یه دختره رو نشون دوستم دادم گفتم کاش من این بودم خوشگل و خوشبخت. دوستم گفت کاش من کلا نبودم. دوستم خیلی عاقله. من یه جاهایی گول زندگی رو میخورم ولی اون هرگز.
شنیدنش تلخه ولی میگم:
نداشتن خانواده حامی میتونه اونقدر شمارو از بقیه عقب بندازه که هیچوقت با هیچ مقداری از تلاش به اهدافتون نرسید. استثناها همیشه وجود دارن، قرار نیست لزوما ما اون استثناها باشیم.
با اینکه AI کاملاً در دسترس هست و میشه ساعتها باش حرف زد و کلی چیز کاوید و آموخت، اما ما هنوز هر روز هر روز میایم توی توییتر و اینستا تا با کسایی که شاید هرگز نبینیمشون و نشناسیمشون مراوده کنیم.
انسان به رابطه نیاز داره، نه جواب.
واقعیت اینه که ماجرای خشونت و آزارگری سیاوش و همگروهیهاش خیلی فراتر از این داستانهاست. اونجایی داره واقعا آزاردهنده میشه که میبینی چقدر جامعه ما نسبت به این مسائل آگاهی نداره. مردم نمیفهمن دقیقا چه اتفاقی داره میافته و کی، چطور و چرا مقصره؟این گروه، حتی از ضعفهای شخصیتی ترانه هم دارن به نفع خودشون استفاده میکنن.ترانه رو تا مرز فروپاشی روانی بردن.اون فقط دنبال یه فضاست که بتونه بگه:“من مقصر نیستم.”
ولی بهش فقط یه شرطی این اجازه رو میدن:باید بره کنار تیم شاهین و ماهرخ بایسته،و مقصر رو نگار اعلام کنه.و بازم چی؟
در بهترین حالت، باز انگشت اتهام سمت خود ترانهست…چرا داری دوستتو خراب میکنی؟چرا ثبات نداری؟چرا دیوونهای؟چرا فتنهای؟⛔ هی به خودتون بیاید!
اصلاً میدونید دستکاری روانی (Gaslighting) یعنی چی؟ میفهمید چطور داره اتفاق می افته؟ اصلا متوجهید چرا سیاوش داره به اسم “سنبلخان” شناخته میشه؟ نه بخاطر گرایش یا هویت جنسیش،بلکه بهخاطر ضعف شخصیتی بزرگی که با تحقیر و آزار زنها داره پنهانش میکنه.چرا این کارو میکنه؟ چون جامعه سنتی ما هنوز نمیتونه واقعیت وجودی آدمها رو بپذیره.برای همین، آدمایی مثل سیاوش هم بهجای پذیرش خودشون، زن ها رو له میکنن تا خودشون دیده نشن.