ต้าวหมูนู่มมมมมมมมม🤗

ชั้นโดนตกมาเป็นพันครั้ง 💚รักน้าาาาาหลุนเกอ💚💚💚 หนิงเกอก็ด้วยค้าบ💛💛💛| รู้กชายตัวน้อยชื่อ หลี่หงอี้ หวังรุ่ยชาง & ตาหนูAK

[ต้าวหมูนู่มมมมมมมมม🤗 @syruppp24]

กูเหนื่อยใจ

[🌈JKRsFandom🦄 @JKRs_Return]

ตอนเรียนมหาลัยที่บ้านส่งเงินมาให้เดือนละหมื่น อยากช่วยเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเรียนดีมาก แต่ฐานะยากจน ถึงแม้ว่าจะได้ทุนแต่ไม่ครอบคลุมค่าใช้จ่าย เลยแบ่งเงินให้ 4 พันทุกเดือน ทำแบบนี้อยู่ประมาณเทอมหนึ่ง เพื่อนได้งาน part-time บอกว่าพออยู่ได้แล้ว แต่เราก็ยังขอช่วยต่อไปอีกเดือนละ 2 พัน หลังเรียนจบมีงานทำเพื่อนคืนให้ทั้งหมดเลยที่เคยให้ไป ชีวิตดีขึ้นมีอาชีพการงานที่มั่นคง กลับไปเลี้ยงดูพ่อแม่อย่างดี ตอนตัดสินใจช่วยก็ไม่ได้หวังว่าจะได้คืน เพราะการให้ไม่ใช่การยืม ถือว่าไม่ติดหนี้อะไรต่อกัน แต่เงินเดือนๆแรกที่เขาได้ถูกโอนมาให้เราพร้อมคำขอบคุณ การช่วยเหลือแบบไม่คาดหวัง แต่สิ่งที่ได้เกินกว่าที่คิดไว้มาก ทุกวันนี้เพื่อนคนนี้มีพร้อมทุกอย่าง มากกว่าเราด้วยซ้ำ การศึกษาพลิกชีวิตคนๆหนึ่งได้จริงนะ

[นายน้อยคิม @p1tchofficial]

สำหรับคนที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ถ้าท่านโทรมาหรือส่งข้อความมาทักทาย ขอให้รับสายและตอบกลับอย่างไม่ลังเล

ถ้าพ่อแม่ถามไถ่เรื่องอะไร ก็ใจเย็นๆ ตอบท่านดีๆ อย่าหงุดหงิด อย่าทำรำคาญ และอย่าเมินความเป็นห่วง ความใส่ใจ หรือความจุกจิกของท่าน

เพราะวันหนึ่งสิ่งที่เราเคยมองว่า “น่ารำคาญ” อาจกลายเป็นสิ่งที่เราอยากได้ยินที่สุด แต่ไม่มีโอกาสได้ยินอีกแล้ว

ถ้ายังมีโอกาส ก็ใจดีกับพ่อแม่ให้มากๆ กันนะ

[qt pie , @532am_]

อ่านคอมเมนต์แล้วแบบ หรือจริง ๆ คนที่รู้เรื่องมากที่สุดน่าจะเป็นน้องที่นั่งเขียนหนังสืออยู่วะ 5555555555555555555555555555555555555555555555

[mamii♡nongfirst @mamiinongfirst]

ฝากไว้พิจารณาตัวเองด้วยจ้า :)

[𝙅𝙅𝙆☆ @JJKIXN]

เห็นโพสต์นึงใน ตต เขียนว่า คนที่เติบโตมาด้วยความรัก กับคนที่เติบโตมาด้วยการเอาตัวรอด จะมองโลกแตกต่างกัน คิดว่าจริงมั้ยคะ

[🥂PK @augusttherain]

เราว่าต่างกันจริง โดยเฉพาะเรื่อง การขอความช่วยเหลือ

คนที่โตมาโดยรู้ว่ามีคนคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างหลัง เวลาเจอปัญหาอาจคิดว่า “เดี๋ยวค่อยหาทางแก้ เดี๋ยวขอให้ใครสักคนช่วยก็ได้”

