Üzülmekten korkarız ama üzüldüğümüz yer, sevdiğimiz yerdir de. Çünkü biri için üzülmezsek, o kişi bizi hiç üzemezse, bizimle bağ da kurmuş, kalbimizde yer de bulmuş sayılmaz. Derin bağların ince ve kırılgan hislerden geçtiğini kabul etmek gerek.
başkası için sevinmeyi, başarısıyla mutlu olabilmeyi ve benimle mutluluğunu paylaşmasını çok seviyorum. insanın kalbini büyüten, ruhunu incelten bir his bu.
yaralar, bizi küçültmek için başımıza gelen cezaların sonucu değil. tersine, biz yanlış bağları kurduğumuzu keşfedelim diye, o an için acı çektirse de, iyileşmemize, yolumuzu keşfetmemize sebep olan hediyeler. böyle bakmak daha iyi gelebilir.
Anlam kaybolmuyor. Sen değiştiğin için, eski anlamın artık sana söyleyecek bir şeyi kalmıyor.
Eskiden anlamlı gelen şeylerin şimdi anlamsız gelmesi de büyümenin bir parçası.