Skorrogan Skontar

Just a simple man. He/Him.

[W sieci Raczyńskiej @raczynska_m]

Co za historia❗️❗️
Halo, Netflix. Może serial❓️
Cała historia w linku w pierwszym komentarzu⤵️
▶️Sztuka słuchania u Raczyńskiej https://t.co/PjXUj3IeH7

[Brigitte Angelini @brigitte_angeli]

Espagne : Un agriculteur a trouvé un « changement climatique » dans l'un de ses champs de blé.

[Historia Fotografią Pisana @Jan34733995]

02.09.2026 r. - w Turcji przeprowadzono naloty na agentów Mosadu w różnych lokalizacjach, co doprowadziło do schwytania dużej liczby izraelskich agentów, przy pełnym poparciu opinii publicznej.

... dlaczego takich akcji nie ma w Polsce?!

[RadioGenoa @RadioGenoa]

Religious war in Britain is inevitable; it is only a matter of time.

[Grzegorz Jankowski @GrzegorzJanko12]

PREZYDENT ZAWETOWAŁ CZĘŚĆ USTAW

Ale ja się tutaj z panem prezydentem akurat zgodzę. E-dziennik, co tu mówić? PESEL. Taka sprawa jak PESEL. Ty, ja, każdy z nam musi sam dbać o swój własny PESEL. Bo jak ci gwizdną PESEL, ukradną, to ci jakiś kredyt wezmą, czy coś. Państwo w ogóle o to nie dba. Przepraszam, to jest państwowy numer, nadany przez państwo mnie. I niech państwo o to dba, żeby nikt na to nie mógł wziąć kredytu potem. To nie jest do diabła moje zmartwienie, że ktoś mi ukradł PESEL. Zastrzegajcie PESELe, pilnujcie PESELi, nie ujawniajcie PESELi, uważajcie na te dane osobowe, itd. Jak to jest, że duży, ogromny bank, jeden, drugi, trzeci, które maja tam jakąś licencję państwa mogą udzielić kredytu na PESEL czyjś skradziony? Ja mam się o to martwić? Niech państwo się martwi. A co dopiero e-dziennik. Jak 19 000 000 nazwisk wyciekło z tego systemu informatycznego dotyczącego zdrowia, to ja się nie dziwię. Ja się nie dziwię, naprawdę. To oni e-dziennika upilnują? He, upilnują. Jak ja mam o PESEL własny dbać? O własne rekordy w systemie zdrowotnym mam dbać?

#PunktWidzeniaJankowskiego @PolsatNewsPL

[Łukasz Kolada @lukasz_kolada]

Brawa dla tej jedynej Pani, która podczas ukraińskich obchodów Dnia Niepodległości w Lublinie miała jaja, żeby głośno przypomnieć o tysiącach Polaków wymordowanych na Wołyniu!

Reszta stała i udawała, że temat nie istnieje. Ona jedna nie dała się wcisnąć w tę poprawnościową papkę. Szacunek. 🇵🇱

[TVN24 BiS @TVN24BiS]

Cena pojedynczego zakładu Lotto wzrosła z trzech do pięciu złotych.

https://t.co/wLOSeMBuEt

[ₖₐᵣₘₑₗₒwy ₘₐᵣₖᵢz 🏴‍☠️ @Borys61581538]

gosc z kalkulatorem rozjebal tuska i domańskiego w 5:56min 😂

[MDGR @Mdgr170]

Rok 1978!
Dlaczego FSO nie istnieje?

[Aleks 🇵🇱 @Aleksreakcja]

Jeśli to prawda, to jesteśmy w czarnej d… Sytuacja jak za PRL: chłam na rynek wewnętrzny, wysoka jakość na eksport

[ZAM Haber @ZamHaberAjans]

Kiralık ev fiyatlarındaki artışlar vatandaşların tepkisini çekmeye devam ederken, ev arayan bir vatandaş kira fiyatlarına isyan etti:

🔹 “Fiyatlara bakın. Baktığım yer muhteşem bir yer değil.”

