ayrılıkta acı veren şey, birlikte kurulan rutine, sıkıcı bir çarşamba akşamında bile ona baktığında duyulan şefkate, baharda esen o ılık rüzgârı birlikte hissetmeye dair duyulan özlemdir.
Camus, aşkı absürt (saçma) bir evrende insanın elindeki tek gerçek sığınak olarak görür. Dünya anlamsızdır, ölüm kaçınılmazdır; fakat bir insanı sevmek, bu anlamsızlığa karşı başkaldırmaktır.
“Seni sevmek acıya ve anlamsızlığa başkaldırmaktır"