حتی همین زنهایی که امروز با خیال راحت سوار موتور شدن و در رزمایش شرکت کردند، جسارت امروزشون رو مدیون مهسا امینی و جنبش «زن، زندگی، آزادی» هستن. وگرنه اگه قرار بود به همون قوانین و محدودیتهای قبلی برگردیم، در خوشبینانهترین حالت باید ترکنشین میبودن، نه راکب موتور.
در سطح مشخصی از رنج و بیعدالتی؛ کسی قادر نیست برای دیگری کاری انجام دهد. درد تجربهای است که هر انسان باید خودش آن را تحمل کند. درد، تنهاست.
آلبر کامو
@zan_naser_shah میفهمم چی میگی، منم دوست ۱۷ سالهم رو در دوران سوگ مادرم و برادرم از دست دادم، کرونا بود انتظار همراهی توی اون روزها ازش نداشتم ولی روزهای بعدش که به حال مرگ بودم منو تنها گذاشت.
بعد از هشت سال یک هفتهس که میرم سر کار و احساس خوبی دارم.
هشت سال توی خونه نشستن آسون نبود، با همه بالا و پایینهاش، با همه سختیها و تنهاییها، سوگها و افسردگی و ماجراهایی که از سر گذروندم، گذشت، تموم شد. خداروشکر که تموم شد.
هر وقت دیدید مدیریت افکار عمومی به سمتی میرود که گسلهای اجتماعی و هویتی را فعال کند؛از گسل حجاب و موتورسواری زنان گرفته تا دعوای هواداران فوتبالی فردوسی پور و قلعه نویی، کافهها و تعطیل کردنها، گسل بنزین، شکاف ترک و تاجیک، عرب و غیرعرب و موارد مشابه؛ بدانید که اینها صرفاً موضوعات پراکنده و اتفاقی نیستند. چنین روندی میتواند بخشی از برنامهای برای برهمزدن حداقل روحیه و انسجام ملی و زمینهسازی روانی و اجتماعی برای یک اقدام نظامی باشد.
دلیل؟تجربه!
«زن بودن آسان نیست. نه حالا، نه هیچوقت دیگر»
وقتی در آن غروب ِسرد نیمهی اکتبر دوان دوان به دفتر استاد راهنمایش رفت تا نشان دهد یافتههایش خطا نیست، استاد گفت:
«دخترک احمق! اشتباه میکنی»
نکرده بود!
گواهش جایزهی نوبل ۱۹۷۴ که به نظریهاش تعلق گرفت، اما نه به خودش.
که به استادش دادند، و نه به آن “دخترک احمق”
ژوسلین بل اما ادامه داد.
ادامه داد تا امروز!
او که در مصاحبهای با “پروژه نووا” گفته بود:
«زن بودن آسان نیست. نه حالا، نه هیچزمان دیگر.
نه به این دلیل که زن ناتوان است، بلکه فقط به این دلیل که او مرد نیست»
ادامه داد تا امروز که پس از دهها جایزهی و مدالِ علمی جهان؛ از نشانِ تینزلی تا مدال هرشل، از نشانِ انجمن سلطنتی نجوم و جایزهی اوپنهایمر تا مدال کاپلی و…
ادامه داد تا امروز که نامش بر اسکناس بانکمرکزی و چهرهاش بر تمبر پستی ایرلند منتشر شده است.
«سرسختانه، ادامه دادن!»
این را در گفتگوی اخیرش به RTÉ One گفت که درسی بود که زندگی به او داد، اما نه به رایگان.
و در پاسخ به نگاه حیرتزدهی تامی تیرنن، مجری مشهور ایرلندی که گفت:
«شک ندارم که اعضای آکادمی نوبل میدانستند چه خبر است»
ژوسلین بل گفت:
«بله، میدانستند!
و این لذت ِزن بودن است در چنین جهانی»
شاید برای همین بود که جایزهی ۳ میلیون دلاری “پیشرفت در فیزیک بنیادی” را که در ۲۰۱۸ گرفت، به تأسیس صندوقی برای کمک به دانشجویانِ زن، اقلیتها و پناهندگان در رشتهی فیزیک اهدا کرد.
سوزان ژوسلین بل بورنل حالا ۸۳ ساله شد! /۱
پسر ۱۱ ساله کانادایی که با خانواده اش رفته بود یه کلبه جنگلی، نیمه شب از خواب پرید و دید یه خفاش رو صورتشه…باباش رو صدا زد…باباش سریع اومد خفاش رو کرد تو قابلمه و ولش کرد بیرون…بعدم چک کرد دید هیچ جای زخمی رو صورت پسرش نیست و خیالش راحت شد. چند هفته بعد، پسربچه دید/۱