🚨 BREAKING:
Jennifer Lawrence:
"What is happening in Gaza is a clear-cut genocide, I will never accept this. I am afraid for the future of my own children and the children of all of us, it is disgraceful."
Kamuda kpss ile memur olmuş temizlik personeli 60 bin arıyorken
Taswrondna kamu işçisi kadrosuna geçen temizlik personeli 90 bin civarı alıyor
Harbi ne yaşıyoruz biz
Hayatın olağan akışına ters
Müge Anlı bile duyunca şok oldu bu maaş farklarını
#memur#pazartesi#NeYaşıyoruzBiz
I will never understand why do people treat Obama as the second coming of Nelson Mandela? This freak is a war criminal who has blood of countless children of Syria, Yemen, Iraq, Somalia, Pakistan etc on his hand
Bu öğretmenimizin söylediklerinin hepsine katılıyorum. Ben mesleğe 30 yıl önce öğretmen olarak başladım. O zamanlarda da okularda birçok vukuat olurdu. Okula bıçakla gelmeler, kavga dövüş etmeler, öğretmen dövmeler vs. ve veliler "benim çocuğum öyle seyler yapmaz" derdi.
Otizmli bireyleri hedef göstermiyorum bunu en başta netleştireyim. Bir yakınınız spektrumda olabilir veya kendiniz olabilirsiniz. Ama insanları otizmliler diye tek bir grup olarak paketleyip hepsinin otomatik olarak iyi ve mazlum olmasını beklemek, gerçek bir anlayış değil, acıma. Ve bu kolaycı acıma, içlerinden sorun yaşayan bir çocuğa gerçekten yardım etmemizi engelliyor.
Bir bireyin spektrumda olması onu yaptıklarından sorumsuz kılmaz. Ben bu çocukta spektrum işaretleri olduğunu söylüyorum, çünkü ABD'deki okul saldırganlarında tanınan bir örüntü var spektrum, uzun süreli dışlanma, aile içi şiddet, internet üzerinden incel ve alt-right gruplarına sahte aidiyet.
Bu vakada zincirin tamamı belgelenmiş durumda. Çocuğun incel grubundaki son günlerde attığı mesajlarda babasının onu boğmaya çalıştığı ve 30 dakika boyunca aşağıladığı yazıyor "My own fucking father tried to fucking choke me and mocked and bullied me for 30 whole minutes. I'm not letting him go unpunished. I will show him what I can do."
Bu mesajlardan kısa süre sonra aynı grupta şarjör doldurma ve nişan alma pratiği yaptığını, yakında "gerçek birini" vurmaya gideceğini yazıyor. Evde şiddet, evin dışında dışlanma, tek "aidiyet" bulduğu yer şiddeti normalleştiren bir internet grubu. Bardağın taşması tesadüf değil, bu bileşenlerin birleşmesi.
Bu, spektrumdaki bireylerin şiddete eğilimli olduğu anlamına gelmez. Aksine çoğu zaman kendileri zarar görenlerdir. Bu çocuk da öyleydi, babası onu boğmaya çalıştı. Ama belirli koşullar altında erken müdahale olmadığında, aile ev içinde güvenlik yerine tehdit olduğunda, okul bu çocukları anlamadığında, sosyal aidiyet boşluğu internet tarafından doldurulduğunda radikalleşme için verimli bir zemin oluşur.
İncel forumları tam bu boşluğu doldurur çünkü belirsizliği kaldırıp net kategoriler sunar ve öfkeyi meşrulaştırır.
Çözüm spektrumdakileri damgalamak değil, tersine erken fark etmek, aidiyet duygusunu bilinçli ve bilgili bir şekilde inşa etmek, evde güvenlik sağlamak, internet boşluğu değil gerçek bağlar sunmak. Görmezden gelmek de, toptan mazlum ilan etmek de aynı sonuca çıkıyor: çocuk yalnız kalıyor.
Ben bu yüzden yazıyorum. Acımak değil anlamak için.
Bu çocuğun geride bıraktığı manifestoyu okudum. Temelde bir reddedilme yarası ve yalnızlık var. Otizm ve cinsiyet disforisi işaretleri var.
Anaokulundan atılmış, el yazısıyla dalga geçilmiş, fiziksel olarak zorbalığa uğramış, arkadaşı yok. Çok erken yaşta toplumsal aidiyet duygusu gelişememiş. Dünyaya "ben buraya aitim" hissiyle değil, "ben buraya ait değilim ve bu onların suçu" hissiyle tutunmuş.
Bu yaralar sağlıklı telafiyle kapatılmamış. Yerine kurgusal bir üstünlük inşa edilmiş "true human," "130 IQ" "ultimate human" "better than everyone" Aşağılık duygusunun üstünlük kompleksine dönüşümünün textbook örneği. Gerçek yetersizliğin yerini kurgusal üstünlük alıyor. Erken aşırı dil gelişimi, sosyal kod okuyamama, yoğun özel ilgi alanı olarak anime gibi otizm spektrumu işaretleri var.
Sorumluluk tamamen reddedilmiş. "Loneliness is not a reason. It is pretty dumb." Yalnızlığının sebebinin kendi davranışları olduğunu kabul edemiyor, sebep-sonuç ilişkisini koparıyor. Adler'in dediği "private logic", yani birey gerçeklikle bağını koparıp kendi iç mantığında yaşamaya başlar.
Tüm olumsuz sonuçlar dış faktörlere yükleniyor Jews, kadınlar ("foids" incel jargonu), toplum. Kendi başarısızlığı dışarı projekte ediliyor ve düşman kategorileri inşa ediliyor.
