Bir akşam kendimi çok kötü hissettim.
Birine ulaşsam belki iyi gelirdi.
Ama kimseyi aramadım.
Bir gece korkuya kapıldım.
Birine “İyi değilim” demek istedim.
Yazdım, sonra sildim.
Bir gün içimde ne varsa taştı.
Söylenecek çok şey birikmişti.
Yine de sustum, kimseye anlatmadım.
ruh daralmasi da bi yerden sonra nimet. allah'in kendisinden baska hic bir seyin bizi mutlu edemeyecegini farketmemizi bu sekilde sagladigini dusunuyorum. dunya tum genisligine ragmen dar geldiginde, siginilacak tek limanimizin sen oldugunu anlama nimetinden dolayi, hamdolsun
hayat böyledir. insan peşine düştüğü şeyden mahrum kalır, çok sevdiği ile sınanır, korktuğu ile yüzleşir. nerede duygu yoğunluğun varsa tam isabet derdin orada birikir.