🔹 “2+1 kiralık ev hayal. Bakın, 1+1 bile hayal olma yolunda ilerliyor. Fiyatlar asgari ücretin çok üstünde.”

🔹 “Bu nasıl bir şey? Bunu kim yapıyor?”

[farmer.pl @farmer_pl]

Ukraina złożyła do Komisji Europejskiej wniosek o 220 mln euro bezzwrotnej pomocy dla rolników w warunkach wojny i blokady eksportu morskiego.
https://t.co/2jnMEUeY0J

[NowyŚwiat24 @NowySwiat24]

Praworządność i standardy, jak my je rozumiemy. 60-letni rolnik, zatrzymany i aresztowany natychmiast na 3 miesiące. Radny PO, lekarz Dawid Kacprzyk, do tej pory nawet nie przesłuchany. Różnica? Ten pierwszy nic nie wie o układach w partii rządzącej. Ten drugi, wie bardzo dużo.

[ᴸ’ᴬᵁᴿᴬ @LauraVickersTM]

Z cyklu: "Nic nie jest takie na jakie wygląda", dzisiaj -
Solidarność czyli amerykański zryw CIA.

W sierpniu 1980 roku, kiedy w Stoczni Gdańskiej wybuchł strajk, który miał rzekomo zmienić bieg historii, świat ujrzał nowego mesjasza.

Lech Wałęsa, elektryk z wąsem, skaczący przez płot, z różańcem w ręku, Matką Boską w klapie marynarki i krzyżem na piersi, stał się natychmiast ikoną. Tłumy wiwatowały, zachodnie kamery kręciły, a legenda o „robotniku, który obali komunizm” zaczęła się pisać sama. Nikt wtedy nie pytał, skąd ten człowiek wie, co robić, kto mu podpowiada, kto go finansuje i kto stoi za kulisami. Wystarczyło, że miał charyzmę, wąsy, ogromny długopis i umiejętność mówienia prostym językiem.

Polacy rzucili się na tę bajkę jak głodne psy na kość. I do dziś nie potrafią jej puścić, choć dokumenty krzyczą, że ich bohater z 1980 roku już dziesięć lat wcześniej był Bolkiem - kapusiem i tajnym współpracownikiem SB, który pisał donosy na kolegów i brał za nie pieniądze.
Ale po co sprawdzać? Lepiej klaskać, śpiewać i wierzyć, że historia zaczyna się od skoku przez płot, którego tak naprawdę nie było. Była za to "podwózka" motorówką sterowaną przez kmdr. Kobylańskiego.

Polska nie wyzwoliła się w 1989 roku. Została przejęta. Przejęta systematycznie, metodycznie, z chirurgiczną precyzją i z takim samym chłodnym, bezlitosnym cynizmem, z jakim amerykańska maszyna geopolityczna przez dekady przejmowała kraje od Iranu w 1953, przez Gwatemalę, Chile, Indonezję, aż po Ukrainę dekady później. To, co w podręcznikach, w telewizyjnych uroczystościach, w kazaniach, w pijackich toastach i na szkolnych akademiach nazywa się „zwycięstwem narodu”, „duchem Solidarności” i „cudem wolności”, było w rzeczywistości jedną z najbardziej udanych, najtańszych i najbardziej eleganckich operacji zmiany reżimu w historii CIA. Polska po 1989 jest produktem USAID, NED i Langley. Reszta to legenda, którą karmiono miliony ludzi, żeby nie zadawali niewygodnych pytań, nie liczyli pieniędzy, nie otwierali teczek i nie zauważyli, że zostali użyci, wykorzystani, oszukani i sprzedani. A legenda ta opiera się na świętej rodzinie bohaterów, której naiwni, infantylni, zakłamani Polacy do dziś składają ofiary z własnej godności, własnej pamięci, własnego rozsądku i własnej przyszłości. I robią to z taką żarliwością, że aż żal patrzeć.

