📍Ankara
❗️İstibdadın her türlü keyfi baskı ve zulmüne karşı birleşen işçiler kazandı, Doruk Madencilik işçileri kazandı.
🚩İşçi sınıfı bir cepheden daha zaferle ayrılıyor. İşçi sınıfının gerçek zaferine giden yol sermaye düzenine karşı Birleşik İşçi Cephesini kurmaktan geçiyor.
📢Madenler işçi denetiminde kamulaştırılsın!
📢Fabrikalar bankalar devletin, devlet işçinin!
#DorukMadencisiKazandı
"Bunlar büyüyecek, hepimiz karşılarında küçüleceğiz. Bunlara beyefendi diyeceğiz, önlerinde secde edeceğiz. Eğer insanlara bunu dayatıyorsanız yasalaştırın köleliği, biz de buna uyalım. Yüzlerce parti var sağından soluna, öfkeli olmanız!"
Açlık grevinin 3. günündeyiz.
#MadencininEliniTut
#HakkımıVerDorukMadencilik
Abdullah Çatlı, 7 tipli genci uykusunda katletmiş bir katil aynı zamanda büyük bir uyuşturucu baronuydu. Oktay Kaynarca ve Emel Müftüoğlu da geçen hafta uyuşturucudan gözaltına alınmıştı. Aynılar aynı yerde.
İlber Ortaylı’ya ağıt yakanların çoğu onun sınıfından değil; işçi ve çiftçi çocukları. Ama bir burjuva figürü sırf ‘Atatürkçü’ diye sahipleniyorlar. Oysa o, kendisini alkışlayan halka hep tepeden baktı ve küçümsedi. Bu ülkede insanların acilen sınıfını öğrenmesi gerekiyor.
İlber Ortaylı’nın ölümü sonrası zaten yaygın olan “aydın sorunu” artık bambaşka bir boyuta taşındı. Ülkenin halihazırda bir elin beş parmağını geçmeyecek kadar az aydını varken, İlber Ortaylı’yı da “aydın” statüsüne koydular.
İsterseniz dünyanın en iyi tarihçisi, en iyi fizikçisi, kimyacısı, yazarı ya da dilbilimcisi olun. Toplumun yaşadığı sorunları içselleştirip onun sözcülüğünü yapmadığınız, vicdanına ortak olmadığınız, halkın sorununu kendi sorununuz olarak görmediğiniz sürece bunun hiçbir anlamı yoktur. “En iyiler” statüsünde sadece “en” olabilirsiniz. Toplum unutur, -Celal Şengör’ün tabiriyle “İlber elit”demişti- Elitler unutmaz. Mesele tam da budur. Elitin unutmadığını, biz toplum olarak unutsak hiçbir şey kaybetmeyiz.
Farklı sınıflar olaylara farklı bakarlar.
Tarihçiler de sınıflara aittir ve neredeyse her zaman bu sınıfların dünya görüşünü yansıtırlar.
Her sınıf kendi ölüsüne ağlar, İlber efendi bizim sınıfın tarihçisi değildi.
Yası da, mezarı da karşı köyündür.