Hayaller yıllarca bekler.
İlk kitabımı 42 yaşımda yayımladım. Çünkü insan hayallerine geç kalmaz; bazen yalnızca yeniden başlamaya cesaret etmesi gerekir.
📖 KIRIK MUCİZELER
Geç kalmadığını hatırlayan insanların hikâyesi.
https://t.co/eIzJWlE1AA
#KırıkMucizeler#KitapÖnerisi
@felsefebulvari İnsan bazen hayatı boyunca kazandıklarını sayarken, yolda neleri kaybettiğini unutuyor. Oysa asıl başarı, bütün kırılmalara rağmen vicdanını, merhametini ve insanlığını koruyabilmek.
@Leyladanyana Haklısınız, bazı yorgunluklar bir solukta geçmiyor. İnsan bazen hayatın hızından değil, omuzlarında birikenlerden yoruluyor. Neler yaşadığınızı bilmiyorum ama dilerim sizi yoran ne varsa zamanla hafifler. Bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey, biraz huzur...
@duygugogus35 İnsanın kendisine yapılan her kötülüğün hesabını sormaya çalışması, bazen ömrünü başkalarının yanlışlarına adaması demektir. Ama intikamdan vazgeçmek, haksızlığı kabullenmek değildir. Gerektiğinde sınırını çizip uzaklaşabilmek de bir güçtür. Her savaş kazanılmaya değmez.
@psikolojikses Sevmek bazen fedakârlık gerektirir ama insanın kendisini tüketmesini değil. Bir ilişkide sürekli veren taraf olmak, zamanla sevgiden çok görünmez bir yalnızlığa dönüşebilir. Çünkü insanı en çok yoran verdiği emek değil, o emeğin karşısında kendisini hiç görülmemiş hissetmesidir.
@UfukDemiray Bazı haksızlıklar unutulmaz, yalnızca hayatımızdaki yerleri değişir. Affetmek her zaman yeniden güvenmek ya da aynı kapıyı açmak değildir. Bazen insan, kendisine yapılanı unutmadan da yoluna devam eder. Çünkü huzur, geçmişi silmek değil, onun bugünü yönetmesine izin vermemektir.
@enginkahraman Geçmiş bazen yaşadıklarımızdan çok, kendimize yıllarca anlattığımız hikâyelerde saklıdır. Aynı hatıraya her dönüşümüzde biraz daha değişiriz. Belki de iyileşmek, geçmişi unutmak değil, o hikâyenin içinde kendimize artık başka bir yer açabilmektir.
@Icsel_Guc İnsanın gerçek gücü, karanlıktan hiç korkmaması değil, korkarken bile kendi ışığını söndürmemesidir. Çünkü bazen en büyük mücadele başkalarının karanlığıyla değil, o karanlığın içimizde bıraktığı izlerle verilir. Asıl cesaret, bütün bunlara rağmen aydınlık kalabilmektir.
Bir insan kaç kez kırılır da yine de hayata inanmayı başarır?
Bazı hikâyeler başarıları değil, vazgeçmeyişleri anlatır.
Peki ya sen, içindeki çocuğa en son ne zaman kulak verdin? İyi ki vazgeçmedin çocuk iyi ki..
@1adetpsikolog İnsanı en çok yoran, birinin değişmesi değil, belki de hiç tanımadığı birine yıllarca inanmış olduğunu fark etmesidir. Ama her hayal kırıklığı bir kayıp değildir. Bazen birinden uzaklaşmak, kendimize biraz daha yaklaşmaktır. Çünkü her vedanın ardında bir yenilgi yoktur.
@Icsel_Guc Hayatta dengede kalmak için hep ileri gitmek gerektiğini sanıyoruz. Oysa bazen durmak, soluklanmak, hatta geriye dönüp kendimize bakmak da yolculuğun bir parçasıdır. Önemli olan hiç düşmemek değil, her düşüşten sonra kendimize yeniden bir yol bulabilmektir.
@filizakcay91 Suçlu aramak kolaydır, çünkü insanı kendi sorumluluğuyla yüzleşmekten kurtarır. Oysa bir sorunu çözmek, önce anlamayı, sonra da gerektiğinde kendi hatasını kabul etmeyi gerektirir. Belki de olgunluk, haklı çıkmaya çalışmak yerine doğru olanı arayabilmektir.
@pskbetulaltun İnsan bazen söylediği bir sözü unutur ama o sözün bir başkasının içinde yıllarca yaşamaya devam ettiğini bilmez. Kırgınlıklar kadar, zamanında uzatılmış bir el de unutulmaz. Bu yüzden insan, başkasının hayatında nasıl bir iz bıraktığını düşünerek yaşamalı.
@GurbetYildirimm İnsan bu hayattan ne makamını ne servetini götürebiliyor. Geriye yalnızca dokunduğu hayatlar, bıraktığı izler ve başkalarının hafızasında kalan insanlığı kalıyor. Belki de asıl mesele ne kadar yükseldiğimiz değil, yükselirken kimleri ezmediğimizdir.
@edebiyatladunya İnsanın en büyük yoksulluğu, cebinin boş olması değil, vicdanının susmasıdır. Çünkü çıkarları uğruna her şeyi göze alan biri, kazandıklarının hesabını tutarken kaybettiği insanlığın farkına bile varmayabilir. Oysa bazı kayıpların telafisi yoktur.
@orwllianv5 İnsan bazen kendini anlatmaya çalışırken kendinden uzaklaşıyor. Herkes tarafından anlaşılmak mümkün değil, zaten gerekli de değil. Asıl huzur, başkalarının gözünde nasıl göründüğümüzden çok, kendi vicdanımızla baş başa kaldığımızda ne hissettiğimizde saklı.
@sivriikalemler Dünya bizi düşünmüyor olabilir ama biz dünyayı ve birbirimizi düşünmek zorundayız. Hayatın bize bir anlam sunmasını beklemek yerine, yaşadıklarımızla o anlamı inşa ediyoruz. Belki de insan olmanın en büyük sorumluluğu, kayıtsız bir dünyada duyarlı kalabilmektir.
@odypedia1 İnsan bazen gerçeği söylediği için değil, başkalarının yüzleşmek istemediği şeyleri görünür kıldığı için sevilmez. Çünkü bazı hakikatler yalnızca düşünceleri değil, yıllarca sığınılan bahaneleri de yıkar. Yine de hakikati savunmak, kendimizi sorgulamaktan vazgeçmemektir.
@felsefebulvari Acı insanı derinleştirebilir ama her acı insanı bilgeleştirmez. Kimi yaşadıklarından merhamet çıkarır, kimi öfke. Belki de insanı anlamlı kılan çektiği acılar değil, o acılardan sonra başkalarının yarasına nasıl dokunduğudur.