ما نیز روزگاری، لحظهای، سالی، قرنی،
هزارهای از این پیش ترک
هم در این جای ایستاده بودیم
بر این سیاره، بر این خاک
در مجالی تنگ هم از این دست.
در حریر تاریکی، در کتانِ روز ،
در ایوان گستردهی مهتاب
در تارهای باران، در شادَرْوانِ بوران
در حجلهی شادی ، در حصار اندوه
#احمد_شاملو
مگر سر دیگر معادلۀ مسئولیتپذیری اختیار و عمل نبود؟ کسی که فاقد اختیارِ عمل است را چهطور میتوان مسئول دانست؟
همچنین، صرفاً چیزی را خواستن مسئولیت ایجاد نمیکند. مثلاً کسی بارها مرگ دیگری را خواسته است، اما تا وقتی که دست به عمل مختارانه نزده نمیتوانیم او را مسئول بدانیم!
کسی هست بدونه دقیقا از کی این ادبیات توی ایکس متداول شد که یجوری جملهاتو بنویسی انگار همه در جریان موضوع هستن.
به عبارت دیگه جوری بنویسی انگار میگی: «ما» که در جریانیم، تو که نیستی برو به داد خودت برس که از قافله عقبی.
موجز، کنایی، سربسته، مرموز و گاهی طناز