https://t.co/TKpe09oF1B
من دیگر نمیدانم برای شنیده شدن باید چه کار کنم…
چهار سال است در باتلاق ترکیه گیر کردم . با چشمی که در اعتراضات ایران برای همیشه از دست دادم، با خانوادهای که مسئولیت زندگیشان روی دوش من است و با آیندهای که هر روز مبهمتر میشود.
بارها حرف زدم، نوشتم، مدرک نشان دادم، درخواست کمک کردم و درهای زیادی را کوبیدم. از رسانهها گفتم، از نهادهای حقوق بشری گفتم،و از کسانی که ادعای حمایت از انسانهای آسیبدیده دارند.
اما هنوز اینجا هستم؛ با همان زخم، همان مشکلات و همان سؤال بیجواب:
آیا واقعاً صدای من به جایی نمیرسد؟
من از کسی ترحم نمیخواهم. نمیخواهم کسی برایم اشک بریزد و بعد فراموشم کند. من فقط میخواهم رنج یک انسان و خانوادهاش دیده شود؛ انسانی که بهای ایستادن و اعتراضش را با چشمش پرداخت کرده و حالا برای ساختن یک زندگی امن برای فرزندان خردسالش ، در غربت تقلا میکند.
دردناک است که گاهی احساس میکنی برای دیده شدن باید فریاد بزنی، آنقدر فریاد بزنی تا صدایت هم از بین برود.
من هنوز حرف دارم، هنوز حقیقتی برای گفتن دارم و هنوز امیدوارم روزی کسی به جای عبور کردن از کنار صدایم، لحظهای بایستد و آن را بشنود.
اگر صدای من را میشنوید، اجازه ندهید این صدا در سکوت گم شود.
گاهی یک بازنشر، یک معرفی یا رساندن صدای یک انسان به گوش فردی که قدرت کمک دارد، میتواند مسیر زندگی یک خانواده را تغییر دهد
لینک حمایت از گوفاندمی
https://t.co/TKpe09oF1B
آنها ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۴ در بورگناشتاکِ سوئیس ازدواج کردند. مراسم خیلی خصوصی بود و در یک کلیسای کوچک کوهستانی برگزار شد، نه چیزی شبیه عروسیهای پرزرقوبرق هالیوود. خود آدری در نامهای قبل از مراسم نوشته بود: «عروسی در یک کلیسای کوچک و با صبحانهای ساده بعد از آن برگزار میشود.»
بازیگر از نفسافتادهی گدار و همسر سابق رومن گاری. یکی از زیباترین زنانی که دیدم. ۴۱ سالش بوده و نه روز ناپدید میشه، کنار جنازهش این یادداشت رو پیدا میکن که خطاب به پسرش نوشته: "«ببخش، من دیگر نمیتوانم با اعصابم زندگی کنم!»
انسان تو لحظهی مرگ بیشتر از هرچیزی نگران فرزندشه
این میکروب تکسلولی مغز ندارد، ولی وقتی زیر یک حباب گیر میکند، ترفند چرخیدن را امتحان میکند و بالاخره موفق میشود فرار کند.
اگر بدون مغز میشود مسئله حل کرد، پس هوش دقیقاً کجاست؟