"bazi hikayeler vardir, sonunda hicbir veda olmadan, en buyuk veda yapilmistir aslinda. yarim kalanlar vardi, geride kalanlar. ileriye bakanlar vardi, ama hep kendini hatirlatanlar."
bugun bi arkadasim "cok guzelsin, bazen bir seyler konusurken lafi baskasina atip sana bakiyorum." dedi. bu bir iltifat degildi belki ama hayatimin en guzel cumlesiydi.
İlber Ortaylı'nın şubat ayında kaleme aldığı yazısından bir kesit:
"Pazar gecesi fenalaştım. Hasta bakıcı Sevim Hanım, Dr. Şevval Kanlı, hemşirelerden Tuğba ve Çağla hepsi birden seferber oldular. Zaman makinesine binebilsem Gazi Paşa’ya telgraf çekeceğim: Paşam, dört Türk kadını, ihtiyar moruk profesörü kurtardılar. İnkılaplar hedefine varmıştır."