Przedstawmy aktorów:

Zacznijmy od szpicla Bolka, bo bez Bolka cała konstrukcja się sypie i zostaje tylko naga, żałosna prawda. Lech Wałęsa, legendarny elektryk, symbol narodu, laureat Nobla, człowiek, którego twarz wisi w szkolnych salach, którego imię wymawia się z nabożeństwem, którego pomniki stawiają i przed którym klęczą. Dokumenty z szafy Kiszczaka, potwierdzone ekspertyzą grafologiczną Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. Sehna, nie pozostawiają żadnych złudzeń, żadnej furtki, żadnego miejsca na wymówki. W grudniu 1970 roku, tuż po masakrze robotników na Wybrzeżu, Wałęsa podpisał zobowiązanie do współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa jako tajny współpracownik „Bolek”. Pisał donosy własną ręką. Brał pieniądze. Pokwitowania na łączną kwotę ponad jedenastu tysięcy złotych z lat 1971–1974 noszą jego pismo. Donosił na kolegów ze stoczni, na ludzi, z którymi pracował, z którymi pił wódkę, z którymi dzielił niedolę, na tych, którzy mu ufali. Był oceniany przez oficerów SB jako punktualny, zdyscyplinowany, chętny, pomysłowy, skrupulatny. Wyrejestrowano go w 1976 z powodu „niechęci”, ale teczka już istniała. Gdy został prezydentem, dwa razy wypożyczał materiały na swój temat z UOP i oddawał je już zdekompletowane.
Akta znikały.
To nie jest oszczerstwo komunistów,
nie jest „służbowa prowokacja”,
nie jest „zemsta esbeków”,
nie jest „fałszerstwo”. To są dokumenty, które IPN uznał za autentyczne po wielomiesięcznych badaniach. Mit elektryka, który sam, czystymi rękami, bez skazy, obalił komunizm, rozpada się w pył w momencie, gdy otwiera się teczkę.
Wałęsa nie był ani czystym bohaterem, ani nieugiętym antykomunistą. Był człowiekiem, który w kluczowym momencie historii miał za sobą epizod agenturalny i który później stał się idealną, plastyczną, wygodną twarzą dla zachodnich strategów. Amerykanie nie potrzebowali świętego. Potrzebowali kogoś, kto potrafił zebrać tłum, kto miał charyzmę prostego robotnika i kto był wystarczająco giętki, by dać się prowadzić, wykorzystać i odstawić, gdy przestanie być potrzebny.
Dostali Bolka. I wykorzystali go do cna. A Polacy do dziś bronią go z pianą na ustach, bo bez Bolka ich bajka o samodzielnym zwycięstwie traci cały fundament. I lepiej bronić kłamstwa niż przyznać się do naiwności.

Jan Paweł II. Papież-Polak, którego pielgrzymka w 1979 roku naprawdę wstrząsnęła krajem. Tłumy, „Nie lękajcie się”, przebudzenie, łzy, krzyże, nadzieja, śpiewy. To wszystko było. Ale od momentu, gdy Reagan i Casey zaczęli budować sojusz z Watykanem, papież stał się elementem większej, zimnej, kalkulacyjnej operacji.
CIA dostarczała Watykanowi informacje wywiadowcze. Pieniądze, sprzęt, drukarnie, radiostacje szły do Polski kanałami, w których uczestniczyli księża. Kazania Popiełuszki rozprowadzano z pomocą amerykańską. To nie była czysta duchowa misja. To była współpraca dwóch antykomunistycznych potęg, z których jedna miała atomówki, satelity i dolary, a druga - autorytet moralny i sieć parafii.
Papież nie był agentem CIA. Był jednak sojusznikiem, którego Watykan i Waszyngton wykorzystali do wspólnego celu: osłabienia ZSRR. Mit papieża, który sam, mocą wiary i słowa, obalił komunizm, jest wygodny, bo pozwala Polakom wierzyć, że to oni i ich religia wygrali. Prawda jest bardziej prozaiczna i bardziej okrutna: amerykańska maszyna potrzebowała symbolu o ogromnej sile oddziaływania, a Wojtyła idealnie się nadawał.
Użyli go.
On się na to zgodził, bo cele się pokrywały. A Polacy do dziś klęczą przed tą legendą, nie chcąc zauważyć, że byli tylko jednym z wielu teatrów działań, w których ich papież odegrał rolę, jakiej od niego oczekiwano. I wolą klęczeć niż myśleć.