แต่คนที่โตมากับการต้องเอาตัวรอด มักคิดก่อนเลยว่า ต้องจัดการเองยังไง เพราะเคยชินกับการไม่แน่ใจว่าจะมีใครช่วยหรือเปล่า

ไม่ได้แปลว่าแบบไหนดีกว่ากันนะ แต่เราว่า การรู้ว่าตัวเองมีคนให้พึ่งพา กับการโตมาโดยคิดว่าต้องพึ่งตัวเองเป็นหลัก มันน่าจะทำให้มองปัญหาเดียวกันต่างกันมาก

[มิสเตอร์เซลเซียส🌡️ @Ongsacelcius1]

มาแว้ววว เมื่อคืนหนักหน่วงสุด ๆ ซีนนึงเลยที่อยากพูดถึงมาก และเป็น 1 ในซีนที่ชอบที่สุดคือซีนทินกร-ท่านย่า ซึ่งเป็นซีนที่เศร้ามากกก ตอนอ่านบทตอนนี้คือค่อย ๆ รู้มาแล้วแหละว่าท่านย่าต้องไปแน่ ๆ แต่พอถึงช่วงบทตรงนั้นจริงก็ใจหายมากอยู่ ยิ่งทั้งตอนที่ปูท่านย่ามาให้เป็นยาใจของทุกคน ในฐานะทินกร รักท่านย่ามากกสุดหัวใจ ต่อให้ถอดตัวเองมาเป็นคนดูก็คือยิ่งรักมากขึ้นไปอีก คิดว่าทุกคนคงจะรักท่านย่ามากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
ตอนถ่ายจริงคือก่อนเข้ามีแค่ remind ความรักของเค้าให้พอ ทุกอย่างมันชัดเจนมาก ทั้งที่เค้าอยู่กับเรามาทั้งชีวิต จนวันที่เราเคว้งเค้าคือคนที่เข้าใจเราที่สุดและช่วยเรา และเป็นอย่างนั้นมาตลอด ตอนจัดเซ็ตไม่ขอเห็นอะไรเลยขอเข้าไปเห็นทีเดียว แล้วพี่โอ๋ยิ่งมาบิ๊วก่อนเข้าว่าลองคิดว่าจับตัวเค้าไปคือเย็นแล้วนะ ลองดูเล็บ/มือ/ร่างกายเค้า คือตามนั้นนะศา พอเข้าไปเห็นแล้วคือตามที่ทุกคนเห็นเลย นั่นคือความบริสุทธิ์ของทินกรที่มีทั้งหมดต่อท่านย่าจริง ๆ

ทินรักท่านย่านะ 🫶🏻🤍

#อรุณรุ่งEP10

[⁽⁺⁰⁶⁾ DearLunacy 🇯🇵 รับหิ้วถึง 27 Sep ♡*:･。 @Dearlunacy_lee]

สิงคโปร์กลับไป 4500 มีค่าโรงแรมอีก 2000 กุเลยเลือกไม่นอนโรงแรม ดูคอนจบไปสนามบิน บินไฟลท์ตีหนึ่งไปไทเป ราคา 3000 นอนบนเครื่อง แลนด์แล้วไปกินชานม หมูกรอบหลงซาน ไฟลท์กลับจากไทเปกลับไทยอีก 3000 บัดเจทเท่ากันแบบเกิวแมท

[` 마 크 잭 슨 . @jsmtjyygyjbbjb]

รีแอคเจ้เกลมองหนุ่มจีน เข้าใจเกลทุกอย่าง

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

มีทฤษฎีนึงบอกว่า…

“เมื่อโตขึ้น เราจะเริ่มเข้าใจว่า ความมั่นคงที่แท้จริงคือการมีทางเลือก”

มีเงินพอจะออกจากงานที่ทำร้ายหัวใจ มีทักษะพอจะเริ่มต้นใหม่ มีบ้านให้กลับในวันที่ความสัมพันธ์จบลง และมีเงินสำรองให้หยุดพักเมื่อร่างกายไม่ไหว ความมั่นคงจึงอยู่ไกลกว่าการยึดสิ่งเดิมไว้ให้นานที่สุด ชีวิตที่มั่นคงคือชีวิตที่ยังมีประตูให้เลือกเปิด เมื่อประตูบานเดิมพาเราไปต่อไม่ได้อีกแล้ว

