یه پسریچهی ۸-۹ ساله با چراغ قوه چهاربار دور زمینو توی خاک و چمن دنبال عروسک بندانگشتی خواهرش میگشت که ناراحت نباشه
آخ عزیزم من این تنگی دلم رو چطوری توضیح بدم؟ چطوری آروم کنم؟
اما تو عزیزم!
نه قایقی ساخته بودی، نه سازی در دستت بود و نه ترانهای بر لبت. نه تولدی که کسی برایت گرفته باشد. نه فیلمی از موتورسواری نه لحظهای از رقصیدنت؛ گویی زندگی پیش از آنکه به تو برسد، از کنارت گذشته بود.
از تو، چیزی نماند جز چند عکسِ تکراری، یادگارِ یکبار سفر به شمال.
اخوند میتونه با لفظ حفظ انرژی زنانه تمام دستاوردهای فمنیسم رو پس بگیره و آموزههای اسلام رو بکنه تو کونتون قشنگ. ای وای پرنسس چرا باید بحث سیاسی کنه و رای بده. پرنسسو چه به استقلال مالی. پرنسس و انرژی زنانهش چه به استرس درس و دانشگاه. وای پرنسسو چه به رانندگی اصلا وقتی خونه هست.
چیزی که خیلی بین جامعه ایرانی آزارم میده اینه که میبینم آدما تو اجتماعای خیلی کوچیکی که میتونن با کنشهای اعتراضی درست حقشون رو بگیرن(مثلا فضای کار)، از ترس و مصلحت سکوت میکنن و میذارن بهشون ظلم بشه، بعد همونا میخوان یک نظام بزرگتر رو عوض کنن!
↓
گریه کردن برام یک فعالیت عادی شده. مثل سر خاروندن یا خمیازه کشیدن. وسط هر کاری میاد سراغم. وسط غذا خوردن چشمم میافته به ویدئوهای چهلم و گریه و اشک بیهوا شروع میشه و تموم میشه تا چند دقیقه دیگه، یه ساعت دیگه، یه روز دیگه، یه سال دیگه، ده سال دیگه و دوباره شروع میشه.