چقدر آدما از ۴ ماه پیش توی چشممون عوض شدن!
چقدر آدمایی که دوستشون داشتیم و الان..!
خیلیا یادشون رفت!
شایدماصلا اونموقع داشتن فیلم بازی میکردن که ایرانی ان!
افتخار نیست با خیلیاتون هم میهن بودن!
هیچ چیزی هم عادی نیست!
یادمون نره خیلیا جونشونو دادن!
میتونستیم ما یا عزیزامون باشیم!
یه مشکلی که همیشه با ایرانی بودنمون داشتم همین بود که هیچوقت نفهمیدم چرا باید نسبت به خیلی چیزا تعصب داشته باشم … اینکه جز اینکه گذشته خیلی خفن بودیم ، خیلی خاص بودیم و پیشرفته مگه میتونه اونقدر منو تحریک کنه که الان حس غرور داشته باشم ؟ منی که سال ۱۷ سال بعد انقلاب اسلامی
با احترام به تموم لحظات قشنگی که توی تهران و شمال قشنگش و غرب ترسناکش داشتم…
تنها سلاح امیدوار نگه داشتن خودمونه.. وگرنه چیزی برای جنگیدن به عنوان یه ایرانی دیگه توی من وجود نداره .. :))
جز مردم قشنگش و تاریخ مهم و بزرگش ، توی عصر حاضر هیچچچ دلیلی نمیبینم به محلی که توش صرفا به دنیا اومدم افتخار کنم. چون منم میتونستم ۳۰ سال پیش
همزمان با یه غریبه
توی اروپا به دنیا بیام و حتی ندونم آسیا
کجاست 🙂
هيچ غمي بالاتر از هزاران نازنيني كه از دست داديم نيست.
نميدونم، ولي من ترسي ندارم جز موندن اينا، از روزي كه عاجزانه چهارتا ��شتگ بزنيم براي هزاران نفري كه تو صف اعدام هستند.
هركي ميخواد نگران زيرساخت باشه، من هنوز صورت ابوالفضل وحيدي كه نصف صورتش با گلوله رفته بود،جلوي چشممه.
@marklevinshow@HichkasOfficial Iranians have chanted his name inside and outside the Iran. This January in Iran and February outside of Iran in Munich and other countries around the World. We want regime change and our choice for transitional Time is clear.
#RezaPahlaviForIran