Ronald Reagan. Amerykański prezydent, który nazwał ZSRR imperium zła i który 4 listopada 1982 roku podpisał presidential finding autoryzujący operację QRHELPFUL. To właśnie pod jego rządami CIA pompowała do Polski około dwudziestu milionów ówczesnych dolarów - w dzisiejszych pieniądzach blisko czterdziestu milionów. Pieniądze, farby, papier, powielacze, radiostacje, sprzęt do drukowania ulotek, kamery, później nawet komputery. Wszystko szmuglowane przez Europę Zachodnią, przez związki zawodowe, przez pośredników, przez „szlaki szczurze”.
NED dołożył kolejne około dziewięciu milionów. To nie były drobne. W najczarniejszych latach stanu wojennego, gdy Jaruzelski i KGB starali się zdusić podziemie, amerykańskie wsparcie pozwoliło Solidarności przetrwać. Bez tego podziemie mogłoby się rozpaść, stracić zdolność do systematycznej działalności, zamienić się w garstkę zdesperowanych osób.
Reagan nie był jednak rycerzem na białym koniu, który z miłości do Polaków postanowił ich wyzwolić. Był prezydentem, który prowadził zimną wojnę i który rozumiał, że Polska jest najsłabszym ogniwem bloku sowieckiego. Osłabić Moskwę przez Warszawę - to była kalkulacja, nie romantyzm. Operacja QRHELPFUL była tania, skuteczna i niegroźna nuklearnie. Idealna. Reagan dostał to, czego chciał. Polacy dostali legendę o amerykańskim przyjacielu, który ich kochał. I wciąż w nią wierzą, bo wygodniej wierzyć w miłość niż w interes.

Margaret Thatcher, żelazna dama, teacher wolnego rynku i nieugięta antykomunistka. W polskiej legendzie stoi ramię w ramię z Reaganem jako ta, która pomogła nam się wyzwolić. Thatcher naprawdę nie znosiła komunizmu i naprawdę naciskała na sankcje. Ale jej rola w polskim „cudzie” była dokładnie taka sama jak Reagana: geopolityczna.
Wielka Brytania wspierała amerykańską linię, bo osłabienie ZSRR leżało w interesie Londynu. Thatcher nie płakała po nocach nad polskimi robotnikami. Widziała w Polsce szansę na dalsze drenażowanie sowieckiego imperium. Gdy po 1989 roku Polacy z rozrzewnieniem wspominają jej wizyty i słowa wsparcia, zapominają, że ta sama Thatcher bezwzględnie niszczyła brytyjskie górnictwo i związki zawodowe u siebie, zostawiając całe społeczności na pastwę losu, bez pracy, bez przyszłości, bez litości. Wolność dla Polaków była pięknym hasłem, dopóki służyła brytyjskim i amerykańskim interesom.
Gdy interesy się skończyły, skończyła się też czułość. A Polacy dalej powtarzają jak mantrę, że „Thatcher nas kochała”, bo wygodniej wierzyć w miłość niż w interes. I wciąż nie rozumieją, że nie byli nawet pionkiem.

I wreszcie Michaił Gorbaczow. Perestrojka, głasnost, „nowe myślenie”. W polskiej naiwnej narracji Gorbaczow to ten dobry komunista, który pozwolił Polsce odejść, bo zrozumiał ducha czasu i nie chciał krwi. To wzruszająca, dziecinna, upokarzająca bajka.
Gorbaczow próbował ratować ZSRR, a nie go likwidować. Reformował system, żeby go uratować przed upadkiem. Gdy Polska, Węgry i reszta zaczęły się wyłamywać, Gorbaczow nie miał już siły ani woli, żeby wysłać czołgi. Nie dlatego, że nagle pokochał wolność. Dlatego, że imperium m. in. w skutek wojny w Afganistanie, było na skraju bankructwa, a Amerykanie i Zachód prowadzili skuteczną wojnę ekonomiczną i informacyjną. Gorbaczow stał się wygodnym kozłem ofiarnym i jednocześnie alibi. Polacy mogli sobie wmawiać, że to on nam pozwolił, zamiast zauważyć, że Amerykanie systematycznie wypychali Sowietów z Europy Środkowej. Wygodna ściema. I jak każda ściema, działa do dziś, bo Polacy wolą ściemę od prawdy. I wolą ją bronić z pianą na ustach.

