Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie.
Jest coś wstrząsającego w tym, że człowiek może chwycić za broń zarówno z nienawiści, jak i z miłości. Zamachowiec strzelał, aby odbierać życie. Policjanci użyli broni, aby życie ocalić. Ten sam huk wystrzału, a moralna przepaść między tymi czynami. Bo o wartości ludzkiego działania nie decyduje wyłącznie to, co człowiek trzyma w ręku, ale przede wszystkim to, co nosi w sercu. Nienawiść mówi: jestem gotów zabić, żeby postawić na swoim. Miłość odpowiada: jestem gotów zginąć, żeby inni mogli żyć. Chrześcijaństwo nie jest szkołą bezradności wobec zła. Chrystus, który kazał nadstawiać drugi policzek, nie nakazał przecież obojętnie patrzeć, jak ktoś morduje niewinnych. Miłość bliźniego nie kończy się tam, gdzie zaczyna się niebezpieczeństwo. Czasem właśnie tam zaczyna się jej najtrudniejszy egzamin.
Myślę o tych dwóch policjantach, którzy - zanim założyli mundur - przed laty zakładali komże, zapalali świece, nosili krzyż i słuchali przy ołtarzu słów Jezusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Być może wtedy nie przeczuwali, jak straszliwie dosłownie mogą kiedyś zabrzmieć te słowa. Nie wiem, ile z tamtych chwil zachowało się w ich pamięci. Wiem jednak, że w sobotę nie uciekli przed ceną, jakiej może zażądać miłość. Można przez całe życie stać blisko ołtarza i nigdy nie nauczyć się ofiary. Można też odejść od ołtarza i po latach pokazać, że jego najważniejsza lekcja nie została zapomniana. Świat zobaczył dwóch policjantów z bronią w ręku. Ja widzę w nich również dwóch dawnych ministrantów, którzy kiedyś uczyli się służyć Temu, który nie ocalił siebie, żeby ocalić innych. Być może właśnie na tym polega najpiękniejszy sens służenia przy ołtarzu: żeby kiedyś, gdy zabraknie komży, dzwonków i świec, nie zabrakło człowieka gotowego oddać życie za drugiego. W danej chwili nie musi mieć tego w pamięci. Może mieć to już we krwi.
Zastąpiliśmy stare chrześcijańskie leki nowoczesną psychologią, czyli SATANIZMEM, który usprawiedliwia wszelkie zwierzęce impulsy.
Dawniej człowiek miał duszę, a dusza miała obowiązki. Dzisiaj człowiek ma psychikę, a psychika ma potrzeby. I oto cała metafizyczna katastrofa naszych czasów!
Grzech przemianowano na traumę. Rozpustę na samorealizację. Tchórzostwo na troskę o własny komfort. Pycha stała się poczuciem własnej wartości, egoizm — stawianiem granic, a zwykłe, ordynarne świństwo — autentycznym wyrażaniem siebie.
Cóż za cudowna operacja na sumieniu! Bez skalpela, bez krwi, bez znieczulenia! Wystarczy zmienić nazwę, a zbrodnia moralna zamienia się w przypadek terapeutyczny.
Człowiek już nie odpowiada za swoje czyny. Człowiek się realizuje!
Jeżeli zdradza, to dlatego, że jego potrzeby emocjonalne nie zostały zaspokojone. Jeżeli krzywdzi, to dlatego, że sam został kiedyś skrzywdzony. Jeżeli jest nikczemny, to dlatego, że społeczeństwo nie pozwoliło mu rozwinąć jego prawdziwego JA.
A to JA! To monstrualne, rozdęte, tłuste JA, siedzące na tronie z własnych wydzielin psychicznych, domagające się nieustannego hołdu od całego wszechświata!
JA CZUJĘ! JA PRAGNĘ! JA POTRZEBUJĘ!
A więc mam rację!
Oto nowy katechizm. Oto objawienie epoki. Oto Ewangelia według Świętego Narcyza!
Chrześcijaństwo, przy całej swojej straszliwej surowości, stawiało przed człowiekiem zadanie niemal nadludzkie: przekroczyć samego siebie. Opanować namiętności. Zapanować nad żądzą. Nie być niewolnikiem własnego brzucha, genitaliów, strachu i próżności.
A współczesny człowiek?
Współczesny człowiek urządził sobie z własnego brzucha świątynię, z genitaliów wyrocznię, a ze strachu najwyższą instancję moralną.
Nie chce już zbawienia. Chce akceptacji.
Nie chce prawdy. Chce potwierdzenia.
Nie chce być lepszy. Chce usłyszeć, że już jest doskonały, a wszystkie jego świństwa są tylko naturalnymi przejawami jego cudownej osobowości.
I dlatego nazywam to SATANIZMEM.
Nie tym teatralnym, z rogami, pentagramami i czarnymi świecami. To byłoby jeszcze zbyt uczciwe! Diabeł przynajmniej miał kiedyś odwagę występować jako diabeł.
