De "verworven rechten" zijn voordelen voor de oudere generatie, betaald door de jongere generaties, en die de laatste zelf nooit meer zullen hebben omdat ze onbetaalbaar zijn.
Het oneerlijke is dat dit verdedigd wordt met allerlei sociale slogans, terwijl het gewoon asociaal is.
De vanzelfsprekendheid waarmee de cultuursector ervan overtuigd is dat genereuze subsidies een onvervreemdbaar recht zijn, moet toch wel vreemd overkomen bij de vele mensen die helemaal geen subsidies krijgen maar er wel moeten voor betalen.
In Frankrijk zijn nu tientallen universiteiten/scholen gesloten. Lycées branden. Leraren en politie gewond. Extreem-linkse burgemeester doet méé. In Luik sluit men preventief. “Scholierenprotest”. Gaan we echt de verdediging van onze waarden overlaten aan Vlaams Belang en Rassemblement National? Wanneer gaan klassieke partijen (in heel Europa) het eens écht hebben over veiligheid en integratie?
België wil zich verder naar beneden belasten.
Grote overheid, grote overheidstekorten, geen groei, verlies aan private jobs, negatieve handelsbalans, verminderde kwaliteit onderwijs. En steeds blind zijn voor het evidente: de overheid kost te veel en levert te weinig kwaliteit.
“Mensen snappen ons perspectief en onze visie gewoon niet. 😌”
Deze politici hebben dan voor die ene keer echt gelijk: mensen die in de normale wereld leven, werken en sukkelen krijgt ge NOOIT OFTE NIMMER uitgelegd waarom je een podcast 800K toeschuift.
En zeker bij de rode smurfen ronduit beschamend: intussen zitten kwaken over bezorgdheid voor de mensen die moeilijk rondkomen en dat jullie er iets aan gaan doen en 5 minuten later dit verdedigen aan een micro? Hoezo verwachten jullie nog dat dit deel van jullie kiespubliek jullie niet uitspuwen? (Serieuze vraag trouwens)
Ja, dat zijn 2 aparte zaken maar het brein van een gewone mens -die niet betaald wordt om uren te lullen in een parlement- krijgt dat niet verwerkt. Al zou het de burger enkel nog om de budgettaire situatie te doen zijn en nog niet om het eigenlijk affront van dit soort circusacts.
Het Agentschap binnenlands bestuur heeft een eigen podcast over "jezelf zijn". Ik vroeg vandaag naar de kostprijs. Het was nog eens tijd om van mijn stoel te vallen: 800.000 euro.
Voor een podcast met amper bereik. Waarvan er honderd anderen bestaan. Waaronder velen van de VRT, dus ook met overheidsgeld.
800.000 euro voor een podcast van een agentschap. Hoe krijg je dat zelfs uitgegeven? Staan daar mensen voor full-time op de loonlijst? Waanzin.
"Het aantal kunstenaarsstatuten is met 30 procent gestegen. Dit gaat over 163 miljoen euro per jaar van onze sociale zekerheid. Ik vraag mij trouwens ook af waarom een werkloze met een kunstenaarsstatuut niet opgeroepen zou mogen worden om bij te klussen", zegt @axel_ronse. 👇
Terwijl het probleem van België aan uitgavenzijde zit, blijven media alleen ballonnetjes oplaten over nieuwe belastingen. Politici nemen dit over.
Teveel mensen ontvangen iets van de overheid, een minderheid heeft voordeel bij een kleinere overheid.
Odoo-CEO Pinckaers dreigt België te verlaten door de rijkentaks van Les Engagés. Op papier is hij miljarden waard. Op zijn rekening staat naar eigen zeggen geen 100.000 euro. Net daar zit het misverstand, en het raakt veel meer ondernemers dan hemzelf.
Neem een spinoff van drie onderzoekers. Na vijf jaar: twintig werknemers, 3 miljoen omzet, maar nog altijd verlies want 4 miljoen kosten. Investeringsrondes houden het recht.
Op papier 25 miljoen waard. Elke oprichter 20 procent, dus 5 miljoen op papier. De rijkentaks vraagt daar 0,6 procent op, samen ruim 80.000 euro per jaar. Terwijl die founders zichzelf een bescheiden loon betalen en hun spaargeld al in de zaak zit. Ze zouden belasting betalen op geld dat ze niet hebben.
Er is een wereld van verschil tussen geld hebben en de potentie van geld hebben.
En kijk wat er nu al wordt afgedragen. Twintig lonen betekenen via bijdragen en voorheffing zowat 740.000 euro per jaar naar de overheid, door een bedrijf dat verlies maakt. Komt er winst, dan volgt 25 procent vennootschapsbelasting. Verkopen ze ooit, dan betalen ze sinds 2026 meerwaardebelasting, bij een verkoop van 25 miljoen samen zo'n 240.000 euro.
