Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.
#ALINTIVEŞİİRSEL ..
@itzikelrov כתבת מדויק וברור.
הבעיה היא שמי שנמצא בתוך התמונה לא יכול לראות את כולה והוא שבוי בתוך האמונות שלו.
הבן שלי אמר לי לא פעם שהאבא של אהבת חייו מעדיף אותו על בתו.
בזמן אמת כמובן, זה לא החזיק מים והאגרוף לפנים היה ממש במרחק יריקה
@JoYa1966_ אולי זה בגלל גילי המתקדם אבל כל נושא המי משלם מאוד נוגד את דעותיי.
לי הרגיש מעצם השאלה שלה שרצתה לבדוק כמה היא יכולה לעוף על המנות.
ואולי אני סתם זקנה חשדנית שראתה הכל
הכי חזק, שקראתי עד, כה!!!
כתב יהודה יערי, אחיו של אהוד יערי הפרשן:
*נתניהו* –
שלא ייקח אחריות.
המחדל מרוח לו על הפנים.
עוטף אותו.
רודף אותו.
ירדוף אותו עד סוף ימיו.
נתניהו הוא החיבוק לחמאס.
הוא דיכוי הרשות.
הוא השחרור של אחמד יאסין.
הוא השחרור של יחיא סינוואר.
הוא החיבוק לפוטין והיריקות על ביידן.
למה אתם צריכים שהוא ייקח אחריות?
הוא המחדל.
הוא הגדודים שנלקחו מקו עזה בשביל להגן על פורעי הגבעות.
הוא כיתות הכוננות שרוּקנו מנשקיהן ומרכביהן.
הוא החידלון בעורף.
הוא הביזה שמבצעת הקואליציה בזמן מלחמה.
הוא העבריין המורשע בן-גביר כשר משטרה וחבר הקבינט.
הוא המשיחיסט, הגזען חסר המושג סמוטריץ' כשר האוצר.
הוא העבריין דרעי בקבינט.
הוא גילה גמליאל שרת המודיעין.
הוא התולעת הנגבי כראש המל"ל.
הוא כל הווסרלאוף, ואליהו וסטרוק ושיקלי וסילמן כשרים בממשלה.
הוא הטינופת יוסי שלי.
הוא מרעיל הבארות אבישי בן-חיים.
הוא ג'ורה אמסלם.
שלא ייקח אחריות.
הוא המחדל.
הוא הזנחת העוטף.
הוא הממ"דים החסרים באשקלון.
הוא ההפרד ומשול בין משפחות החטופים.
הוא ההפרד ומשול בין משפחות החללים.
הוא יוקר המחיה.
הוא הפער בין עניים לעשירים.
הוא הניסיון לבצע הפיכה משטרית.
הוא הרחבת ההשתמטות.
הוא המחסור במיטות, באחיות וברופאים.
הוא חורבן מערכת החינוך.
הוא הבגידה בקשישים, בעניים, בנכים.
הוא ולא אחר.
הוא פניה של השחיתות.
פניה של היהירות.
פניה של הזחיחות.
הוא השמפניה.
הוא הסיגרים,
הווילות של המילארדרים.
הבגידות בכל נשותיו.
התיקים הפליליים.
הבן שחוגג בזמן מלחמה בין מיאמי לפנמה.
נתניהו הוא הקרע.
הוא השסע.
הוא ההסתה.
הוא השנאה.
הוא האיש שאפילו שמיר קרא לו "מלאך חבלה".
שלא ייקח אחריות.
המחדל מתנוסס מעל ראשו.
האסון מרוח על פניו.
אלף קומות של מייק-אפ לא יכסו עליו.
למה אתם מצפים ממנו לנקיפות מצפון?
למה אתם מצפים לאמפתיה?
לחרטה?
לצער?
לבושה?
מאחורי הפנים המפורכסות יש בובת גומי חלולה.
אין שם חמלה.
אין בדל של מצפון.
המחדל הוא נתניהו.
נתניהו הוא המחדל.
אנחנו אלה שצריכים לקחת אחריות
אני לא גרה באותה העיר בה גרים ילדיי, אפילו לא באותה המדינה.
גרה במרחק של שעות טיסה ארוכות.
עזבתי את הקן כי הגוזלים כבר בני 30-41 חלקם + בני זוג ונכדים קטנים.
מגיעים לחגוג איתי את הגעתי לגבורות
והפער הבין דורי גורם לי אי נוחות וצער.
לא בגלל הגיל בגלל דור אחד עם ערכיו
או שזאת אני
איזה קטע, יש פה במטוס של אלעל בשדה חח
מיצי בביקור היסטורי בקוסטה ריקה.
מטוס חכור של אלעל כי נתניהו שיריין את כנף ציון למקרה שיאלץ לטוס.
מעניין מה נתניהו מתכן