Kimlik çözülmüş. "Konata is me. I love her very very much." Bu basit bir anime karakterine hayranlık değil, kimlik füzyonu. Gerçek dünyada bir benlik inşa edemediği için kurgusal bir karakterle kimliğini birleştirmiş. Gerçek insanlarla bağ kuramamanın yerine konmuş bir protez. Cinsiyet disforisi olması çok muhtemel.
Çocuk metnin içinde hala kendini iyi biri olarak görmek istiyor. "I care for animals, I care for people, I don't like violence." Aynı metinde "I want to kill you if you disagree with me" ve yahudilerin "re-educated or killed" olması gerektiği var. Parçalanmış benlik. Aynı anda iki kişi, ve ikisini birleştirememiş.
Sağlıklı insan kendini katkıyla kanıtlar. Cesareti kırılmış insan kendini yıkımla kanıtlar. İkisinin de ortak özelliği "varım, görünüyorum" demektir. Bu çocuk yıllarca görünmediğini hissetti ve varlığını kanıtlamak için seçtiği son yol yıkım oldu.
Bu tür olaylarda pattern hep aynı. Manifesto yazılır, biri görür ciddiye almaz. Aile garipleştiğini fark eder, "ergenlik" der. Okul disiplin verir, psikiyatriye sevk etmez. İnternet geçmişi kimse kontrol etmez. Radikalleşme internet erişimiyle artık 14 yaşa indi. Algoritma ve sosyal izolasyon birleşince süreç hızlandı.
Ben bu camiada 32. yılımı bitirmek üzereyim. Bildiklerimi söylesem çarşı karışır ve benim artık bir soruşturma daha geçirecek enerjim yok. En iyisi susalım ve her şey harikaymış gibi devam edelim. Nasıl olsa Ayla öğretmen de unutulur iki güne kadar, cennet kuşu yavrular da.
Okullardaki mevcut disiplin sorunlarının temel sebeplerinden biri disiplini tesis etmeye çalışan öğretmenlerin veli-idare eliyle susturulmasıdır. Ahlak çökmüştür.
Birazdan çocuklar okullarından gelecekler, görüntüleri izletmiyoruz. Çocukların kaygı anlamında kontrol dışına çıkartmıyoruz. Artık okul yok, bu ülkede yaşanmaz, öldük, bittik, sana üzülüyorum oğlum, kızım moduna girmiyoruz. Yarın yine okulumuza gideceğiz, dürtü kontrol noktasında yetişkinler olarak kendimize sahip çıkalım. İyi ve Kötü kavramı üzerinden yürüyelim. Maalesef hayat devam ediyor, çocuklarımız hayatlarına devam ediyorlar. Yıkım, umutsuzluk, tükenmişlik ile iletişim kurmayalım. Çok zor biliyorum ama yapmalıyız bunları.
Benim görüşüm;
1- Okulların rehberlik birimleri acilen güçlendirilmeli. Yüzlerce çocuğa bir psikolojik danışman görev yapmamalı. Rehberlik birimi her çocuğu tanımalı, her çocuğun ailesine dokunabilmeli.
2- Belediyeler ve Muhtarlıklar. Gayet yapılabilir şekilde iletişim halinde olmalı ve özellikle risk taşıyan, haftada bir görüşülmesi gereken, uzman desteği alması gereken ama alamayan çocuklarla temas kurulmalı. Aileleri ile çalışılmalı. İnanın çok ama çok kolay bunu yapmak ve uygulamak.
3- Bakanlıklar bünyelerindeki uzmanlarla sahaya inmeli. Seminer vererek, çalıştay yapılarak yapılan güzel işler sahada karşılık bulmalı. Bir arşiv olmalı. Çocuğun takibi başlandığında yeni bir uzman geldiğinde sekteye uğramamalı, kaldığı yerden devam etmeli.
4- Anne Babaların belirli eğitimlere katılmaları sağlanmalı. Zorunlu olabiliyorsa zorunlu olmalı ve devlet bu organizasyonu sağlamalı. Bu eğitimlerin sürekliliğini sağlamalı.
Şu anda aklıma gelen şeyler bunlar. Bu maddeler detaylandırılabilir ya da üzerinde çalışılabilir. Daha güzel bir yarın için bir şeyler yapılmalı.
Unutmayalam ki, ülkemizde 21 milyon okul çocuğu yani genç birey var. Geleceğimiz orada saklı, bir şeyler yapılmalı.
Şanlıurfa’da yaşanan sorun bir okul sorunu değil arkadaşlar, okula güvenlik görevlisi koydun, kapıya x-ray cihazı koydun, bunu yapacak “çocuk” okul çıkışı yine aynı şekilde birini öldüreme mi ? Sorun ulusal bir sosyoloji sorunu. Bu arada tüm dünya bu sorunla boğuşuyor. Sadece biz de değil. İnternet öncesi ve İnternet sonrası dünyayı bir kere ikiye ayıracağız. 1970 sistemi ile 2026 yılında yaşamayacağız. Çocukların farklılığını kabul edeceğiz. Bundan sonra ne yapılacağına dair kafa yoracağız.
Okullar çok kötü. İlkokullarda bile bel altı konuşmalar, küfürleşmeler, şiddet gırla. Kaliteli eğitim desen hak getire. Sorumsuz ebeveynlerin çocukları yüzünden iyi yetişen, küfür/şiddet nedir bilmeyen çocuklar da bozuluyor. Ve maalesef hiçbir müdahale yok. Gidişat hiç iyi değil!
Okullarda disiplin yönetmelikleri acilen tekrardan gözden geçirilmeli! Bir öğrenciyi kazanacağız diye 40 öğrenciyi kaybetmek istemiyoruz artık! Disiplin edilemeyen her öğrenci, mezun olunca toplum için bir süre sonra tehdit oluyor! Suç işleyenlere ciddi yaptırımlar gelmeli!