سرایه دار بوفهی مدرسه به من ساندویچ و غذا نمیفروخت. میگفت تو مسیحی هستی و نجسی. ناظم یه بار گفت بعد مرگ میرم جهنم. گفتم الان تو جهنم ام. ۸ سالم بود. با چوب صدتا زد رو دستم. پایین دیوارا مرمر بود و سرد. دستم رو بعدش میزاشتم اونجا خنک بشه. ۱:۲۵ شبه الان و یاد اون سالها و بیخوابی
خواب دیدم همه بخاطر جراحی زیبایی شبیه همند. هیچکس نمیتونه شخص دیگری رو تشخیص بده. برای همین کد ملی آدمها مثل پلاک رو پیشونی و پشت گردنشون خالکوبی شده بود. تلویزیون تبلیغ جراحی و سوادآموزی داشت. یک شخصی در تلویزیون میگفت سوادآموزی کمک کرده کد ملی خانوادهش رو بخونه و تشخیصشون بده.
گذران وقت در قصر ذهن برای من بهتر از گذران وقت در واقعیت است. اخیراً تونستم در طبقه بالای کتابخانه یک ماز بسازم با چلچراقی که بدون راهنمایی من حرف میزنه. کمک میکنه از ماز رد شوم.
در راستای یأس من بیشتر به عمق ذهنم پناه میبرم. از قدیم در ذهنم کتابخونه میساختم و در اونجا کتاب مینوشتم در ذهنم بجای خوندن. بعد از ۲۰۱۳ کمتر رفتم در ذهن چون بخشی از قصر ذهنم بدون خواستم تغییر کرد و ربات سفیدی اومد در ذهنم که ساختهی ذهن من نبود. اخیراً کنترل قصر دوباره دستم اومد.
برنامهی دیگه ای که علاوه بر ثبت خواب دارم جدا شدن از واقعیت است. به صورت طبیعی یا مصنوعی
شبیه هذیان ولی با حظ (خوشی و بهره)
اسمش رو گذاشتم (حظیان)
حظیان شماره ۳:
با اورکا (نهنگ قاتل) حرف زدم و گفت:
رندوم، رندوم نیست.
خواب دیدم در یک کلبه تَه جنگل احضار روح کردم با دوستان. از روح پرسیدم آدمهای خیلی زیادی در تاریخ تو منهتن مردن. چرا باید احضار روح در جایی باشه که در طول تاریخ صدهزارم منهتن آدم توش زندگی کرده. روح گفت تو شهر آدمها اعتقاد ندارن مسخره میکنن. ما فقط جاهای خیلی خلوت ظهور میکنیم.
از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۲ بیشتر از شصت تا اجرای تأتر بوده که به شکلی در اونها کار کردم. موسیقی، آهنگسازی، نوشتن، بازی و …
به پنجاه تاش افتخار میکنم و بیست تاش رو سر تعظیم فرود میارم به نویسنده ها و کارگردانهاش و همهی عواملش. اینا چه ویدیو هایی هستن که از تاتر ایران الان میاد بیرون؟؟؟