Skoro poznaliśmy już wszystkich aktorów tej operacji - skupmy się na meritum. Sercem amerykańskiej operacji w Polsce była właśnie QRHELPFUL.
Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku Solidarność została zdelegalizowana, a tysiące działaczy internowanych. Przez prawie rok Amerykanie ograniczali się do sankcji i retoryki. Dopiero 4 listopada 1982 Reagan autoryzował tajny program. Cel był świadomie ograniczony: nie obalać rządu Jaruzelskiego siłą, lecz utrzymać przy życiu struktury opozycji, poprawić ich zdolność komunikacyjną z społeczeństwem i ze światem zewnętrznym oraz zwiększyć presję na władze PRL, by złagodziły represje.

Pieniądze i sprzęt nie szły bezpośrednio z rąk oficerów CIA do działaczy. Amerykanie świadomie korzystali z istniejących sieci przemytniczych w Europie Zachodniej - Francja, RFN, Belgia, Szwecja, Włochy. Materiał przechodził przez wiele rąk, zanim trafił do Polski. Dzięki temu nawet gdy SB lub KGB coś przechwyciły, trudno było udowodnić amerykańskie pochodzenie. Operacja była zaprojektowana tak, by ręka Waszyngtonu pozostała niewidoczna.
I pozostała.
To był majstersztyk. Tani, skuteczny, niewidzialny.

W 1983 roku, w pierwszym pełnym roku działania, CIA przeznaczyła około półtora do dwóch milionów dolarów: sześćset tysięcy na urządzenia łączności, trzysta tysięcy na materiały drukarskie, sto tysięcy na pomoc dla rodzin internowanych, ponad pół miliona dla członków Solidarności na emigracji i ponad czterysta tysięcy na propagandę. W kolejnych latach dodano kamery wideo i komputery. Kluczowymi beneficjentami były Tygodnik Mazowsze (jeden z najważniejszych tytułów podziemnych, drukowany w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy), Radio Solidarność oraz liczne niezależne wydawnictwa.
Całkowity koszt QRHELPFUL w latach 1983–1991 wyniósł mniej niż dwadzieścia milionów ówczesnych dolarów. NED dołożył około dziewięciu milionów, z czego spora część szła przez AFL-CIO. To była największa pojedyncza zewnętrzna pompa tlenu dla polskiego podziemia w najtrudniejszym okresie. Bez niej struktury mogłyby się znacząco skurczyć, stracić ciągłość, zamienić się w zbiór lokalnych, słabo skoordynowanych grupek.
Amerykanie nie stworzyli Solidarności.
Ale w krytycznym momencie dostarczyli jej tlenu, bez którego oddychanie byłoby znacznie trudniejsze. I zrobili to tanio, skutecznie i bez rozgłosu. Potem, gdy już nie było potrzeby tajemnicy, przeszli na jawną formę. I wtedy pieniądze zaczęły płynąć jeszcze szerzej - prosto do prywatnych kieszeni.

Gdy w 1989 roku komunizm w Polsce runął, Amerykanie nie wycofali się z satysfakcją. Wręcz przeciwnie. Weszli pełną parą, otwarcie, z walizkami pełnymi pieniędzy i z gotowymi scenariuszami. SEED Act, USAID, Polish-American Enterprise Fund. Setki milionów dolarów. Sam Enterprise Fund dostał około $240M -$250M na inwestycje w prywatyzowane przedsiębiorstwa.
Fundusz stabilizacyjny złotego, szkolenia menedżerów, granty dla mediów, NGO-sów, związków, „społeczeństwa obywatelskiego”. USAID finansowało projekty aż do 2000 roku i później. Lista jest długa i szczegółowa: od funduszy przedsiębiorczości po wsparcie „budowy demokracji”, od prywatyzacji banków po granty dla redakcji. Fundusz Solidarności, który miał eksportować polskie doświadczenie dalej na wschód, współpracował z USAID. Polska stała się nie tylko odbiorcą, ale też eksporterem amerykańskiego modelu zmiany reżimu. Najpierw was przerobili, potem kazali wam przerabiać innych. I robiliście to z uśmiechem na twarzy, nie zauważając, że to właśnie wtedy prawdziwe pieniądze zaczęły spływać do prywatnych kieszeni tych, którzy umieli się ustawić.

