yanındasın.
Ne eşsiz bir an senin için.
Unutulmaz bir anı biz Kürtler için.
Üstelik Kürtler seni milletvekilli yapmışken.
Ne kadar övünsen azdır.
@danyarcanda@ejthd2525 Mamoste, ger ji bo mêrekî cezayê herî giran jina xwe berdan be, ew pirsgirêka wî ye. Jin ne hewce ne ku ji bo îspatkirina Kurdistanîbûna xwe zewaca xwe bikin rehîn :))
Britanya, Britanyalı ve İngiliz: Tarihsel ve Siyasal Bir Ayrım
Britanya (Britain) ve Britanyalı (British) kavramları, İngiltere (England) ve İngiliz (English) kavramlarından tarihsel olarak çok daha eskidir.
Bu ayrımın bilinmesi, millet, ulusal kimlik ve vatandaşlık arasındaki farkların anlaşılması bakımından önemlidir.
Britanya adı, İngilizlerin tarih sahnesine çıkmasından yüzyıllar önce kullanılmaya başlanmıştır. Antik Yunan yazarları MÖ 4. yüzyılda Britanya adalarından "Prettanikē" gibi isimlerle söz ediyorlardı. Romalılar ise bu topraklara "Britannia" adını verdiler. Bu isimlerin kökeninin, adalarda yaşayan Kelt dilli halklarla ilişkili olduğu düşünülmektedir.
İşin ilginç tarafı, Britanya'nın ilk sakinleri olan Britonların İngiliz olmamasıdır.
İngiliz kimliğinin oluşumunda belirleyici rol oynayan Germen kökenli Angıllar ve Saksonlar, Britanya'ya esas olarak MS 5. ve 6. yüzyıllarda yerleşmeye başladılar. İngiltere (England) adı da bu topluluklardan Angılların (Angles) isminden türemiştir. Dolayısıyla Britanya adı, İngiltere'nin ve İngiliz ulusal kimliğinin ortaya çıkmasından çok daha eskidir.
1707 yılında İngiltere ve İskoçya krallıklarının birleşmesiyle Büyük Britanya Krallığı kuruldu. Zaman içerisinde "British" kavramı, farklı tarihsel ulusal kimlikleri kapsayan ortak bir siyasi ve ulusal kimliğe dönüştü. Bugünkü Birleşik Krallık (United Kingdom), İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda'dan oluşan egemen devlettir.
Burada özellikle dikkat edilmesi gereken husus, İngiliz olmakla Britanya vatandaşı olmanın aynı şey olmadığıdır.
Birleşik Krallık hukukunda "English citizenship" (İngiliz vatandaşlığı) diye bir vatandaşlık statüsü bulunmaz.
Resmî vatandaşlık statüsünün adı "British citizenship" (Britanya vatandaşlığı)dır. Dolayisiyla etnik ve ulusal kimliği İngiliz olan bir insanın bile pasaportunda vatandaşlığı "English" değil, "British Citizen" olarak belirtilir.
Dolayısıyla bir İskoç, Galli, İngiliz, Kürt veya Türk kendi ulusal kimliğini koruyarak Britanya vatandaşı olabilir.
Vatandaşlık, kişinin hangi devlete hukuken bağlı olduğunu belirtir; hangi millete mensup olduğunu zorunlu olarak belirlemez.
Yılmaz Özdil'in Haluk Bilginer hakkındaki açıklamasında gözden kaçırdığı temel ayrım da budur.
Özdil, Britanya vatandaşlığını İngiliz ulusal kimliğiyle özdeşleştirerek hukuki vatandaşlık ile ulusal aidiyet arasındaki farkı ortadan kaldırmaktadır.
Oysa bizzat örnek gösterdiği Birleşik Krallık'ın vatandaşlık sistemi bile İngiliz olmakla Britanya vatandaşı olmayı birbirinden ayırmaktadır.
Sonuç olarak, bir insanın hangi devletin vatandaşı olduğu sorusuyla hangi millete mensup olduğu sorusu birbirinden farklıdır.
Birincisinin cevabı hukuki, ikincisinin cevabı ise tarihsel, kültürel ve ulusal kimlikle ilgilidir.
Bu iki kavramı birbirine karıştırmak, vatandaşlığı milliyetle, devleti milletle özdeşleştirmek demektir.
Türk ve Türkiye Türkler için doğal tanımlar.
Kürt ve Kürdistan ise Kürtler için doğal tanımlar...
Devlet mevleti bir tarafa bırakın.
Kürt ve Kürdistan başka bir devletin anayasasına göre belirlenemez veya yok sayılamaz. Kürt ve Kürdistan sosyolojik ve tarihi hakikatlerdir.
Kürtlerin Türk ve Türkiyelilerle bir problemi olamaz...
Kürtlerin vatanı Kurdistandır.
Köküm Kürt gövdem Türk başım Ermeni götüm Yunan gibi saçmalıklardan da vazgeçin.
Türk Kürdü olunamaz.
Kürt Türkü de olunamaz.
Herkes kenddisi olsun ilk önce....
Ondan sonra tanışalım adam gibi....
Bes xema bikşîna te dil daye gûla
Barê dinyayê te da ser mila
Ciwanî û rindî tê sorgûla
Çavê xwe bida kanîya dila
Lê li min ne besê ê xelkê dihilînin
Teva vedişêrim di çava diçînim
Ciwanî û rindî tê sorgûla
Çavê xwe bida kanîya dila
https://t.co/1nYrfuzV8E
💢Fatih Altaylı, Barış Alper’in kraft kağıdı hakkında:
““Terörsüz Türkiye sürecinin önündeki en büyük engel radikal Kürt milliyetçileri yani Kürt faşistleridir” dediğimi hatırlıyorsunuz değil mi!
Bunun en “olumsuz” örneğini bu hafta sonunda gördük.
Böyle bir grup, kraft kağıdından yapılmış bir paketi “Ne bu sarı torba bize karşı yapılmış bir harekettir” diye ortalığı ayağa kaldırdı.
Hadi bunu yapanlar çoluk çocuk olur böyle şeyler diye düşündük.
Ama hemen ardından 15 Baro birden açıklama yaptılar.
Ortada ne bir sarı torba var ne de kimsenin aklından böyle bir şey geçmiş.
Kraft kağıdı lan, kraft. Bildiğin kese kağıdı, paket, oluklu mukavva yapımında kullanılan en adisinden kağıt.
Buna bakıp sarı torba görmek pek de iyi niyetli bir tavır gibi gelmiyor.”