دوستانی را که پس از آزمایش برگزیده ای، چون روح خویش با پنجه فولادین ،محکم بگیر، ولی دست خود را با فشردن دست هر فرد سراز تخم بیرون نکرده و پَر درنیاورده ای که خود را دوست تو میخواند خسته مکن.
#هملت
@ParishDokht دوست پسر من با اینکه تنها زندگی میکنه و تا شب هم سرکاره، ازم توقع همچین چیزی رو نداره. شاید ماهی یکی دوبار براش غذا بتونم درست کنم. خودش بعد کار میاد هم شام درست میکنه و هم ناهار فرداشو که ببره سر کار.
@Springfromb612 کاملا درک میکنم. من تا حالا فقط یه دوستِ دختر، داشتم که باهم میشستیم راجب ادبیات روس و سیاست و فلسفه و اینا حرف میزدیم و واقعا حرفامونو دوس داشتم. اما به دلایلی بعدش ارتباطمون قطع شد.
از این بلاتکلیفی خستهام؛ نه معلومه سفارت چی میشه، نه دیگه زندگی با خانواده برام قابل تحمله. ارتباطات اجتماعیم شده هفتهای دو سه بار دیدن یار و دوستایی که تا من پیگیر نباشم، نیستن. انگار زندگیم فقط منتظر شروع شدنه ,اونم تو ۲۶ سالگی!
بالاترین لذت اینه که بالاخره دست از دویدن و اثبات کردن خودت برداری؛ از صحنه بیای پایین، گوشهی سالن بشینی و فقط تماشاگر بیخیال جهان باشی، بدون اینکه بخواهی صحنه رو مال خودت کنی.
دستاورد واقعی این نیست که سعی کنی آدم دیگری بشوی؛ بلکه این است که نقابها، توقعات بقیه و رفتارهای ساختگیای که جامعه به تو تحمیل کرده را کنار بزنی.
دستاورد یعنی بهجای اینکه بگویی «ببین چقدر چیزهای جدید به دست آوردم»، بتوانی با افتخار بگویی «ببین از چقدر ترس، وابستگی و رفتارهای اشتباه رها شدم».
پیروزی واقعی درست در همان نقطهای اتفاق میافتد که دیگر هیچ نیازی به اثبات کردن خودت به این دنیا نداشته باشی.