A żeby nie było żadnych wątpliwości, wystarczy spojrzeć na tabele. Strony z listami projektów USAID finansowanych w Polsce do roku 2000. Dziesiątki, setki pozycji.
Granty na „demokrację”,
na media,
na NGO-sy,
na szkolenia,
na prywatyzację,
na „społeczeństwo obywatelskie”,
na wszystko, co miało uformować nową Polskę według amerykańskiego przepisu. Nie ma tam żadnej tajemnicy. Są konkretne kwoty, konkretne instytucje, konkretne cele.

Polska po 1989 to nie był kraj, który sam się budował. To był kraj, który był budowany za amerykańskie pieniądze, według amerykańskich priorytetów i przez ludzi, którzy wiedzieli, skąd te pieniądze płyną.

„Post-1989 Poland is a product of USAID. No other way to put it. Solidarity was one of the CIA’s first successful color revolutions. These are just some of the projects financed until the year 2000. Nice takeover of a country.” - M. Krupa

Polski Fundusz Solidarności – ta rzekoma duma narodowa eksportująca „polskie doświadczenie” – jest partnerem USAID. W ostatnich latach pomoc amerykańska znów poszła mocno w górę, bo Polska stała się lojalnym, antyrosyjskim pieskiem Departamentu Stanu i CIA w regionie.
Żadnych niedomówień.
Żadnych metafor.
Po prostu faktura na przejęcie kraju. A naiwni Polacy dalej udają, że tego nie widzą, bo wolą legendę o samodzielnym zwycięstwie niż rachunek, który im wystawiono.

Pieniądze płynęły szerokim, systematycznym strumieniem. Do podziemia w latach osiemdziesiątych - przez pośredników, na drukarnie, radiostacje, ulotki, pomoc rodzinom, utrzymanie struktur.
Po 1989 - otwarcie, przez USAID, NED, fundusze przedsiębiorczości, granty dla mediów i organizacji.
Wśród beneficjentów znalazły się zarówno struktury wywodzące się z Solidarności, jak i nowe elity, które szybko nauczyły się poruszać w sieci zachodnich pieniędzy. Prywatyzacja, którą Amerykanie tak gorąco wspierali i którą finansowali, stworzyła warunki do błyskawicznego bogacenia się tych, którzy mieli dostęp do informacji, kontaktów i kredytów. Nie chodzi tu o klasyczne łapówki w stylu walizki z gotówką przekazywanej agentowi w bramie. Chodzi o system, w którym dostęp do grantów, kredytów, szkoleń, stypendiów i kontaktów z zachodnimi instytucjami stał się nową walutą władzy i majątku. Ci, którzy umieli się w tym poruszać, wygrali. Reszta dostała narrację o wolności, dostali bezrobocie, rozwalone PGR-y, zamknięte fabryki i czekanie w kolejkach do urzędu pracy. Transformacja nie była ani czysta, ani sprawiedliwa. Była kontynuacją operacji innymi środkami. Była kolonizacją ubraną w hasła wolności. I w jej ramach prywatne kieszenie zapełniały się szybciej niż ktokolwiek chciał przyznać.