Nie! Dzisiejszy szatan nosi miękki sweterek, mówi spokojnym głosem i zapewnia, że nie powinniśmy siebie osądzać.
Nie kusi już człowieka do grzechu.
On mu tłumaczy, że grzech nigdy nie istniał.
A człowiek, ta nieszczęsna małpa metafizyczna, która przez tysiąclecia próbowała wydostać się ze swojej zwierzęcości, przyjmuje tę wiadomość z zachwytem.
Wreszcie wolno mu być świnią bez poczucia winy!
Wreszcie może tarzać się we własnych instynktach i nazywać to rozwojem osobistym!
Wreszcie nie musi już walczyć z samym sobą!
I oto największy triumf nowoczesności: człowiek wyzwolony z obowiązku bycia człowiekiem.
Rodzicielstwo to nie egzamin z gotowości. Wielu rzeczy uczymy się dopiero z czasem.
Dziś rozpoczynamy kampanię „Nikt nie rodzi się rodzicem”, która przypomina, że nie musimy znać wszystkich odpowiedzi od początku.
#NiktNieRodziSięRodzicem#GotowiNaRodzinę
@EasyRid04682094 No i ten cytacik - cymesik :)
“Polish poIitics consists almost entirely of unreasonable men with foolish opinions yelling at each other about points tangential to their real disagreements”
@SledziuStream SILNY BĄDŹ !!
a swoją drogą oryginalna wersja tej piosenki po angielskiemu to jest jakieś kurwa nieporozumienie, zero powera
pozdrawiam serdecznie
POLACY CIERPIĄ NA PATOLOGIĘ ROZWOJU.
Naród, który przez stulecia musiał walczyć o przetrwanie, odkrył wreszcie sens istnienia: konsumować.
Coraz więcej, coraz drożej, coraz wygodniej. Samochody rosną, mieszkania się powiększają, porcje w restauracjach stają się coraz obfitsze, a wraz z nimi rosną brzuchy ich właścicieli. Polska rozwija się dziś we wszystkich kierunkach. Również wszerz. I wszyscy są zachwyceni.
Trzeba przyznać, że Polacy mają historyczne usprawiedliwienie. Przez dziesięciolecia żyli w społeczeństwie niedoboru, w którym zdobycie pralki było przedsięwzięciem logistycznym, a zachodni samochód symbolem niemal arystokratycznego statusu.
Dzisiaj postanowili sobie to wszystko wynagrodzić. I to z odsetkami. Konsumpcja przestała być sposobem zaspokajania potrzeb, a stała się narodową misją. Kupowanie jest dowodem sukcesu, jedzenie przyjemnością, wygoda prawem człowieka, a powstrzymywanie się od czegokolwiek podejrzanym przejawem dziwactwa. Oto wielkie osiągnięcie polskiej transformacji: społeczeństwo, które niegdyś nie mogło kupić wszystkiego, czego potrzebowało, teraz musi kupować również to, czego nie potrzebuje.
Niestety, ten niezwykły sukces zaczyna być widoczny nie tylko na parkingach, lecz także w statystykach medycznych. Według GUS w 2014 roku nadwagę lub otyłość miało 53,3% mieszkańców Polski w wieku co najmniej 15 lat. Pięć lat później było to już 56,7%. Sam odsetek osób z otyłością wzrósł z 16,7% do 18,5%. Innymi słowy, polski cud gospodarczy ma również wymiar antropometryczny. Rosną dochody, konsumpcja i masa ciała. Można by wręcz zaproponować nowy wskaźnik rozwoju cywilizacyjnego: PKB na centymetr obwodu pasa. Przynajmniej w tej dziedzinie nikt nie mógłby zarzucić Polsce braku ambicji.
Jeszcze bardziej fascynujące jest to, że nowe pokolenia najwyraźniej nie zamierzają pozostawać w tyle. Wśród młodzieży w wieku 15–19 lat odsetek osób z nadwagą lub otyłością wzrósł między 2014 a 2019 rokiem z 13,2% do 20,3%, natomiast odsetek osób z samą otyłością z 2,5% do 4,3%. W grupie 20–24 lat otyłość wzrosła z 3,6% do 6,2%. Młodzi Polacy, którzy nigdy nie poznali pustych sklepów, z niezwykłym entuzjazmem kontynuują wielkie dzieło konsumpcyjnego nadrabiania zaległości swoich dziadków. Ich rodzice marzyli o tym, żeby dzieciom niczego nie brakowało.
OECD w raporcie z 2025 roku wskazuje, że aż 40% dorosłych Polaków nie podejmuje wystarczającej aktywności fizycznej, wobec średniej 30% w krajach tej organizacji.
Zbudowano więc społeczeństwo, które coraz więcej konsumuje, coraz mniej potrzebuje się ruszać i coraz więcej wydaje na leczenie konsekwencji tego modelu życia.
