@ErKripaShankary Adam çok soğukkanlı, direkt kaldırıp içeri alıyor. İnsan bu durumda yakınıni görse çıldırır, bağırır yardım ister. İçeriye ilk giren adam bile dışarı çıkmadı.
Hoca sınıfa baktı ve sordu:
— “Bu sınıfın en tembel öğrencisi kim?”
Herkes, en solda, en önde oturan Of’lu Yılmaz’ı gösterdi.
Sonuçta notları en düşük olan oydu.
Burası Boğaziçi Üniversitesi, İngilizce hazırlık sınıfıydı.
Yılmaz biraz çekingen bir şekilde etrafına baktı, toparlandı.
Hoca başını salladı:
— “Hayır,” dedi.
— “En tembel o değil.”
Sınıf şaşırdı.
— “Yılmaz çalışıyor,” dedi hoca.
— “Elinden geleni yapıyor.”
— “Altan en tembel. Belki ortalaması yüksek ama çalışmıyor. Ödev yapmıyor.”
Bir an durdu, sonra devam etti:
— “Peki, en başarılı kim?”
Herkes etrafa baktı.
Bir yanda Türkiye 6’ncısı,
öbür yanda 9’uncusu vardı.
Tam 6’ncıyı seçeceklerdi ki hoca yine sözü kesti:
— “Hayır,” dedi.
— “Aranızda Anadolu’dan gelip bu okulu kazanan arkadaşınız var ya, Yılmaz… Derecesi yok belki ama en başarılı olan odur.”
Tam o sırada kapı çaldı.
Burcu derse girdi.
Kampüs içinde, sadece 200 metre ötede yurtta kalmasına rağmen yine geç kalmıştı.
Gözleri şişti…
Belli ki yine ağlamıştı.
Hoca sordu:
— “Okula en yakın oturan kim?”
Herkes Burcu’yu gösterdi.
Diğerleri iki otobüsle geliyordu.
Hoca sınıfa döndü:
— “Bakın,” dedi.
— “Burcu ailesinden uzakta.”
— “Yeni bir hayata uyum sağlamaya çalışıyor.”
— “En yakın görünen, aslında en uzakta olandır.”
Sonra sesi ciddileşti:
— “Şu an 17–18 yaşındasınız.”
— “Bunu çok sonra anlayacaksınız.”
— “Birini dürüst sanırsınız…
Ama imkânı olsa, fırsat bulsa neler yapar, bilemezsiniz.”
— “Birini merhametli sanırsınız…
Ama cesur değildir; korkudan merhametlidir.”
— “Birini zengin sanırsınız…
Ama daha az parası olduğu hâlde daha çok yardım eden kişi, daha zengindir.”
“Bu okula en çok destek olanlar, burs verenler; en varlıklı mezunlarımız değildir.”
— “Bir makama gelen kişi,
gerçek bir lider olduğu için değil;
kontrol edilebilir görüldüğü için de orada olabilir.”
Yıllar geçti…
Yılmaz mı?
Amerika’da yazılımcı oldu.
Çalışkanlığıyla yükseldi.
Orada bir hayat kurdu.
Hayat, görünenlere göre karar vermez.
Şartlara bakar.
Niyete bakar.
Kimin neyi aştığına bakar…
Bu hikâye, öğrenciler arasında eşitliğin görece daha fazla olduğu 90’lı yıllardan.
“O dönem yaşanmışlık dersi veren bazı hocalarımızın bugün kampüse dahi adım atamıyor olması, üniversitenin geçirdiği dönüşümü gösteriyor.”
Bugün sizce eşitlik var mı? Yoruma yaz.
Birini ya da kendini acımasızca eleştirmeden önce, hangi şartlara sahip olduğuna bakmamız gerektiğini sen de düşünüyorsan, hemen paylaş.
@gulbenergen Depremden ölen olsa adamlar harakiri yaparlar, o kadar onurluluar! Geçen bir ivdeoda gördüm, zam yapmak zorunda kaldık diye bile özür diliyorlardı, hep birlikte saygıyla eğiliyorlardı.
🔴 Bir polis memurunun Öcalan’la görüşen AKP ve MHP’ye sitemi, adeta Türkiye’nin gündemine bomba gibi düştü:
▪️Bu süreç başladığından beri uyku uyuyamıyorum.
▪️Burada her zaman son sözü Türk milleti söyler.