A Polacy? Polacy kupili to wszystko z rozbrajającą, wręcz upokarzającą naiwnością. Całymi latami powtarzali jak zaklęcie, że to my sami, że duch narodu, że Bolek, Papa, Roni, Magi i Gorbi nas uratowali.
Wierzyli, że historia to romantyczna opowieść o odważnych robotnikach, świętym papieżu i dobrych zachodnich przywódcach, którzy z miłości do wolności postanowili obalić zło. Nie zauważyli, albo nie chcieli zauważyć, że zostali elementem większej partii szachów. Że ich zryw został skanalizowany, sfinansowany, wyposażony i ostatecznie przejęty.
Że po 1989 roku dostali nie suwerenność, lecz nową, bardziej wyrafinowaną formę zależności.
Że elity, które dziś rządzą, moralizują i uczą patriotyzmu, często wyrosły z sieci grantów, stypendiów i kontaktów, a nie z jakiegoś czystego narodowego ognia.
Że kraj, który tak głośno krzyczy o niepodległości, od trzydziestu kilku lat tańczy w takt melodii granej gdzieś za oceanem, kupuje amerykańską broń za miliardy i powtarza amerykańską narrację o wszystkim, od Ukrainy po klimat. I że w tym tańcu prywatne kieszenie tych, którzy umieli się ustawić, zapełniały się dolarami, podczas gdy reszta dostawała bajkę.

Naiwność Polaków polega na tym, że wciąż wolą piękną legendę od brzydkiej prawdy. Wolą wierzyć, że byli podmiotem historii, a nie przedmiotem amerykańskiej operacji. Wolą świętować rocznice z flagami, pieśniami i łzami w oczach, zamiast otworzyć dokumenty, policzyć pieniądze i zobaczyć, kto naprawdę pociągał za sznurki i kto na tym zarobił. Ta naiwność jest wzruszająca tylko dla tych, którzy lubią oglądać dorosłych ludzi wierzących w bajki. Dla reszty jest tragiczna, kompromitująca i rozwścieczająca. Bo pozwala utrzymać mit, a mit pozwala nie zauważać, że zostaliśmy użyci.
Że nasza „wolność” była narzędziem.
Że nasza „solidarność” została skapitalizowana.
Że nasza duma narodowa została sprzedana za walutę, której nawet nie kontrolujemy.
Że do dziś jesteśmy lojalnym psem, który macha ogonem, kiedy pan zza oceanu gwizdnie. I że w tym wszystkim najwięcej zarobili ci, którzy od początku wiedzieli, że to nie rewolucja, tylko interes.

Polska została wyruchana elegancko. Bez czołgów, bez dywanowych nalotów, bez otwartej okupacji. Z pieniędzmi, sprzętem, szkoleniami, mitami i świętymi figurami.

Bolek dostał Nobla i prezydenturę.
Papa dostał aureolę zbawcy narodu.
Reagan i Thatcher dostali miejsce w panteonie wolności.
Gorbaczow dostał status tego, który pozwolił.
A Amerykanie dostali to, po co przyszli: kraj w swojej strefie wpływów, antyrosyjski bastion, rynek zbytu, lojalnego sojusznika i eksportera ich modelu dalej na wschód. Pieniądze płynęły - najpierw tajne, potem jawne - i trafiały tam, gdzie miały trafić: do struktur, które utrzymały opozycję przy życiu, a potem prosto do prywatnych kieszeni tych, którzy budowali nowy system na amerykańskich warunkach i umieli z tego skorzystać.

Reszta dostała bajkę. I do dziś w tę bajkę wierzy, broni jej z pianą na ustach i wyzywa od zdrajców każdego, kto ośmieli się powiedzieć, że król jest nagi.

To nie była rewolucja.
To była operacja.
I jak każda udana operacja zmiany reżimu, zakończyła się przejęciem. Polska po 1989 nie jest produktem polskiego ducha. Jest produktem amerykańskiej strategii.
Reszta to przedstawienie dla naiwnego i głupiego plebsu. A naiwnych w tym kraju nigdy nie brakowało.
Głupich też.
I najwyraźniej nigdy nie zabraknie. Bo naiwność jest wygodna. A prawda - bolesna. I dlatego właśnie tak bardzo boli.

"Teraz nową przypowieść Polak sobie kupi,
Że i przed szkodą i po szkodzie - głupi."