Jako Francuz obserwuję ten proces z pewnym niepokojem. Nie dlatego, że Francja jest wzorem cnót i umiarkowania. Przeciwnie. Zachodnia Europa znacznie wcześniej odkryła dobrobyt, a następnie przekonała się, że nieustanne dogadzanie sobie potrafi przekształcić całe społeczeństwo. Wygoda staje się koniecznością, przyjemność obowiązkiem, a najmniejsze wyrzeczenie nieznośną niesprawiedliwością. Dlatego kiedy słyszę Polaków świętujących każdy kolejny przejaw konsumpcyjnego rozpasania, mam wrażenie, że obserwuję człowieka, który właśnie odkrył alkohol i z entuzjazmem opowiada o jego cudownych właściwościach. Próba ostrzeżenia go przed konsekwencjami spotyka się z niezrozumieniem. Przecież jest wesoło! Przecież wszystkim się podoba! Przecież jeszcze nigdy nie było tak dobrze! I rzeczywiście, na początku zawsze jest przyjemnie.
Najbardziej niepokoi mnie jednak nie sama konsumpcja ani nawet postępująca otyłość, lecz zbiorowa niezdolność do dostrzeżenia, że coś może być nie tak. Polska zaczyna mylić dobrobyt z rozwojem cywilizacyjnym, przyjemność ze szczęściem, a możliwość kupowania z wolnością. Coraz trudniej zrozumieć, dlaczego człowiek miałby sobie czegokolwiek odmawiać, skoro go na to stać.
Społeczeństwo, które traci umiar, zaczyna stopniowo tracić również samodyscyplinę, odporność na niewygodę i zdolność do wyrzeczeń. I być może na tym polega największa ironia polskiego sukcesu: naród, który przetrwał wojny, okupacje, komunizm i biedę, może pewnego dnia odkryć, że jego najgroźniejszym przeciwnikiem okazał się własny apetyt. Polska przez stulecia walczyła, żeby móc żyć dostatnio. Oby teraz nie przejadła własnego zwycięstwa.
Być może niektórzy z Was pamiętają, że złożyłem zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez internautę, który napisał do mnie „giń k…”.
Było to w dniu publikacji tekstu o kobiecie, która napisała do Jerzego Owsiaka „giń człeku” i została namierzona przez policję, zanim Owsiak złożył zawiadomienie. A do jej domu na interwencję poszli pierwszy zastępca komendanta miejskiego policji w Toruniu i naczelnik wydziału kryminalnego KMP w Toruniu.
To chciałem dać znać, że moja sprawa umorzona. Nie wykryto sprawcy ;)
Sytuacja, w której tak szkodliwe, zbrodnicze przepisy tym razem przechodzą, bo kilkunastu posłów akurat nie przyszło, jest kuriozalna. Prezydent te ustawy zawetuje, ich faktyczne konsekwencje będą żadne, ale taka makabryczna komedia omyłek nie może się kiedykolwiek powtórzyć. Zapamiętajmy sobie ten dzień na lata jako przestrogę.
Teraz zobaczymy, ilu przyzna się do błędu, przeprosi i zadeklaruje poprawę na przyszłość, a ilu będzie milczeć, co zwiększałoby prawdopodobieństwo, że świadomie i celowo nie przyszli.
Jest też jednak łyżka miodu w beczce dziegciu. Nikt z obecnych posłów szeroko pojętej opozycyjnej prawicy nie odważył się zagłosować „za” ani nawet wstrzymać - nawet ci, o których wiadomo, że prywatnie niekoniecznie są (mocno) za życiem. Udaje się mimo wszystko w dużej mierze obronić prawicę przed procesami gnilnymi znanymi z Europy Zachodniej. Twierdzący 6 lat temu po wyroku TK, że czeka nas nieuchronna zapateryzacja w imię świętego efektu wahadła, mylili się. Trzeba systematycznie walczyć dalej o dobro dzieci nienarodzonych i narodzonych, dobro matek, ojców i rodzin. Potrzebujemy nie tylko dobrych przepisów, ale też skutecznego ich egzekwowania, w tym rozprawy z grasującymi po Polsce gangami morderców dzieci. Potrzebujemy niezatracania się w niechęci do ludzi czyniących zło oraz mądrego, pozytywnego prezentowania naszych wartości jako prawdziwej i nadającej życiu głęboki sens odpowiedzi na duchową pustkę hedonizmu.
Meet Mistral Large 4, aka Le Chonk.
• 1T parameters, natively multimodal. 49B active.
It is the best open weights model from US or Europe on aggregated benchmarks.
• State-of-the-art on critical workloads, including cyber defense, manufacturing and finance and it surpasses closed frontier models on visual grounding.
• Forged in Europe end-to-end and is deployable from Europe via our own Mistral Cloud infrastructure.
• Available to all via API today. Working with cybersecurity partners privately.
Open weights release end of October.