Bizler 14 yaşında bir yetimin, yağmurda ayakkabıları ıslanmasın diye eline alıp sudan geçerken elektrik akımına kapılarak hayatını kaybettiği ve tek bir sorumlunun bile hesap vermediği bir ülkede yaşıyoruz.
Gazeteciler tutuklanıyor, televizyon kanallarının ekranları karartılıyor, basın kuruluşlarına kayyım atanıyor.
Günlerdir hedef gösterilen Halk TV’ye sabahın erken saatlerinde polis baskını düzenlenmesi, kayyım atanması ve yayınlarının durdurulması kabul edilemez!
Üstelik bu müdahalenin, Türkiye’nin en önemli siyasi davalarından birinde Ekrem İmamoğlu’nun savunmasının başlayacağı gün gerçekleşmesi son derece manidardır.
Halkın gerçekleri doğrudan öğrenme hakkının böylesine kritik bir günde engellenmesi, bu müdahaleyi daha da ağır bir hak ihlaline dönüştürmektedir.
Halkın haber alma hakkı engellenemez! Basın özgürlüğü baskıya ve keyfi müdahalelere teslim edilemez. Gerçekleri susturamaz, halkın sesini karartamazsınız!
Halk TV’de görev yapan tüm basın emekçilerinin yanındayız.
"Sizden öncekiler, ileri gelenlerden biri hırsızlık yaptığı zaman onu cezâlandırmadıkları, zayıf biri hırsızlık yaptığı zaman ise ona hemen had tatbik ettikleri için helak oldular."
Hz. Peygamber
Duman grubunun “Kolay Değildir” parçasını Hendek Operasyonları görüntüleriyle editleyip YouTube’a yüklemişler. Seneler sonra ilk defa bir şeyi uzun uzun izlerken dişlerimi sıkarak ağladım. Destan yazan Türk ordusunun kahramanlarına layık olamadık. Onların kahramanlıkların ötesindeki mücadelesini, fedakârlıklarını ve aziz hatıralarını unuttuk. Yazıklar olsun bizlere.
Beni takip eden dostlar bilirler ki, yaklaşık iki yıldır yaşananları Türkiye’nin Azerbaycanlaşması olarak isimlendiriyorum. Peki nedir bu Azerbaycanlaşma?
Azerbaycanlaşma, seçimlerin ve muhalefet partilerinin tamamen ortadan kaldırılması değil, iktidarı değiştirebilecek muhalefetin etkisizleştirilmesi, onun iktidarla birlikte yaşayabilecek bir muhalefetin ikame edilmesidir. Yani bu düzende de sandık kurulur, partiler yarışır, televizyonlarda tartışmalar yapılır; fakat kimin “meşru muhalefet” sayılacağına iktidar karar verir. Rejimin sınırlarını kabul edenler makul ve sorumlu aktörlere, iktidar değişikliği isteyenler ise suçlu, marjinal, radikal veya çatışmacı unsurlar olarak etiketlenir.
Aliyev yönetimi muhalefet alanını da aynı şekilde düzenledi. 2020’den sonra “iktidar-muhalefet diyaloğu” başlatıldı; bazı partiler tescil edildi, kendilerine bürolar ve medya görünürlüğü sağlandı, liderleri Karabağ zaferi etrafında kurulan millî birlik söylemine dâhil edildi. Siyasi tutukluların bırakılmasını, özgür seçimleri ve toplantı hakkını talep eden gerçek muhalefet ise dışarıda tutuldu. Muhalefet yasaklanmadı; muhalefet olmanın kabul edilebilir biçimi iktidar tarafından tanımlandı. Bugün “terörsüz Türkiye” süreciyle herkesin hizalanması ve makul ile marjinal muhalefetin iktidar tarafından eşzamanlı olarak yeniden tanımlanması da tam olarak buraya oturuyor.
Azerbaycanlaşmanın bir başka boyutu da rejimin hanedanlaşmasıdır. Zira Azerbaycan’da iktidar Haydar Aliyev’den oğlu İlham Aliyev’e geçti. ardından İlham Aliyev’in eşi Mihriban Aliyeva cumhurbaşkanı yardımcılığına getirildi. Cumhuriyetin biçimsel kurumları korunurken devlet, parti ve aile giderek birbirinden ayrılamaz hâle getirildi. Seçimler iktidarın kime geçeceğini belirleyen değil, aile içinde belirlenen devamlılığa toplumsal onay üretmekle mükellef bir prosedüre dönüştü.
Türkiye’nin de gittiği yer korkarım bu nokta. Zira bugünlerde yaşananlar siyasal ve ekonomik gücün aile çevresinde yoğunlaştığını, Erdoğan sonrasının serbest bir siyasal rekabetten önce ailenin güvenliği ve devamlılığı üzerinden düşünülmeye başlandığını gösteriyor. Yani Azerbaycanlaşma resmî verasetten henüz gerçekleşmese de devlet ile aile arasındaki sınırların kaybolması açısından çoktan başladı.