België belast die winst dus al, op het moment dat ze echt bestaat. De rijkentaks wil daar bovenop elk jaar belasten wat nog niet bestaat.
We hebben die bouwers nodig. Wie ooit verkoopt, herinvesteert meestal: drie op vier business angels stoppen hun opbrengst terug in nieuwe starters.
In januari 2018 schreef de onnavolgbare Kaaiman ( Koen Meulenaere) in @tijd één van zijn vele pareltjes. Meer dan 8 jaar na datum ( en elfendertig extra taksen later) nog altijd brandend actueel.
Beeld je in: je stapt het vliegtuig in en je neemt plaats in business class. Ruime zetel en onmiddellijk champagne. Een menu met drie gangen. Je strekt je benen, leunt achterover, en denkt: zo hoort het leven te zijn. En het mooiste van al? Je betaalt maar de helft van je ticket. De andere helft? Die wordt betaald door je kinderen. Alleen: ze weten het zelf nog niet. Ze waren er niet bij toen de boeking werd gemaakt. Maar de steeds verder oplopende rekening staat wel op hun naam. Welkom aan boord van de Belgische welvaartsstaat.
Concreet: elk kind dat wordt geboren krijgt per onmiddellijk een schuld van zowat 50.000 euro mee. Geen pamperrekening maar een pamperfactuur. Bovendien dreigen alleen al de rentelasten tegen 2028 nog te verdubbelen tot 18 miljard euro per jaar. Miljarden die zullen gaan naar schuldeisers - niet naar scholen, lagere belastingen of betere infrastructuur. Dat is de prijs van de business class voor de happy few.
Tientallen jaren lang heeft elke Belgische regering meer uitgegeven dan er binnenkwam - jaar in, jaar uit. Het was comfortabel én populair. Iemand anders zou later wel de rekening betalen. Die iemand anders heeft een naam: Emma, Jack, Youssef of Mathis. Ze zitten vandaag in economy class betalen mee voor het comfort vooraan.
De regering vraagt om een inspanning: strengere regels voor langdurig zieken, minder indexering, hervorming van pensioenen, snoeien in subsidies. En dus wordt er geprotesteerd. Vakbonden. Mutualiteiten. Gepensioneerden. Middenveld. Ze zijn goed georganiseerd, ze zijn luid en ze zijn aanwezig. Decennialang boven je stand leven creëert namelijk gewoonten die beginnen aanvoelen als rechten. Stuk voor stuk zijn het passagiers in business class.
De jongeren die de rekening betalen worden nooit uitgenodigd. Ze hebben geen vakbond of lobby die voor hun toekomst onderhandelt. Ze zijn te jong, te verspreid, te druk bezig met spelen, studeren of met beginnen aan hun loopbaan.
Laat ons de sanering eens omdraaien. Niet als een aanslag op de rechten van business class. Wel als het mooiste cadeau dat we de volgende generatie kunnen geven.
We zouden bijvoorbeeld de pensioenen niet meer volledig kunnen indexeren. En de vrijgekomen middelen te besteden aan jongeren. Verlaag de belastingen op de laagste lonen. Meer overhouden van je eigen inspanning is meer rechtvaardigheid. Geef jongeren een groter fiscaal voordeel om zelf meer te sparen voor hun eigen pensioen. Het geeft hen een aansporing én ruimte om meer te werken, te sparen en te investeren in hun eigen toekomst.
Een land wordt namelijk niet groot door wat het vandaag uitgeeft. Wel door wat het morgen achterlaat. Het mooiste cadeau dat we de volgende generatie kunnen geven is een schone lei. Een land dat zijn facturen betaalt. Een arbeidsmarkt die loont. Een woonmarkt die bereikbaar is. Een pensioenlandschap dat eerlijk is. Maar vooral: de overtuiging dat elke generatie de plicht heeft om dit land sterker achter te laten dan ze het aantrof.
Omdat #1mei elk jaar leidt tot Trumpiaans fake news: de 10% hoogste inkomens betalen 46% van alle personenbelasting. De hoogste helft betaalt 93%. De rest dus bijna niks. Wie solidariteit belangrijk vindt ontkent best niet het bestaan ervan, uit respect voor wie het feest betaalt
@thomas_spaas Een doktersbezoek kost al maar €4, en dan nog moet er een regeling uitgewerkt worden voor een (schijnbaar zeer uitgebreide) groep zijn die daar nog minder voor betaalt. 🤔
Afschaffen die handel. €4 is al spotgoedkoop.
Ik pleit voor minder natuur die enkel toegankelijk is voor medewerkers van Natuurpunt, en voor meer aangelegde parken en verkavelingen waar iedereen wat aan heeft.