©Laura Vickers

[KRESY.PL @KRESYPL]

W czwartek o godz. 3.40 polskie systemy radiolokacyjne wykryły niezidentyfikowany obiekt lecący w kierunku zachodnim. Po sześciu minutach obiekt zniknął ze wskazań radarów. Następnie w pobliżu Tarnawy-Kolonii znaleziono krater o średnicy około 10 m.
https://t.co/kmZAXkWBq7

[Paweł Usiądek @PUsiadek]

Odebrali Polakom prawo do budowy na własnej ziemi!

Decyduje o tym biurokratyczny plan ogólny. To jedna z największych grabieży własności w prawie budowlanym od dekad,. Ustawa z 2023 r. (rządy PiS) wyrzuciła do kosza stare studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Na jego miejsce wciska plan ogólny gminy.

Studium było tylko kierunkowym papierkiem – sugerowało, nie nakazywało, było elastyczne i dopasowane do potrzeb lokalnej społeczności. Plan ogólny to akt prawa miejscowego, wiążący wszystkich. Od dnia, gdy gmina go uchwali (a studia tracą moc najpóźniej 31 sierpnia 2026 r.), każda nowa decyzja o warunkach zabudowy musi być z nim zgodna. Konkretnie: działka ma się mieścić w wyznaczonym obszarze uzupełnienia zabudowy (OUZ). Po 1 września 2026 r. wniosek o WZ w gminie bez planu ogólnego praktycznie utknie – nie dostaniesz decyzji, dopóki biurokraci nie skończą rysować map.

Skutki widać już na konsultacjach w całym kraju. W gminach takich jak Juchnowiec Kościelny ludzie słyszą, że strefy wynikają z prognoz demograficznych. Statystyka przewiduje stagnację albo spadek? To ogranicza się zabudowę. Odpowiedź z sali bywa druzgocąca: „Moje dzieci będą musiały się wyprowadzić, bo na własnych działkach domu nie postawią”. Działka z mediami ląduje w „terenach zieleni i rekreacji”, łąka rolna staje się strefą otwartą, a sąsiedzi, którzy zdążyli wcześniej, mają już domy. Projekty zza biurka, bez wizji lokalnej, bez pytania właścicieli.

To nie reforma – to samospełniająca się przepowiednia śmierci polskiej wsi i przedmieść.

Koniec epoki, w której na działce bez miejscowego planu wystarczyła zasada dobrego sąsiedztwa i dojazdu. Teraz decyduje algorytm, strefy planistyczne i „zapotrzebowanie na nową zabudowę” liczone z prognoz GUS na 20 lat do przodu (powiększonych o magiczne 5%). Chłonność terenów mieszkaniowych nie może wyjść poza widełki 70–130% tej statystycznej wróżby.

Państwo zakłada, że ludzi będzie mniej, więc zakazuje budować. A potem naprawdę jest ich mniej, bo młodzi pakują walizki i jadą tam, gdzie wolno postawić cztery ściany. Własność prywatna? Piękne hasło do wyborów. W praktyce decyduje urzędnik z kalkulatorem GUS i mapą stref.

Polacy kupowali ziemię, płacili podatki, doprowadzali prąd i wodę – a teraz dowiadują się, że ich prawo do domu zależy od tego, czy biurokrata wpisze działkę do OUZ. To nie ochrona ładu przestrzennego. To cicha konfiskata możliwości życia na swoim. I dziwne, że tak cicho się o tym mówi.⁩

[Visegrád 24 @visegrad24]

Muslim migrant woman thanks British citizens for paying their taxes so that she can get paid “for doing absolutely nothing.”

“Without you, I wouldn’t be where I am today. Genuinely speaking from the bottom of my heart, thank you so much. Keep up the good work.”

[Służby w akcji @Sluzby_w_akcji]

Przecież to jest niesamowite, bo jutro będziemy pisać o podobnej sprawie. Policjant uniewinniony, ale prokuratura złożyła kasację do Sądu Najwyższego.

Czemu oni to robią?

[RATM🇵🇱#stopPATOwładzy @ratmalwayswins2]

#PolitykaNaDeser

[Skorrogan Skontar @skorrogan]

@CFC_lova @grok , what is the title of this movie?