Türkiye’de Üsküdar’da yaşananlar bu modelin yerel ölçekteki provasıdır. Seçmenin kurduğu çoğunluk adli ve idari müdahalelerle değiştirildi; ardından ortaya çıkan yeni denge belediye meclisinin olağan kararı gibi sunuldu. Sandık kaldırılmadı, fakat sandığın sonucu sandık dışındaki araçlarla dönüştürüldü. Hukuk da seçmen iradesini koruyan bir sınır değil, değiştirilmiş sonuca resmiyet kazandıran bir işleme dönüştü.
Aynı normalleştirme Kılıçdaroğlu üzerinden kuruluyor. Muhalif medya, Kılıçdaroğlu yargı kararıyla CHP’nin başına getirildiğinde onun demokratik meşruiyeti bulunmadığını söylüyordu. Bugün aynı çevrelerde, “Seçimi kazanmak için elbette Kılıçdaroğlu’yla da masaya oturulmalı” görüşü dolaşıma sokuluyor. Normalleştirme endüstrisi tam burada çalışıyor.
Çünkü bu şartlarda Kılıçdaroğlu’yla masaya oturmak, bir kişiyle seçim işbirliği yapmak değildir. Onu oraya getiren müdahaleyi ve müdahalenin kurduğu siyasal düzeni tanımaktır. Önce “demokratik meşruiyeti yok” deyip sonra onu olağan bir parti lideri gibi ittifak denklemine kattığınızda, iktidarın CHP’ye müdahalesini fiilen onaylarsınız. İktidar sizin seçilmiş yöneticinizi tasfiye eder, yerine konuşabileceği bir aktör koyar; siz de seçim kazanmak adına onunla uzlaşmaya çağrılırsınız. O masaya oturduğunuz anda iktidar olma iddianızdan vazgeçersiniz. Artık iktidarın belirlediği alanı değiştirmeye değil, o alan içinde size bırakılan yeri doldurmaya çalışıyorsunuzdur.
Mansur Yavaş’ın “taraf olmama”, “sağduyu” ve yeniden aynı masada buluşma dili de niyetinden bağımsız olarak bu çerçeveye oturuyor. Müdahale ile müdahaleye karşı direnci iki eşit tarafın gerilimi gibi tanımlamak, her türlü muhalif direnci daha başından diyalog karşıtı ilan etmektir aslında. +
Büyük zaferler, yalnızca büyük milletler tarafından kazanılabilir!
30 Ağustos Zaferi’nin 104. yıl dönümünde başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere tüm kahramanlarımızı saygı, rahmet ve minnetle anıyoruz. 🇹🇷
#30Ağustos Zafer Bayramımız Kutlu Olsun!
1922 | 104 sene önce bugün, Fahrettin Altay’ın 5. Süvari kolordusu birliklerinin Ahır dağını aşıp Yunan hatlarının gerisine sızmayı başarması ile Anadolu’daki Yunan varlığını sonlandıracak olan Büyük taarruz, Batı Cephe komutanlığı tarafından 1 ve 2. Ordular ile resmen başlatıldı
Ekonomide büyük bir başarısızlık hikayesi ile karşı karşıyayız. Enflasyon düşmüyor, faiz hâlâ yüksek ve dövizi tutmak zorlaşıyor. Sebepler değişse de sonuçlar hep aynı. Sesi gür çıkana palyatif çözümler ile susturma stratejisinden başka bir şey üretemeyen ekonomi yönetiminin ciddi bir hatası da sorunları küçümsemesi.
Son olarak, İran Savaşı'nın akıbetini ve petrol fiyatlarındaki riski öngöremediler. Geçici ateşkes döneminde sahte bir iyimserlik yaratıldı. Açıkçası bu sahte iyimserliğe birçok ekonomist de katıldı.
2023 öncesinde hem iktidarda hem muhalefette şahit olduğum bakış açısı maalesef devam ediyor. Türkiye'nin her geçen gün derinleşen çok ciddi ekonomik sorunları var. Hepsinin çözümü mevcut ancak sorunları küçümseyerek buradan çıkamayız. Faizi yükselt, sıcak para gelsin, biraz siyasi reform yap ile buradan çıkamayız. O aşamayı geçtik.
Toplumsal huzuru riske atacak kadar sınıra dayanan bir yoksullaşma ve gelir adaletsizliği var. Makro dengeler şaşmış, fiyatlar gerçek değil, verimlilik çok düşük. Böyle bir dönemde döviz artışı ne kadar olsun, faiz iki puan insin mi, enflasyon bir puan yukarıda mı olacak gibi tartışmalar vakit kaybıdır.
Lütfen gerçeği görelim. Ekonomi de tıpkı ülkemiz gibi elimizden kayıp gidiyor. İvedilikle kanamayı durdurmak, doğru tedaviye başlamak gerekiyor.