[ปจ @startalmost30]

และจุดที่น่ากลัวที่สุดคือจุดที่เรายังทำผิดไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครมาเตือนอีกแล้ว ทุกคนแค่ปล่อยมือและมองเราจมลงไปเงียบ ๆ เพราะบางทีวันที่ไม่มีใครแคร์ ไม่ใช่วันที่เราไม่มีความผิด แต่มันคือวันที่ไม่มีใครเชื่อแล้วว่าเราจะเปลี่ยนได้

[ต้าวหมูนู่มมมมมมมมม🤗 @syruppp24]

ชั้นน่ะกลัวการเเยกอ่การตัวเองไม่ออกเว้ย

[weloiiip *.❅· @weloiiip]

ปล่อยวางเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ค่ะ อย่าไปคิดเยอะ คิดมากไปก้เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ความทุกข์ตอนนั้นมันจะไปเบียดเบียนเวลาความสุข พอโตขึ้น เราจะรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปไว ละเสียดายเวลาที่ใช้ไปกับเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ ช่างมันให้เก่งๆ เข้าไว้ค่ะ

[ฐาชอบกินชาเย็น 🧡 @aunthapa]

อย่าคิดว่าพ่อแม่ยังอยู่กับเราไปได้อีกนาน จนเผลอผลัดทุกอย่างออกไปก่อน ทั้งการกลับบ้าน การพาไปกินข้าว การนั่งคุยกัน หรือแม้แต่คำว่า “รักนะ” เพราะวันที่เรามีเงิน มีเวลา และพร้อมจะทำทุกอย่างให้เขา อาจเป็นวันที่เขาไม่อยู่ให้เราทำแล้วก็ได้

สุดท้ายสิ่งที่เจ็บที่สุดอาจไม่ใช่การไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ แต่คือการต้องใช้ชีวิตต่อไปพร้อมกับคำว่า “รู้งี้วันนั้นน่าจะ…” เพราะบางโอกาสในชีวิต พลาดแล้วไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีกเลย

[นอวอ ᯓ𓇼 @miichp__]

▫️อย่าเอาเวลาที่มีให้พ่อแม่ ไปใช้กับคนอื่นจนหมด แล้วค่อยมานึกเสียดาย ในวันที่อยากให้ท่านอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง แต่ไม่มีโอกาสแล้ว

▫️อย่าทำให้พ่อแม่รู้สึกว่าเป็นภาระ ในวันที่ท่านเริ่มดูแลตัวเองได้น้อยลง
เพราะตอนที่เราเคยทำอะไรไม่เป็น ท่านก็เคยดูแลเราด้วยความเต็มใจเหมือนกัน

[PPK9035 @Pattie9035]

เด็กยุค 90 ร่างกายมันกระหายคอนเสิร์ตค่ะ สมัยเด็กมันได้ดูแต่โลกดนตรี เจ็ดสีคอนเสิร์ต พอมาถึงวันนี้ทำงานมีเงิน การเข้าถึงคอนเสิร์ตง่ายขึ้นมาก เชื่อเถอะ ถ้ามันว่าง มันไปทุกอาทิตย์

[JN @lalisamyl0ver]

ถ้ามีครอบครัวที่ดี จะเป็นลูกลำดับที่เท่าไหร่ก็จะไม่เหนื่อย

[ًًhk🏴‍☠️ @spaceghk]

เคยนอนเฉยๆ แล้วลืมตามองเพดาน อยู่ๆก็น้ำตาไหลไหมคะ ตอนนั้นไม่รู้สึกเศร้าเลย แต่ว่างเปล่ามาก ๆ อยากตายวันสิบๆครั้ง แต่อยู่กับคนอื่นยิ้มหัวเราะได้ แต่ภายในว่างเปล่ามาก ๆ เขาเรียกภาวะสิ้นยินดีไหมนะ การดีขึ้นมีแต่ต้องใช้เวลากับยาเท่านั้นที่ช่วยได้